
Ten dzień w minutę
Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.
Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Jeremiasza
W skrócie
Czytamy Jeremiasza 7-9, gdzie Bóg mówi do ludzi, którzy czują się bezpieczni, bo mają świątynię i składają ofiary. Opowiadam, jak to przesłanie dotyka nas dzisiaj: co znaczy naprawdę słuchać Boga i dlaczego po tym, jak traktujemy najsłabszych, widać, czy bierzemy Jego słowo na serio. Mówię też, co wspólnego ma z tym posłuch u mojej trzyletniej córki.
Najważniejsze myśli
Świątynia nie jest amuletem
Izraelici mieli świątynię i składali ofiary, więc czuli się bezpieczni, ale Bóg mówi przez Jeremiasza, że to złudzenie. Liczy się to, jak żyją i czy naprawdę Go słuchają.
Jak traktujesz najsłabszych
Cudzoziemcy, sieroty i wdowy byli w Izraelu najsłabsi. To, jak traktujemy takich ludzi, najlepiej pokazuje, na ile poważnie bierzemy Boże słowo.
Słuchać znaczy zrobić
W Biblii słuchanie jest nierozerwalnie związane z robieniem tego, co się usłyszało, więc samo zachwycanie się Bożym słowem to za mało.
Biblia to nie księga zaklęć
Możemy traktować Biblię jak zestaw magicznych obietnic na lodówkę. Bóg chce czegoś innego: żebyśmy dawali posłuch całemu temu, co mówi, a nie tylko temu, co nam odpowiada.
Z odcinka
Po tym, jak traktujemy najsłabszych, najlepiej jesteśmy w stanie pokazać, jak poważnie traktujemy Boże Słowo.
Tak naprawdę słuchanie bezpośrednie było związane z robieniem tego, co się usłyszy.
To, co jest najważniejsze w naszej relacji z Nim, to jest to, żeby On u nas miał posłuch.
Fragmenty, o których mowa w odcinku
- Księga Jeremiasza 7,1-71 Słowo, które doszło od PANA do Jeremiasza, mówiące: 2 Stań w bramie domu PANA i głoś tam to słowo, i mów: Słuchajcie słowa PANA, wy wszyscy z Judy, którzy wchodzicie do tych bram, aby oddać PANU pokłon. 3 Tak mówi PAN zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie swoje drogi i czyny, a sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu. 4 Nie pokładajcie swojej nadziei w słowach kłamliwych, mówiąc: Świątynia PANA, Świątynia PANA, to jest Świątynia PANA! 5 Ale jeśli naprawdę poprawiacie swoje drogi i czyny, jeśli będziecie sprawiedliwie sprawować sąd pomiędzy człowiekiem a jego bliźnim; 6 Jeśli nie będziecie uciskać przybysza, sieroty i wdowy, nie rozlejecie krwi niewinnej w tym miejscu i za innymi bogami nie pójdziecie na swoje nieszczęście; 7 Wtedy sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu, w ziemi, którą dałem waszym ojcom na wieki wieków. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Bóg wysyła Jeremiasza do bramy świątyni z przesłaniem: zmieńcie swoje postępowanie, nie krzywdźcie słabszych i nie polegajcie tylko na tym, że macie świątynię.
- Księga Jeremiasza 7,21-2321 Tak mówi PAN zastępów, Bóg Izraela: Dodajcie swoje całopalenia do swoich ofiar i jedzcie mięso. 22 Bo nie mówiłem waszym ojcom ani niczego im nie nakazałem o całopaleniach i ofiarach w dniu, kiedy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu; 23 Ale to [jedno] im nakazałem, mówiąc: Słuchajcie mojego głosu i będę waszym Bogiem, a wy będziecie moim ludem; idźcie każdą drogą, którą wam nakazałem, aby się wam dobrze działo. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Bóg przypomina, że przy wyprowadzeniu z Egiptu najważniejsze polecenie brzmiało: słuchajcie mojego głosu.
Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.
Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat
- List św. Jakuba 1,22-2522 Bądźcie więc wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie. 23 Jeśli bowiem ktoś jest słuchaczem słowa, a nie wykonawcą, podobny jest do człowieka, który przygląda się w lustrze swemu naturalnemu obliczu. 24 Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był. 25 Lecz kto wpatruje się w doskonałe prawo wolności i trwa [w nim], nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą dzieła, ten będzie błogosławiony w swoim działaniu. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Jakub pisze, żeby być wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, i to jest ta sama myśl, którą Bóg przekazuje przez Jeremiasza.
