Duch, który daje życie

Cześć, z tej strony Jacek. Słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 126 i czytamy Księgę Izajasza, rozdziały od 31 do 35. I w tych rozdziałach, szczególnie tych, które mamy dzisiaj na samym początku, tak naprawdę kontynuujemy taką część Księgi Izajasza, w której mierzymy się z pytaniem, komu tak naprawdę chcemy zaufać. Bo Izraelici są w tarapatach, wiedzą, że robi się bardzo niebezpiecznie.

Mamy Asyrię, która stanowi bardzo realne zagrożenie dla Izraela. I w tym wszystkim mamy ludzi, którzy kombinują, którzy kombinują, w jaki sposób spróbować poradzić sobie z Asyrią, w jaki sposób wyrwać się z tarapatów. I co więcej, oni mają też bardzo konkretne wskazówki odnośnie tego, w jaki sposób to powinni robić, o czym też rozmawialiśmy w poprzednim odcinku, gdzie była mowa o tym, żeby zwyczajnie czekać na Boga. I teraz, gdybyśmy spojrzeli sobie na słowa, które są zapisane w Księdze Izajasza w 31 rozdziale, czytając od początku, mamy tam takie ostrzeżenie, które dla nas wydaje się może być bardzo jednoznaczne, ale właśnie porozmawiajmy sobie chwilę o tym, bo jest napisane tak: Biada tym, którzy idą po pomoc do Egiptu, polegają na koniach, ufają rydwanom, że liczne i jeźdźcom, że bardzo silni, a nie obchodzi ich Święty Izraela i nie szukają Pana. A On przecież jest mądry i wie, jak osiąga się cel, a swoich słów nie cofa.

Powstaje On przeciw domowi niegodziwych i przeciw pomocy złoczyńców. A Egipt to ludzie, nie Bóg, ich konie to ciało, nie duch. Gdy Pan wyciągnie swą rękę, potknie się obrońca i padnie broniony i wszyscy razem poginą. Izraelici mieli taki pomysł, że w tych tarapatach, w których się znaleźli, najlepszym pomysłem jest na to, żeby zwrócić się po pomoc do Egiptu. I o tym rozmawialiśmy już chwilę poprzednio.

Zresztą właśnie w rozdziale 30 jest też bardzo ważna rzecz, o której nie możemy zapominać, gdzie Bóg bardzo wyraźnie pokazał, że hej, to nie jest droga dla was. Początek rozdziału 30, tego z wczoraj, zaczynał się od słów: Biada przekornym synom, oświadcza Pan, wypełniają plan, ale nie mój, prowadzą rokowania, lecz nie w moim duchu i dodają tylko grzech do grzechu. Udają się do Egiptu bez pytania mnie o radę, chcąc uciec pod ochronę faraona i szukać schronienia w cieniu Egiptu. Lecz ta ochrona faraona przyniesie wam tylko wstyd, a szukanie schronienia w Egipcie tylko hańbę. Wydaje mi się, że bylibyśmy w stanie wyobrazić sobie sytuację, w ramach której Izraelici mówią: To nie jest, że nie polegamy na Bogu.

To nie jest tak, że, wiecie, że my Boga mamy w nosie. Tak naprawdę możemy polegać i na Bogu, i szukać pomocy gdzieś z zewnątrz, na przykład w Egipcie. O tym, dlaczego Egipt był generalnie kiepskim pomysłem, rozmawialiśmy, ale zresztą nawet gdyby nie kwestia tego, że Egipt sam w sobie był kiepskim pomysłem z uwagi na to, jakie też znaczenie Egipt miał w historii Izraela i jak z tego Egiptu zresztą oni musieli być uratowani, to Bóg bardzo wyraźnie wskazywał im na to, że: Hej, ja jestem w stanie wam pomóc. Nie szukajcie pomocy nigdzie indziej. I to między innymi była kwestia, która pojawiła się właśnie w rozdziale trzydziestym, gdzie moglibyśmy sobie to ostrzeżenie sparafrazować słowami, że: Hej, nie szukajcie pomocy w Egipcie, bo nie wyjdzie wam to na zdrowie.

