Ostatnie słowa Pawła

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok, dziś mamy dzień 350 i czytamy drugi list do Tymoteusza, rozdziały od pierwszego do czwartego. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Ten list, który czytamy dzisiaj, jest ostatnim listem, który Paweł w ogóle napisał. Jesteśmy w stanie w taki sposób ten list ocenić na podstawie tego, w jaki sposób Paweł też go kończy. I pomimo tego, że przed nami są jeszcze list do Tytusa i do Filemona, to tak jak być może już zauważyliście, te listy Pawła, które mamy w dokumentach nowotestamentowych, one są podzielone na dwie kategorie, gdzie są listy do wspólnot i listy do pojedynczych osób, które czytamy teraz, i one w kolejności są takie od najdłuższego do najkrótszego.

Dlatego też ten list, który dzisiaj czytamy, jest ostatnim listem Pawła, nie zmienia to jednak tego, że wciąż jeszcze będziemy mieli dwa dodatkowe dokumenty, które Paweł napisał do dwóch jeszcze innych osób. Ten list jednak jest najbardziej osobistym listem Pawła, jaki jesteśmy w stanie znaleźć. Tak naprawdę jest to list, w którym Paweł z jednej strony żegna się trochę już z Tymoteuszem i jednocześnie żegna się z tym życiem. To są jego ostatnie słowa, które kieruje on do Tymoteusza. Tym bardziej dla nas cenne powinno być to, co Paweł w nich pisze, bo tutaj podkreśla on kwestie, które są absolutnie dla niego najważniejsze, które są kluczowe, o które Tymoteusz również powinien dbać.

Pisząc ten list, Paweł jest w więzieniu i teraz może być to więzienie, o którym czytaliśmy pod koniec Dziejów Apostolskich, ale równie dobrze może być tak, że pod tamtej konkretnej sytuacji Paweł został uwolniony, oczyszczony z zarzutów i później, po kolejnych tam latach służby, został więziony po raz kolejny i tym razem wygląda na to, że to już jest jego finalne uwięzienie i on wie, że z tego więzienia żywy nie wyjdzie. I po krótkim powitaniu i takiej wprowadzającej modlitwie, w której też Paweł docenia osoby, które również wpłynęły na wiarę Tymoteusza, to jest jego babcia i jego matka, Paweł przechodzi już do części związanej z radami. I w pierwszym rozdziale od wersetu szóstego czytamy: Dlatego przypominam ci: rozpal na nowo dar łaski Bożej, który jest w tobie przez nałożenie moich rąk. Bóg bowiem nie dał nam ducha lęku. Lecz mocy, miłości i trzeźwego myślenia.

Nie wstydź się więc świadectwa o naszym Panu, nie wstydź się też mnie, Jego więźnia. Cierp raczej wraz ze mną dla dobrej nowiny i czyń to w mocy Boga. Widzimy tutaj, że Paweł, zachęcając Tymoteusza do tego, żeby nie wstydził się jego, zaraz kawałek też dalej wskazuje na osoby, które zwyczajnie odrzuciły Pawła. Dlatego, że był w więzieniu. Hej, może Bóg nie działa tak w jego życiu, skoro doszło do tego, że jest on w takiej sytuacji.

Trochę może nam to przypominać historię z Hiobem, którą czytaliśmy już w Starym Testamencie. I jednocześnie ważne, żebyśmy przy tym się na chwilę zatrzymali, bo czasami pojawiają się takie głosy, że kiedy będziesz żył z Bogiem, kiedy będziesz uczniem Jezusa, to wszystko będzie pięknie, cudownie, Bóg rozwiąże wszystkie twoje problemy i tak dalej. No, okazuje się, że w życiu Pawła widzimy, że tak naprawdę pójście za Jezusem doprowadziło do wielu problemów i trudności w jego życiu. Nie zmienia to jednak tego, że on w tym wszystkim doświadczał Bożego działania, doświadczał Bożej mocy i pomimo tego, że byli ludzie, którzy oceniali jego wiarę przez pryzmat okoliczności, w których się znajdował, oceniali też jego wiarygodność przez pryzmat tego, jak jego życie wyglądało, to Paweł pokazuje: nieważne jest to, w jakiej ja jestem teraz sytuacji, ważne jest to, w jaki sposób wiernie trwam przy Bogu i Jemu służę, realizując powołanie, które On dla mnie przygotował. I Paweł w kilku miejscach w tym liście będzie też zwracał uwagę Tymoteuszowi na to, żeby dbał o czystość nauki, dbał o czystość Ewangelii.