- Ewangelia św. Mateusza 7,24-2724 Każdego więc, kto słucha tych moich słów i wypełnia je, przyrównam do człowieka mądrego, który zbudował swój dom na skale. 25 I spadł deszcz, przyszła powódź, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom, ale się nie zawalił, bo był założony na skale. 26 A każdy, kto słucha tych moich słów, a nie wypełnia ich, będzie przyrównany do człowieka głupiego, który zbudował swój dom na piasku. 27 I spadł deszcz, przyszła powódź, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom, i zawalił się, a jego upadek był wielki. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Jezus mówi o człowieku, który słucha jego słów i wypełnia je, jak o budowniczym domu na skale.
- Księga Ozeasza 6,66 Pragnę bowiem miłosierdzia, a nie ofiary, i poznania Boga bardziej niż całopalenia. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska Prorok Ozeasz przekazuje Boże słowa: miłosierdzia pragnę, a nie ofiary, bo Bóg od zawsze szukał serca, a nie samych obrzędów.
Do przemyślenia
- Jakie jedno słowo z Biblii, które już znam, mogę dziś zamienić w konkretny czyn?
- Kto w moim otoczeniu jest dziś w słabszej sytuacji i potrzebuje mojego wsparcia?
Powiązane odcinki
słuchanie Boga posłuch świątynia pomoc słabszym Jeremiasz czyny wiary
Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.
Transkrypcja odcinka
Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.
Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 136 i czytamy Księgę Jeremiasza, rozdziały od 7 do 9. U Jeremiasza właśnie mamy bardzo dużo Bożych wskazówek odnośnie tego, w jaki sposób Izraelici powinni funkcjonować, w jaki sposób oni nie funkcjonują. I ku zaskoczeniu nikogo może się okazać bardzo szybko, że to przesłanie, które Jeremiasz kierował do Izraela krótko przed tym, jak zostali oni uprowadzeni do niewoli babilońskiej, jest przesłaniem, które również dzisiaj jest niezwykle aktualne. Chciałbym, żebyśmy dzisiaj przeczytali fragment z Księgi Jeremiasza, Księga Jeremiasza 7,1-71 Słowo, które doszło od PANA do Jeremiasza, mówiące: 2 Stań w bramie domu PANA i głoś tam to słowo, i mów: Słuchajcie słowa PANA, wy wszyscy z Judy, którzy wchodzicie do tych bram, aby oddać PANU pokłon. 3 Tak mówi PAN zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie swoje drogi i czyny, a sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu. 4 Nie pokładajcie swojej nadziei w słowach kłamliwych, mówiąc: Świątynia PANA, Świątynia PANA, to jest Świątynia PANA! 5 Ale jeśli naprawdę poprawiacie swoje drogi i czyny, jeśli będziecie sprawiedliwie sprawować sąd pomiędzy człowiekiem a jego bliźnim; 6 Jeśli nie będziecie uciskać przybysza, sieroty i wdowy, nie rozlejecie krwi niewinnej w tym miejscu i za innymi bogami nie pójdziecie na swoje nieszczęście; 7 Wtedy sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu, w ziemi, którą dałem waszym ojcom na wieki wieków. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska, gdzie jest napisane: Oto słowo, które Pan skierował do Jeremiasza: Stań w bramie świątyni Pana i ogłaszaj tam to słowo: Słuchajcie słowa Pana, wy wszyscy judejczycy, którzy wkraczacie w te bramy, aby pokłonić się Panu.
Tak mówi Pan zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie postępowanie, czyńcie to, co właściwe, wtedy ja sprawię, że pozostaniecie we własnym kraju. Nie wierzcie, gdy wam powtarzają: Świątynia Pana, świątynia Pana, tu jest świątynia Pana. Musicie przede wszystkim szczerze poprawić swoje postępowanie, musicie zmienić na lepsze swoje czyny. Jeśli między sobą szczerze będziecie trzymać się prawa, jeśli nie będziecie krzywdzić cudzoziemców, sierot ani wdów, jeśli nie będziecie przelewać w tym kraju krwi niewinnej ani czcić obcych bogów na własne nieszczęście, to wtedy rzeczywiście sprawię, że będziecie mieszkać w kraju, w ziemi, którą dałem waszym ojcom przed wiekami i na wieki. Z tego, co tutaj jest napisane, dosyć wyraźnie widzimy, co dla Boga miało największe znaczenie.