Dosłownie, wyjdzie wam to naprawdę kiepsko. Pomimo tego jednak w Izraelu była jakaś grupa ludzi, którzy bardzo, ale to bardzo myśleli i byli przekonani, że no hej, ale to może właśnie wyjść, no bo w zasadzie gdzie indziej mamy szukać pomocy? Tu jest Asyria, Bóg, no nie wiemy, czy może na nas ma focha, może jest na nas zdenerwowany i może po prostu nie ma co się tam wychylać. No i teraz tak, oczywiście mogli przyznać się do błędu, przyznać się do swoich win, odwrócić się od swoich głupich pomysłów na życie, zwrócić się do Boga i jest ogromna szansa na to, że ich historia potoczyłaby się zgoła inaczej. Ale stwierdzili, że: Hej, poszukamy pomocy w Egipcie.

Jednak problem tutaj jest taki, że jak to jest napisane w księdze Izajasza w trzydziestym pierwszym rozdziale, w tym fragmencie, który przeczytaliśmy w trzecim wersecie: Egipt to ludzie, a nie Bóg. Ich konie to ciało, a nie duch. I poleganie na ludziach, poleganie na cielesnych, ludzkich sposobach doprowadziło do tego, że w rozdziale trzydziestym drugim będziemy czytać tak naprawdę o Jerozolimie, która jest jak miasto duchów: pałac opuszczony, gwar miasta uciszony, zamek Baszta zostaną jaskiniami już na zawsze, miejscem harców dzikich osłów i pastwiskiem dla... Stad, to jest 14 werset 32 rozdziału Księgi Izajasza. Do tego prowadziło to, żeby polegać na zwykłych ludzkich możliwościach w sytuacji, która była absolutnie wyjątkowa i która już co jak co wymagała tego, żeby tak naprawdę zwrócić się do Boga i zrobić sobie rachunek sumienia i przyznać się do tego, że hej, poszliśmy naprawdę kiepską drogą.

Niemniej jednak, nawet w tej sytuacji, kiedy my nie ufamy Bogu, kiedy od Boga się odwracamy, kiedy szukamy jakichś innych sposobów, jest wyjście. I żeby było jasne, to nie jest tak, że być może w różnych okresach naszego życia nie będzie tak, że możemy polegać na różnych opcjach, które są w stanie nam pomóc. Tutaj mówiliśmy o Egipcie, który już co jak co, Egipt, kiedy pojawia się w Biblii, to nie pojawia się w pozytywnym kontekście. Tyle. Ale z drugiej strony wiem, że łatwo jest pójść w taki klimat, w ramach którego jesteśmy po tak ultraduchowej stronie, że tak naprawdę siedzimy w domu i możemy sobie myśleć: O, niech mnie Duch prowadzi, niech mnie Duch prowadzi, niech Pan mi wskaże drogę.

No i tak, czasami drogą, którą Bóg może nam wskazać, jest zwyczajnie to, żeby porozmawiać z kimś, kto niekoniecznie jest osobą wierzącą, żeby zrobić coś, co niekoniecznie będzie związane z naszą aktywnością w ramach wspólnoty kościelnej. Być może Bożą drogą do tego, żebyśmy my mogli też postawić kolejny krok, będzie na przykład książka, która nie jest napisana przez wierzącego autora. To nie jest żaden problem. Jak najbardziej jesteśmy w stanie korzystać z ogromu mądrości, którą jesteśmy w stanie posiąść dzisiaj, i to wcale niekoniecznie musi być tak, że będziemy sięgać tylko i wyłącznie po wierzących autorów, że tylko i wyłącznie będziemy chodzić na chrześcijańskie konferencje, bo inaczej to będzie w ogóle lipa, bo to nie jest Boże. Nie szedłbym tak daleko.