I chociażby jeszcze w tym samym rozdziale, w trzynastym wersecie czyta: Trzymaj się wzoru zdrowej nauki, którą ode mnie odebrałeś, czyń to w wierze i miłości, której źródłem jest Chrystus Jezus. Pilnuj tego, co ci zlecono za sprawą Ducha Świętego, który mieszka w nas. I dalej na początku drugiego rozdziału Paweł kieruje do Tymoteusza słowa, które mają dla niego być zachętą do tego, żeby właśnie był wierny w tym, czego się podjął, pomimo tego, że często będzie doświadczał różnych trudów, z oddali jeszcze wciąż widząc nagrodę, pokazując też tutaj nam obrazy konkretnych grup ludzi, którzy właśnie w taki sposób funkcjonują. I Paweł pisze tak: Ty zatem, mój synu, wzmacniaj się w łasce, której źródłem jest Chrystus Jezus. To, co usłyszałeś ode mnie wobec wielu świadków, przekaż ludziom godnym zaufania. którzy będą zdolni nauczać również innych.

To samo w sobie, jeszcze zanim przejdziemy do tej dalszej części, jest bardzo ciekawe, bo warto, żebyśmy my również w naszym życiu znaleźli osoby, z którymi będziemy mogli naszą wiarą się dzielić, dzielić się tym, co odkrywamy w Piśmie, dzielić się tym, co Bóg do nas mówi, gdzie będziemy w stanie pomóc komuś stawiać kolejne kroki wiary, bo zawsze jesteśmy w stanie znaleźć w swoim życiu kogoś, kto w drodze wiary jest trochę dalej jeszcze niż my i my możemy być dla takich osób inspiracją. I teraz z perspektywy prawie już roku nagrywania tego podcastu, samo to, że przez ten rok omawiałem to wszystko, co czytałem, w sumie mam wrażenie, że omawiałem to bardziej dla siebie niż nawet dla was, naprawdę dla mnie osobiście. Samo to, ten czas, który poświęciłem na przygotowanie, na nagranie poszczególnych odcinków, był dla mnie czasem, w którym mam wrażenie, że sam sobie niejako głosiłem i było wiele, wiele momentów. Zresztą do dzisiaj są, kiedy naprawdę razem z wami omawiając to, co czytamy w Piśmie Świętym, czytając je od początku do końca w ciągu 365 dni, patrzę na swoje życie przez pryzmat tego, o czym rozmawiamy i jest to dla mnie ogromne wyzwanie. Dlatego przy okazji tego też fragmentu zachęcam was do tego: znajdźmy kogoś, z kim będziemy w stanie dzielić się tym, co czytamy, co Bóg do nas mówi, w jaki sposób Bóg działa w naszym życiu i zachęcajmy też w ten sposób innych do tego, żeby szli drogą wiary, żeby odkrywali to, co Bóg przygotował dla nich.

Ale dalej, Paweł pisze: Krocz wraz ze mną przez niedolę jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa. Nikt, kto służy w wojsku, nie wikła się w sprawy tego życia. Raczej chce podobać się temu, kto powołał go do wojska. Podobnie kto staje do zawodów, nie zdobywa wieńca, jeżeli nie walczy prawidłowo. Rolnik, który ciężko pracuje, powinien pierwszy korzystać z plonów.