Bo czasami możemy spojrzeć, trochę tak jak Izraelici, na nasze życie przez pryzmat tego, czy robię dobre rzeczy, czy jestem w miarę spoko, czy, nie wiem, czy się modlę, czy czytam Biblię, czy chodzę do kościoła i jakieś takie różne czynności, które mamy poczucie czasami, że mogą zapewnić nam swego rodzaju Bożą przychylność. To, że Bóg będzie na nas patrzył łaskawym okiem. Jednak kiedy widzimy te słowa, które Bóg tutaj kieruje do Izraela i później mówi nam o tym, co takiego oni zrobili nie tak, to widzimy, że jest jedna rzecz, która znowu wiązała się z takim fałszywym poczuciem bezpieczeństwa u Izraelitów. Oni mieli świątynię. Oni w tej świątyni, wiecie, składali ofiary.
I co z tego? Co z tego, że mieli świątynię? Świątynia wydawała im się być swego rodzaju, wiecie, amuletem. No nie może być tak, że Bóg by doprowadził do tego, żeby ta świątynia była zniszczona. Toż to Jego świątynia, no przecież chyba o nią zadba.
Ale już rozmawialiśmy też o tym, że ta świątynia dla Boga nie była aż tak znacząca, jak była właśnie dla nich. Pomimo tego, że Bóg skorzystał z tej opcji, żeby w tej świątyni w taki wyjątkowy sposób Jego obecność przebywała, jak to miało miejsce na początku, kiedy ona została zbudowana, do czego możemy sobie wrócić, kiedy przeczytamy historię Salomona i też rozmawialiśmy o tym w jednym z naszych odcinków właśnie przy okazji Salomona, to jednocześnie Bóg przebywał w tej świątyni, ale to było związane z tym, że ludzie żyli na miarę tego, do czego Bóg ich powołał. I zwyczajnie Bóg mógł się z niej zwinąć. I wcale niekoniecznie ta świątynia Boga jakoś ograniczała, choć dla ludzi często sprawiała takie wrażenie, że no przecież nic się nam nie stanie, bo mamy świątynię, bo tu jest świątynia. Ale Bóg wyraźnie wskazywał na to, że to, że jest świątynia, to, że robicie te różne rzeczy, to nie jest odwalanie sztuki dla sztuki.
Tu nie chodzi o to, żebyście coś robili, ale żebyście mnie słuchali, żeby wasze czyny świadczyły o Bogu, który was wybrał. I dalej w tym samym rozdziale Księga Jeremiasza 7,21-2321 Tak mówi PAN zastępów, Bóg Izraela: Dodajcie swoje całopalenia do swoich ofiar i jedzcie mięso. 22 Bo nie mówiłem waszym ojcom ani niczego im nie nakazałem o całopaleniach i ofiarach w dniu, kiedy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu; 23 Ale to [jedno] im nakazałem, mówiąc: Słuchajcie mojego głosu i będę waszym Bogiem, a wy będziecie moim ludem; idźcie każdą drogą, którą wam nakazałem, aby się wam dobrze działo. Czytaj cały rozdziałUwspółcześniona Biblia Gdańska: Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Mnóżcie swoje całopalenia i swoje krwawe ofiary, jedzcie sobie mięso. W dniu wyprowadzenia waszych ojców z Egiptu nic im nie mówiłem i nic im nie nakazywałem w sprawie całopaleń i ofiar krwawych. Nakazałem im tylko to: słuchajcie mego głosu. Ja będę waszym Bogiem, a wy moim ludem.
