Nie warto iść na kompromis

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 116 i czytamy drugą Księgę Królewską, rozdziały 18 i 19. I te rozdziały są naprawdę wyjątkowe, jeśli chodzi o tą całą historię, przez którą ostatnio się przebijamy, to te rozdziały wnoszą nam trochę bardzo takiej fajnej, świeżej, optymistycznej, napawającej nadzieją historii, bo oto w końcu, w końcu mamy króla, który jest naprawdę porządnym królem i tym królem jest Hiskiasz. Hiskiasz jest królem Judy, tak jak mówiliśmy w przypadku Judy pojawiali się pozytywni królowie, jednym z nich jest Hiskiasz, ten, że on w ogóle jest absolutnie wybitną postacią, jeśli chodzi o Izraela i Północne Królestwo, no tam niestety takiego szczęścia nie mieli, ale o Hiskiaszu czytamy właśnie w 18 rozdziale, że czynił on to, co prawe w oczach Pana, dokładnie tak, jak jego praojciec Dawid usunął świątynki, porozbijał posągi, ściął Aszerę i przekuł miedzianego węża, którego sporządził Mojżesz. Do tego czasu bowiem Izraelici spalali mu kadzidła i nazywali go Nechusztan, co tak ciekawostka, nie wiem, czy pamiętacie tego węża, dosyć dawno temu się pojawił i do teraz tak naprawdę był on aktywną częścią życia Izraelitów.

Okej, czytamy dalej, że Hiskiasz ufał Panu, Bogu Izraela i po nim nie było już takiego jak on wśród wszystkich królów Judy i w ogóle wśród wszystkich jego poprzedników. Lgnął on do Pana, nie odstępował od Niego i przestrzegał przykazań, które Pan nadał Mojżeszowi, a Pan był z nim, wiodło mu się we wszystkim, cokolwiek przedsięwziął, zbuntował się on przeciw królowi Asyrii i wypowiedział mu posłuszeństwo. On też pobił Filistynów aż po Gazę i jej granice od wieży strażniczej po warowne miasto. Widzimy, że gość naprawdę był wyjątkowy, że nie dość, że zwrócił się do Boga, nie dość, że Bóg później był mu przychylny, jeszcze to, w jaki sposób w ogóle on jest opisany, jest naprawdę wyjątkowe i jednocześnie miał odwagę do tego, żeby postawić się Asyrii. Nie zmienia to jednak tego, że no właśnie, Asyryjczycy koniec końców tak samo jak szarpnęli się na Samarię, o której rozmawialiśmy wczoraj, tak samo zdecydowali się, żeby wyruszyć przeciwko Judzie.

I tutaj widzimy akurat Hiskiasza, który no właśnie gdzieś próbuje z Asyrią się ułożyć, próbuje się jakoś ułożyć, dogadać się i... I król Asyrii nałożył na Hiskiasza, króla Judy, trzysta talentów srebra i trzydzieści talentów. I Hiskiasz oddał mu wówczas całe złoto, srebro znajdujące się w świątyni Pana, w skarbcach pałacu królewskiego, a ponadto w tym czasie Hiskiasz odbił złoto, którym wcześniej obłożył drzwi świątyni Pana oraz filary ościeżnicy i takie posłał królowi asyryjskiemu. No bo właśnie, chciał dobrze. Sam wcześniej chwilę powiedział, że hej, zgrzeszyłem, odstąp ode mnie, a co nam nie nałożysz, już jeszcze.

Więc miał jakiś taki pomysł, że hej, no dobra, nie będę się pakował w jakieś kolejne bitwy, w jakieś walki, w jakieś po prostu wojny, po prostu stary, ugadajmy się. I no trochę takie interesy są, jak próbujemy ze złem się ugadywać. W tej sytuacji widzimy to bardzo wyraźnie, że ta jego próba ugadania się ze złem, próba ugadania się z kimś, z kim zwyczajnie no nie powinno się w ogóle rozmawiać, tak? Nic dobrego nie przyniosła, bo chodź, płacił, co miał płacić i oddał całe złoto, srebro, w ogóle cokolwiek można było dać, to dał królowi Asyrii. I co z tego?

Ten mimo wszystko najechał na Judę. I ta historia, która ma miejsce podczas oblężenia Jerozolimy, jest bardzo, bardzo ciekawa. No bo król Asyrii startuje do Jerozolimy, chce ją podbić, wysyła ogromne wojska. I oczywiste też jest to, że król Judy nie ma absolutnie szans w tym starciu. Takich szans, wiecie, zwyczajnie ludzkich.