Rozważ, co mówię, a Pan da ci właściwe zrozumienie wszystkiego. Paweł zwraca uwagę na trzy konkretne grupy osób, które właśnie biorą się za coś, co jest taką szlachetną, większą misją. Z jednej strony żołnierz, który służy swojemu panu, z drugiej strony sportowiec, który musi się dużo namęczyć, żeby otrzymać wieniec, i rolnik, który pracuje i przez długi, długi czas nie widzi owoców swojej pracy. Paweł nam pokazuje, że to są świetne przykłady, z których możemy czerpać inspirację do tego, żeby być wytrwałym w życiu z Bogiem, nawet kiedy ta nagroda, którą Bóg przygotował dla nas, jest jeszcze dosyć odległa. I dalej Paweł odnosi się już do najlepszych przykładów, gdzie mówi: Pamiętaj o Chrystusie Jezusie, który zmartwychwstał i był potomkiem Dawida.

O tym mówię, głosząc dobrą nowinę. Właśnie z jej powodu, znosząc cierpienia, znalazłem się nawet w więzieniu, jak złoczyńca, a jednak słowo Boga nie jest uwięzione. Ja natomiast znoszę to wszystko ze względu na wybranych. Pragnąłbym, aby i oni doświadczyli zbawienia, które wraz z chwałą wieczną jest w Chrystusie Jezusie. Wiarygodne to słowa: jeśli wraz z Nim umarliśmy, wraz z Nim ożyjemy.

Jeżeli wytrwamy, razem zapanujemy. Jeśli się Go zaprzemy, On też nas się zaprze. Jeśli jednak zawodzimy, On pozostaje wierny, ponieważ siebie samego zaprzeć się nie może. Paweł w tym krótkim fragmencie na koniec tego, co przeczytaliśmy tutaj, podkreśla najważniejsze prawdy, które mogą dla nas być inspiracją do wytrwałości w naszym życiu. Jeżeli wraz z Nim umarliśmy, wraz z Nim ożyjemy.

Jeżeli wytrwamy, razem zapanujemy. Jeśli się Go zaprzemy, On też nas się zaprze. Lecz jeśli zawodzimy, On pozostaje wierny, ponieważ sam siebie zaprzeć się nie może. I dalej już Paweł też odnosi się do konkretnych sytuacji, z którymi Tymoteusz musiał się mierzyć, gdzie w trzecim rozdziale od samego początku czytamy: Wiedz o tym, że w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy. Ludzie będą samolubni, rozkochani w pieniądzu, chełpliwi, wyniośli, bluźnierczy, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi, nieczuli, nieprzejednani, skorzy do oszczerstw, niepohamowani, okrutni, gardzący tym, co dobre, zdradzieccy, bezmyślni, nadęci, kochający przyjemności bardziej niż Boga, stwarzający pozory pobożności, lecz będący zaprzeczeniem jej mocy.

Takich ludzi unikaj. Tak jak to już w jednym z wcześniejszych odcinków odnieśliśmy się do tego fragmentu, gdzie mam wrażenie, że nie wiem, czy to lepiej opisuje czasy, w jakich my dzisiaj żyjemy, a jednocześnie widzimy, że w jakiś sposób była to rzeczywistość, którą Paweł nawet mógł uchwycić, dostrzec, gdzie z perspektywy naszych obecnych czasów, no mam wrażenie, że to wszystko jeszcze może być spotęgowane, jeśli chodzi o to, jak jako ludzkość dzisiaj funkcjonujemy i co dla ludzi często jest... prawdziwą wartością, w jaki sposób funkcjonujemy. Paweł jednak dalej pokazuje Tymoteuszowi przykład tego, w jaki sposób żyć w kontrze do tego świata, który nas otacza. I mówi: Ty natomiast poszedłeś za moją nauką, sposobem życia, celami, wiarą, cierpliwością, miłością, wytrwałością, prześladowaniami, cierpieniami, które mnie spotkały w Antiochii, Ikonium oraz w Listrze. Jakież to prześladowania przeszedłem.