Zresztą sam osobiście bardzo lubię korzystać z materiałów, które niekoniecznie są autorstwa ludzi, o których bym powiedział, że są wierzący, ale jesteśmy w stanie również z nich wyciągnąć bardzo wartościowe lekcje dla nas, o których być może my w jakiś tam sposób zapomnieliśmy jako osoby wierzące, jako Kościół, bo wydawać by się mogło, że tak naprawdę Kościół, mając Ducha Świętego, powinien być grupą ludzi, która jest w stanie Przodować w innowacjach, przodować w mądrości, no bo w zasadzie, hej, jeżeli mamy Boga, który jest Bogiem tak kreatywnym, innowacyjnym, stworzył świat z niczego i jest jednocześnie Bogiem, który jest tak mądry, ma mądre rozwiązania w ramach każdej sytuacji, z którą się zmierzymy, no to hej, jak to jest, że dzisiaj nie jesteśmy w takim miejscu? I często tak naprawdę z pewnych zasad, które nawet mogą być Boże, korzystają ludzie i lepiej je znają ludzie, którzy niekoniecznie z Bogiem mają za dużo wspólnego, ale zwyczajnie są w stanie rozgryźć to, że pewne zasady są zwyczajnie uniwersalną mądrością, która jest mądrością jak najbardziej Bożą, z której my dzisiaj możemy korzystać. Ale Bóg do Izraelitów skierował bardzo wyraźne słowo: nie polegajcie na Egipcie. I pytanie, na kim my dzisiaj polegamy? Czy polegamy na Bogu?

Czy polegamy na różnych innych możliwościach? Czy jesteśmy zajęci tym, żeby szukać innych rozwiązań, które niekoniecznie są tym, do czego nas Bóg prowadzi? Niemniej jednak, nawet gdybyśmy kombinowali, szli swoją drogą, gdzieś tam odwrócili się od Boga, szli po swojemu, to zawsze jest szansa na to, że dojdziemy do miejsca, o którym też czytamy dzisiaj w 32 rozdziale pod koniec, od 15 wersetu, gdzie ta sytuacja, w której znalazł się Izrael, w ramach której, wiecie, mamy miasto duchów, tak wiecie, jakbyśmy sobie wyobrazili, nie wiem, czy oglądaliście westerny koniecznie, ale wiecie, takie opuszczone miasteczka, jeszcze na Dzikim Zachodzie, takie fajne krzaki niesione przez wiatr, drzwi, które gdzieś tam, wiecie, lekko na zawiasach jeszcze skrzypią. Tak czasami może wyglądać nasze życie, że w zasadzie ono jest tak puste, tak wymarłe, tak pozbawione życia, że w zasadzie nie bardzo wiemy, co dalej możemy z nim zrobić. I na to jest rozwiązanie z Księgi Izajasza z 32 rozdziału, gdzie Bóg mówi: w kontekście tej sytuacji, tego miasta duchów, czytamy, że potrwa to, aż zostanie wylany na was duch z wysoka.

Wtedy pustynia zamieni się w sad, a sad będzie uchodził za las. Na pustyni zamieszka prawo, a w sadzie osiądzie sprawiedliwość. Dziełem sprawiedliwości będzie pokój, jej dokonaniem spokój i bezpieczeństwo na wieki. Mój lud zamieszka w siedzibie pokoju i w bezpiecznych mieszkaniach, w miejscach, gdzie można spokojnie odpocząć. Gdy bije grad i wali się las, gdy w upokorzeniu chyli się miasto, szczęśliwi jesteście wy, mogący siać nad każdą wodą, wypuszczać luzem na paszę swoje bydło i osły.

I oczywiście obraz, który tutaj mam przedstawiony, niekoniecznie dużo będzie nam mówił, jeżeli nie jesteśmy jakkolwiek zaangażowani w działalność rolniczą, ale... Mieszkanie w pokoju, w bezpiecznym mieszkaniu, w miejscu, gdzie można spokojnie odpocząć. Pokój, spokój i bezpieczeństwo są rzeczami, których każdy z nas chciałby doświadczać. Źródłem tego wszystkiego jest Duch Boży. Jest Duch, którego Bóg chce dać każdemu z nas po to, żebyśmy byli w stanie, będąc wyposażeni przez tego Ducha, żyć zgodnie z myślą, jaką Bóg ma dla naszego życia.

Bo ten sam Duch, tak naprawdę, jakbyśmy sięgnęli sobie do Księgi Rodzaju, do samutkiego początku, gdzie czytamy, że na początku stworzył Bóg niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładna i pusta, ciemność rozciągała się nad tonią, a Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód. Od tego miejsca zaczyna się dzieło stworzenia. I tak naprawdę to dzieło stworzenia zaczęło się w miejscu, które było kompletnym chaosem. Ziemia była chaosem, nie było tam nic, była ciemność i Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód.