Postępujcie we wszystkim według moich poleceń, a wtedy będzie wam się dobrze wiodło. I te polecenia, tak jak też już rozmawialiśmy o tym przy okazji prawa, przy okazji tych właśnie poleceń, które Bóg im dał, to nie były takie, wiecie, polecenia związane tylko z odwalaniem czegoś, ale poza tą całą taką kwestią ceremonialną prawo miało bardzo ważny cel, mianowicie to, żeby Izraelici swoim życiem... Udowodnili to, jaki jest Bóg, pokazali to, jaki jest Bóg, żeby oni swoim postępowaniem wyróżnili się na tle innych narodów i przestumieli się wyróżnić właśnie przez to, jak traktują między innymi najsłabszych. Patrzcie, co wcześniej właśnie przeczytaliśmy u Jeremiasza. Jeśli nie będziecie krzywdzić cudzoziemców, sierot, ani wdów, tych, którzy tak naprawdę byli w najgorszej sytuacji w Izraelu, tych, którzy byli najsłabsi w Izraelu, to te osoby były osobami, które dla Boga były tak znaczące, bo po tym, jak traktujemy najsłabszych, najlepiej jesteśmy w stanie pokazać, jak poważnie traktujemy Boże Słowo.
Bóg zachęcał ich do tego, żeby szczerze trzymali się prawa, ale to prawo nie miało być tylko przepisami do pustego odwalenia, ale miało doprowadzić do tego, że zwyczajne relacje między ludźmi będą we właściwym miejscu, że ci, którzy są słabsi, będą wspierani przez tych, którzy z perspektywy społeczeństwa są w lepszej sytuacji. To jest to, co pokazywało, co oznacza słuchanie Bożych słów. I często może być tak, że my sobie myślimy: no ale słucham przecież Boga, wiecie, czytam Biblię, tak? To słucham chyba, tak? No bo jeżeli czytam Biblię, czytam Słowo Boże, to no to słucham Boga.
I słuchanie to jest taki w ogóle koncept, który wiąże się z dwiema rzeczami. I w przypadku Izraelitów to słuchanie też miało bardzo ważne znaczenie, jeśli chodzi o samo znaczenie słowa, bo tu nie chodziło tylko o to, żeby coś usłyszeć, ale żeby z tym, co usłyszę, coś zrobić. Tak naprawdę słuchanie bezpośrednie było związane z robieniem tego, co się usłyszy. I czasami tak jest w naszym życiu, nie wiem, czy kiedykolwiek z kimś rozmawialiście, kto w sumie, wiecie, was słuchał. Ja z moją żoną często, gęsto mamy takie sytuacje, że wiecie, ona mnie o coś prosi i wyobraźcie sobie, jak komiczne i idiotyczne jednocześnie byłoby to, gdybym siedział i ona mówi: Hej, Jacek, możesz, nie wiem, na przykład pozmywać gary albo, sorry, nie pozmywać, tylko wrzucić je do zmywarki albo rozpakować zmywarkę, albo coś zrobić, coś zrobić praktycznego, co mi zwyczajnie pomoże.
A ja bym siedział jak imbecyl na fotelu i mówił: Mów do mnie, mów do mnie, lubię słuchać twojego słowa. I czasami tak się zachowujemy, są chrześcijanie, którzy tak się zachowują, że wiecie... Wiecie, ja się delektuję Bożym Słowem, ja rozmyślam nad Bożym Słowem. I często właśnie te rozmyślania są związane z takim, wiecie, bujaniem w obłokach, zamiast wziąć Boże Słowo i zrobić z nim coś praktycznego. Ale bardzo często my właśnie tak funkcjonujemy, że my niby słuchamy, ale tak naprawdę nic nie słyszymy.
Bo to, czy my faktycznie słuchamy Boga, objawi się w tym, w jaki sposób będziemy funkcjonować, w jaki sposób będziemy żyć i w jaki sposób między innymi będziemy traktować tych, którzy są słabsi, którzy potrzebują naszej pomocy. To jest jeden z wymiarów tego, w jaki sposób możemy udowodnić to, że faktycznie słyszymy. Bo często może być tak, że my mówimy, że słuchamy, nawet możemy przytakiwać różnym stwierdzeniom, które są właściwe, ale tak naprawdę możemy tym samym w żaden sposób nie dawać posłuchu temu, co Bóg do nas mówi. I to słowo posłuch właśnie jest takim fajnym słowem, które trochę nie kumamy, o co w nim może chodzi, albo być może nigdy się nad nim jakoś szczególnie nie zastanawialiśmy. Ale czasami mamy tak u nas w domu, że kiedy ja próbuję z naszą starszą córą coś ustalić, coś wytłumaczyć, dużo w ogóle rozmawiamy z Tolą, dużo jej próbujemy tam wytłumaczyć, o co chodzi, dlaczego i tak dalej.