Pan jednak wyzwolił mnie z nich wszystkich. Tak, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą prześladowani. Nie jest to koniecznie ta końcówka obietnicą, którą byśmy sobie zapisali i wrzucili gdzieś nad biurkiem, w miejscu, w którym zawsze będziemy w stanie sobie te słowa przypomnieć. Niemniej jednak Paweł pisze to niejako jako pewną obietnicę, zapewnienie o tym, że słuchajcie, jest pewna rzeczywistość, z którą będziemy się mierzyć. Kto?

Wszyscy, bez wyjątku. Wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą prześladowani. I kawałek dalej Paweł pokazuje, w jaki sposób w tych trudnych czasach jesteśmy w stanie sobie poradzić, gdzie pisze on: Ty jednak trwaj w tym, czego się nauczyłeś i o czym jesteś przekonany, wiedząc, od kogo się tego nauczyłeś. Zwłaszcza, że od dziecka znasz Pisma Święte, które mogą cię obdarzyć mądrością dla zbawienia przez wiarę w Chrystusa Jezusa. Całe Pismo natchnione jest przez Boga i pożyteczne do nauki, do wykazywania błędu, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był w pełni gotowy, wyposażony do wszelkiego dobrego dzieła.

Kiedy Paweł pisze tutaj o Pismach Świętych, musimy pamiętać o tym, że on nie pisze o dokumentach, które my znamy jako Nowy Testament. On pisze tylko i wyłącznie o pismach Starego Testamentu i pokazuje, jaką one mają wartość dla naszego życia. Wiem, że ten fragment często jest odnoszony na zasadzie: tutaj Paweł mówi o Biblii. No tak, tylko że o tym, co on znał, jako w cudzysłowie Biblię. A z perspektywy jego czasu, w tego momentu historii, w którym byliśmy, nie było jeszcze tego, co my dzisiaj znamy jako Nowy Testament.

On nawet nie wiedział o tym, że to, co pisze, tak naprawdę będzie kontynuacją tych pism, do których się tutaj odnosi. I pokazuje on nam bardzo wyraźnie, do czego one są nam potrzebne, w jaki sposób mogą wnieść coś do naszego życia. Po pierwsze, Paweł pisze, że te pisma są w stanie obdarzyć nas mądrością. I dalej czytamy o tym, że całe Pismo natchnione jest przez Boga. Bóg samosobiście był inspiracją dla ludzi, którzy pisali te teksty, nawet pewnie nie będąc świadomymi tego, co piszą, a jednak Bóg wykorzystał ich obdarowanie, okoliczności ich życia, ich również wierność i oddanie Jemu samemu po to, żeby oni napisali słowa, które On sam zdecydował, że mają być przesłaniem dla ludzkości.

Widzimy też tą taką dwojaką naturę Pisma, gdzie z jednej strony tak, pisali to ludzie, ale pisali to pod inspiracją Ducha Świętego. Nie mówię tu w transie, nie mówię tu, wiecie, Bóg kazał im pisać takie słowa, ale Bóg wykorzystał pewne konkretne osoby na przestrzeni historii po to, żeby napisali słowa, które On zdecydował, że będą przesłaniem dla całej ludzkości. Będą przesłaniem dla ciebie i dla mnie i będą tym, co pomoże nam odkryć to, kim jest Bóg i do jakiego życia Bóg nas powołuje. I dzięki tym pismom jesteśmy w stanie się uczyć, dowiadywać nowych rzeczy, odkrywać coś, czego wcześniej nie wiedzieliśmy. Jesteśmy w stanie dostrzec błędy w naszym postępowaniu, które nie tylko mają być dostrzeżone, ale również poprawione.