I ten Duch dał ostatecznie życie wszystkiemu, co dzisiaj mamy na świecie, dał życie również nam. I ten Duch odmienił całkowicie tą spustoszoną ziemię w coś, co było idealnym miejscem do tego, żeby ludzie mogli żyć i się rozwijać, żyjąc w idealnej przyjaźni z Bogiem. To jest coś, do czego doprowadził Duch Boży już na samym początku dzieła stworzenia. I kiedy w naszym życiu dochodzimy do miejsca, w którym mamy poczucie, że nasze życie jest trochę spustoszone, nie bardzo widzimy w nim... właściwie niby żyjemy, ale tak mam poczucie, że nie żyjemy, to to, co jest w stanie, czy lepiej, ten, który jest w stanie dać życie tej sytuacji, jest właśnie Duch Boży. Gdybyśmy sięgnęli sobie do słów samego Jezusa z Ewangelii Jana, z trzeciego rozdziału, w piątym wersecie mówi On następujące słowa: Ręczę i zapewniam, że kto nie narodzi się z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego.

Nie jesteśmy w stanie żyć zgodnie z tym, do czego zostaliśmy oryginalnie stworzeni, jeżeli nasze życie nie zostanie całkowicie odnowione przez Ducha właśnie. Co więcej, w Liście do Rzymian, w ósmym rozdziale, mamy w wersetach dziewiątym i czternastym, tam kawałek sobie pominiemy. Bardzo ciekawe słowa, gdzie apostoł Paweł mówi nam o tym, że wy nie jesteście w ciele, lecz w duchu, jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Kto zaś nie ma Ducha Chrystusa, ten do Niego nie należy. Dalej w czternastym rozdziale, w wersecie jest napisane, że wszyscy, których prowadzi Duch Boży, są dziećmi Boga.

To jest w ogóle, wiem, że ten fragment, jeżeli wcześniej na niego nie zwróciliście uwagi, to może być dla was trochę taki: Ale jak to, nie wszyscy są dziećmi Boga? No, wychodzi na to, że tak naprawdę o naszej relacji z Bogiem świadczy to, czy jesteśmy przez Niego właśnie prowadzeni. To tak naprawdę jest coś, co jest w stanie zapewnić nam status właściwej relacji z Bogiem. Jego Duch i to, że ten Duch odmienił całkowicie nasze życie. To jest życie, do którego Bóg nas zaprasza i to jest osoba, na której faktycznie możemy polegać.

Kiedy patrzymy na swoje życie i nie widzimy drogi wyjścia, Duch Boży jest tym, który jest w stanie przyjść z rozwiązaniem, który jest w stanie ożywić miejsca w naszym życiu, które wydają się być kompletną pustynią, które mogą się wydawać kompletnym chaosem, ruiną. Duch Boży, który mieszka w nas, jest w stanie dokonać takiej przemiany naszego życia, że z tego, w czym życia w ogóle nie było, będziemy w stanie dostrzec obszar, który jest życiodajny, nawodniony, który tak naprawdę do siebie wręcz przyciąga, bo takie powinno być nasze życie. W sytuacji, kiedy otaczają nas ludzie, którym zwyczajnie brakuje nadziei, którzy tak naprawdę każdego dnia zmagają się z tym, że kurczę, niby żyję, ale mam wrażenie, że nie, to tak naprawdę życie, które jest w nas za sprawą Bożego Ducha, jest tym, co może dla innych być okazją do tego, żeby odkryć: Hej, może ja też jestem w stanie tego samego doświadczyć. Może również moje życie jest w stanie doświadczyć takiej przemiany, którą może dać tylko i wyłącznie Duch z wysoka, jak wspomina nam o tym dzisiaj Izajasz, o samej osobie Ducha Świętego. Będziemy jeszcze pewnie wielokrotnie rozmawiali, ale już nawet po tym, co czytaliśmy dzisiaj, widzicie, jak niesamowicie ważną osobą w naszym życiu powinien być Duch Święty, jeżeli faktycznie chcemy.

Chcemy móc doświadczać tego, co znaczy być Bożym dzieckiem, co znaczy być osobą, która żyje takim życiem Bożej przychylności, w ramach której Bóg odnawia nasze życie po to, żebyśmy nie tylko my mogli doświadczyć szczęścia, spełnienia, błogosławieństwa, ale również żebyśmy tym życiem mogli obdarowywać innych. Wielkie dzięki za dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.