To nie jest tak: zrób to, bo tak, tylko czasami jak ona ma jakieś tam swoje wewnętrzne trzyletnie zmagania i tam gdzieś coś kombinuje, coś próbuje zrobić inaczej i tak dalej, no to my siedzimy i tłumaczymy, tłumaczymy: Tola, to jest ważne dlatego, że... i tak dalej, wiesz. I próbujemy gdzieś skorzystać z tych opcji poznawczych trzylatka i jakoś wczuć się w jej świat, wbić się w jej świat i spróbować mówić jej językiem. I często tak jest, ja akurat dużo szybciej zazwyczaj tracę cierpliwość w takich rozmowach i wtedy mówię: Dorocie, weź ty z Tolą pogadaj, bo ja nie mam siły, ja w ogóle nie wiem, ona w ogóle mnie nie słucha. I wiecie, czym mnie nie słucha? No, niby słyszy to, co do niej mówię, ale właśnie nie mam u niej posłuchu.
I często to jest też hasło, które pada u nas w domu właśnie w sytuacjach, kiedy ja chcę, żeby Dorota coś Tolą załatwiła, bo ja mam poczucie, że po prostu nie jestem w stanie się przebić, jak próbuję coś wytłumaczyć, a ona i tak robi po swojemu. I wtedy zdarzają mi się takie momenty... Momenty, kiedy mówię mojej żonie, mówię: Kochanie, weź ty porozmawiaj z Tolą, no bo wygląda na to, że ty masz jakiś posłuch u niej. I ten posłuch objawia się w tym, że kiedy dziewczyny ze sobą porozmawiają, to nagle okazuje się, że to zachowanie Toli jest w stanie się zmienić. To nie jest tak, że w moim przypadku nigdy to nie działa, ale jednak moja żona ma zdecydowanie większą skuteczność w takich rozmowach.
Może dlatego właśnie, że jest bardziej cierpliwa, ale ona jest w stanie często naszej starszej córce wytłumaczyć pewne rzeczy na tyle, żeby ona była w stanie postąpić we właściwy sposób, zrobić to, o co zwyczajnie ją prosimy, co jest takim, wiecie, właściwym postępowaniem w życiu trzyletniego brzdąca. I Bóg właśnie takiej komunikacji by z nami oczekiwał. Chciałby tego, żebyśmy nie tylko, wiecie, zachwycali się Jego głosem, zachwycali się, nie wiem, jakimś właśnie tekstem, który przeczytamy, czy jakimiś mądrościami na temat Boga, które ktoś nam będzie mówił, ale to, co jest najważniejsze w naszej relacji z Nim, to jest to, żeby On u nas miał posłuch. Żeby to nie było tylko tak, że coś wpada do naszej głowy i w zasadzie nic z tego się nie dzieje i nie widać w ogóle owocu tego słowa, które do nas trafia, tylko żeby w sytuacji, kiedy Bóg próbuje nam coś powiedzieć przez swoje słowo, przez innych ludzi, w jakikolwiek inny sposób, żebyśmy coś z tym zrobili, żebyśmy dali posłuch temu słowu, żebyśmy to słowo potraktowali poważnie. Tak jak tutaj Izajasz powiedział, żeby szczerze trzymać się prawa.
Jeżeli szczerze będziemy słuchać Boga z myślą: Boże, ja oczekuję, że Ty do mnie coś powiesz po to, żebym ja mógł coś z tym zrobić, to wtedy możemy być spokojni o to, że Bóg będzie do nas mówił i będziemy słyszeć Jego głos, będziemy w stanie usłyszeć to, co On ma nam do powiedzenia, w dużej mierze dlatego, że Bóg też będzie widział, że my zwyczajnie poważnie traktujemy to, co On do nas mówi. I może być tak, że my czasami, wiecie, podchodzimy do Biblii trochę na zasadzie, nie wiem, tu jest, wiecie, masa obietnic, fajnych jakichś pomysłów na życie, fajnych przepisów, zrób to, a będziesz miał to czy tamto. I czasami tak podchodzimy do tego, że, wiecie, robimy sobie z Biblii taką, wiecie, książkę magicznych zaklęć i nawet potrafimy sobie, wiecie, pewne fragmenty, nie wiem, gdzieś wydrukować, rzucić na lodówkę, może powiesić nad biurkiem, zapamiętać, to już w ogóle jest mega wysoki poziom interakcji z Biblią. Nawet jakieś słowo zapamiętamy, zapamiętamy jakąś obietnicę, zapamiętamy... Pamiętamy, wiecie, te dobre rzeczy, które chcielibyśmy, żeby wydarzyły się w naszym życiu, ale one zazwyczaj są związane też z tym, czy my w ogóle faktycznie jesteśmy otwarci na to, żeby Boga słuchać i żeby dawać posłuch Jego słowom.