Są to pisma, które pomogą nam rozwijać się w sprawiedliwości. Po co? Aby człowiek Boży był w pełni gotowy, wyposażony do wszelkiego dobrego dzieła. Pismo Święte, które Bóg nam dał, które nam zostawił, które jest Jego przesłaniem dla nas, jest po to nie, żebyśmy tylko się ekscytowali i teoretyzowali sobie i dyskutowali na temat tego, co w nich jest, ale żebyśmy mądrość zaczerpniętą z tych pism byli w stanie przekuć w konkretne działanie w naszym życiu. To, co Bóg do nas kieruje przez swoje słowo, jest czymś, co powinno znaleźć zastosowanie w naszym życiu, jest czymś, co w różny sposób może dla nas mieć praktyczne zastosowanie, może pomóc zmienić nam nasze myślenie, nasz sposób funkcjonowania i przede wszystkim nasze zachowanie.

Po to, żebyśmy byli gotowi do wszelkiego dobrego dzieła, żebyśmy byli w stanie żyć na miarę powołania, które Bóg przygotował. Dla nas. I na sam koniec, nie jeszcze tego listu, bo Paweł będzie przekazywał Tymoteuszowi kilka takich praktycznych rzeczy związanych też z potencjalnymi odwiedzinami, z tym, że bardzo chciałby go zobaczyć, ale Paweł, podsumowując swoje życie, robi to pod koniec właśnie tego listu, gdzie w wersetach od szóstego do ósmego czytamy następujące słowa: Ja bowiem jestem już złożony na ofiarę, wybiła godzina mojego odejścia. Toczyłem piękny bój, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem. Teraz czeka mnie wieniec sprawiedliwości, który w tym dniu da mi Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz wszystkim, którzy z utęsknieniem oczekują Jego przyjścia.

W tych słowach Paweł podsumowuje całe swoje życie i są to słowa, które dla każdego z nas mogą być inspiracją do tego, w jaki sposób my możemy żyć, żeby pod koniec naszego życia, wiedząc, że nasze dni są policzone, móc powiedzieć: Toczyłem piękny bój, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem. Teraz czeka mnie wieniec sprawiedliwości, który w tym dniu da mi Pan. Paweł dzięki temu, jak wiernie żył z Jezusem, jest w stanie spojrzeć na swoje życie i zobaczyć, że było warto, że pomimo tego, że odchodzi z tego świata, to wie, że jest dla niego przygotowane coś lepszego i wie o tym, jest przekonany o tej nagrodzie na podstawie tego, w jaki sposób dokończył swoje życie. Stoczył piękny bój, ukończył bieg i zachował wiarę. Zachował wiarę do samego końca, pomimo okoliczności, pomimo tego, że nawet teraz, pisząc te słowa, jest w sytuacji, która w zasadzie mogłaby być sytuacją, która podkopie jego wiarę, ale jednak, będąc też w najciemniejszym momencie swojego życia, z perspektywy tego świata, Paweł jeszcze bardziej doświadczał Bożego wsparcia, Bożej obecności, Bożej zachęty i pokazuje nam, że warto żyć życiem wiary.

Warto jest żyć życiem, na które właśnie w ten sposób będziemy mogli spojrzeć u Jego kresu i wiedzieć, że wybraliśmy najlepszą drogę, na jaką mogliśmy się zdecydować w naszym życiu i że ta droga wiąże się z nagrodą, którą dla każdego z nas przygotował Bóg. Dla każdego, który zdecyduje się na to, żeby nawet pomimo trudności wytrwać w wierze i, tak jak Paweł tutaj wspomina, żyć życiem, w którym oczekujemy Jego ponownego przyjścia, oczekujemy tego, że... Że Jezus wróci i zaprowadzi swój porządek tutaj na ziemi, odnowi całe stworzenie i w ostatecznym rozrachunku będziemy mogli dalej kontynuować nasze życie pod nowym niebem, na nowej ziemi. To jest nadzieja, która towarzyszyła Pawłowi przez całe jego życie, przez całą jego misję. I to jest nadzieja, której wypełnienia wiedział, że jest bliżej niż kiedykolwiek, pisząc te swoje ostatnie słowa, które skierował do Tymoteusza.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.