Bo kiedy to będzie się działo, możemy być spokojni o to, że cała reszta pięknych rzeczy, które Bóg pisze w Biblii, również będzie w naszym zasięgu, w zasięgu naszego doświadczenia, bo zwyczajnie dajemy posłuch wszystkiemu, co Bóg do nas mówi, a nie tylko temu, co nam się podoba. I często może być tak, że wiecie, że ludzie właśnie tak podchodzą do wiary, że no dobra, tu będę robił to czy tamto, to będzie mi się dobrze wiodło. Nie, niekoniecznie będzie ci się dobrze wiodło, jeżeli będziesz robił to czy tamto, bo tu w chrześcijaństwie w ogóle nie chodzi o to, żeby coś robić, tak w takiej podstawowej wersji. I to jest też coś, co bardzo wyraźnie właśnie wybrzmiało. I to jest ten fragment, który moją uwagę szczególnie zwrócił właśnie dzisiaj.
To jest ten fragment z dwudziestego trzeciego wersetu, który dzisiaj przeczytałem, gdzie jest napisane: Nakazałem im tylko to: słuchajcie mojego głosu. To jest jedna rzecz, którą Bóg nakazał Izraelitom, kiedy ich wyprowadził z Egiptu: słuchajcie mojego głosu. I tak ten głos związał się z tym, że słuchajcie, powinniście funkcjonować w taki, a nie inny sposób. Dzięki temu inni dostrzegą, że jesteście przeze mnie wybrani, dostrzegą to, jaki ja jestem, będą w stanie mnie poznać, będą w stanie się do mnie zbliżyć przez to, że będą widzieć wasze życie. Jedna rzecz, której Bóg oczekiwał, to było to, żeby słuchali, ale żeby to nie było tylko słuchanie związane z tym, że jakaś informacja z naszej głowy wpadnie i tam zostanie, ale żeby to było związane z konkretnym działaniem.
I to jest też jedna rzecz, której Bóg oczekuje od nas dzisiaj, żebyśmy Go słuchali i żebyśmy dawali posłuch Jego słowom. Kiedy to zrobimy, możemy być spokojni o to, że będziemy w stanie doświadczać Bożego działania w naszym życiu, będziemy widzieć odpowiedzi na nasze modlitwy, będziemy widzieli to, w jaki sposób Bóg przez nas też działa dla dobra innych ludzi, dla których powinniśmy być wsparciem, dla których Bóg chce, żebyśmy byli wsparciem po to, żeby innym też dawać doświadczyć to, że On jest dobry. To jest to, do czego każdy z nas jest wezwany przez Boga, do czego Bóg nas stworzył, żebyśmy słuchali Jego głosu i żyli w takiej, wiecie, interakcji z tym, co On do nas mówi, żeby to nie było tylko... Tylko mówię i tyle, i w próżnię, ale żeby za tymi słowami, które Bóg do nas kieruje, z naszej strony szły konkretne czyny. Mam nadzieję, że ten dzisiejszy fragment właśnie z Księgi Jeremiasza również dla was będzie zachętą.
Dla mnie osobiście jest i zawsze jest dla mnie takim wyzwaniem, czy ja faktycznie słucham Boga. Czy tylko zachwycam się Jego słowem, które osobiście, jak już być może zauważyliście, lubię czytać, lubię rozkminiać, ale czy z tym słowem coś robię? Czy to słowo wykonuje we mnie pracę, która prowadzi do tego, że również swoim postępowaniem jestem w stanie zaświadczyć, że jest Bóg, który jest dobry i który dba o wszystkich, a szczególnie chce dbać o tych, którzy rzeczywiście są w trudnej sytuacji, są słabi i potrzebują pomocy takich osób jak ja i ty. Mam nadzieję, że również dla was ten fragment dzisiaj, ta historia była inspirująca, że również dla was będzie ona wyzwaniem. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.