Nie ma możliwości militarnych, żeby móc postawić się królowi Asyrii. I mamy w rozdziale osiemnastym opisane takie, wiecie, dwie przemowy właśnie jednego z reprezentantów Asyrii, gdzie czytamy od wersetu dziewiętnastego, że kanclerz Asyrii, wiecie, są pod Jerozolimą, stoją przed bramą i kanclerz Asyrii zwrócił się do reprezentacji wysłanej z Jerozolimy. I czytamy takie słowa: Powiedzcie proszę Hiskiaszowi: tak mówi wielki król Asyrii: Cóż to za nadzieja, której się uchwyciłeś? Myślisz, że słowo warg już zapewni ci ochronę? A gdzie siła w walce?

Komu teraz zaufałeś, że zbuntowałeś się przeciwko mnie? Otóż zaufałeś Egiptowi, tej nadłamanej lasce z trzciny, na której, gdy ktoś się oprze, wbija mu się ona boleśnie w dłoń, bo taki właśnie jest faraon, król Egiptu, dla wszystkich, którzy mu ufają. A jeśli mi powiecie: Ufamy Panu, naszemu Bogu, to czy to nie ten sam, którego świątynki ołtarze Hiskiasz pousuwał i powiedział: Judzie oraz Jerozolimie składajcie pokłon przed tym ołtarzem w Jerozolimie? Jeśli tak, to załóż się z moim panem, królem Asyrii, dam ci dwa tysiące koni, jeśli ty zdołasz posadzić na nich jeźdźców. Więc jak ty chcesz zmusić do odwrotu mojego namiestnika, jednego z najmniejszych sług mojego pana, a ufać Egiptowi w sprawie rydwanów i rumaków?

Poza tym, czy nie inaczej niż za wolą Pana wyruszyłem przeciwko temu miejscu, aby je zniszczyć? To Pan powiedział do mnie: Wyrusz przeciwko tej ziemi i zniszcz ją. I wiecie, ta pierwsza seria gróźb jest już sama w sobie dosyć ciekawa, no bo właśnie z jednej strony mamy Hiskiasza, który naprawdę odwalił kawał dobrej roboty w tym, żeby Judę z powrotem przywrócić do właściwej relacji z Bogiem. I zrobił to lepiej niż ktokolwiek przed nim, lepiej niż ktokolwiek po nim. A jednocześnie nagle staje jakiś dziad i mówi: Hej, ale to Bóg mnie wysłał tutaj, żeby z wami walczyć.

W ogóle i co, Bogu ufacie? No ja i sobie ze mnie nie róbcie. A tu tak naprawdę, wiecie, to Bożą wolą jest, że ja tu teraz z wami walczę. Są takie momenty, gdzie kiedy widzimy pewne okoliczności naszego życia, tak jak chociażby było to w przypadku Jerozolimy tutaj, no to możemy naprawdę się zacząć zastanawiać: hej, czy to wszystko, co się dzieje w moim życiu, te wszystkie trudności, z którymi się zmagam, nie są przez przypadek Bożą wolą? Może Bóg tak chciał, może to ja coś zrobiłem, może rzeczywiście niepotrzebnie zaufałem, zaufałem za bardzo, może coś z moją wiarą jest nie tak.

I tutaj widzimy, że z Hiskiasza wiarą w zasadzie nic nie było nie tak, a mimo wszystko oni próbowali ją jeszcze dodatkowo... podważyć, pokazać, że hej, tak naprawdę to twoja wina. To sam na siebie sprowadziłeś to nieszczęście. To Bóg odwrócił się od ciebie. I kiedy tam dalej toczy się rozmowa, jest taka zachęta: hej, dobra, ale weźcie nie mówcie tutaj przez przypadek po judejsku, żeby ludzie nie rozumieli tam na murach, co takiego się dzieje. To jest jeszcze właśnie taka druga przemowa, gdzie już ten wysłannik króla Asyrii zwraca się do ludzi, którzy są podwładnymi Hiskiasza.

I mówi następujące słowa, to jest od wersetu 28: Słuchajcie słów wielkiego króla, króla Asyrii. Tak mówi król: niech was nie zwodzi Hiskiasz, bo nie zdoła was wyrwać z mojej ręki. Niech was Hiskiasz nie zmusza do zaufania Panu, niech nie łudzi. Na pewno Pan nas wyrwie, natomiast to nie zostanie wydane w ręce króla Asyrii. Nie słuchajcie Hiskiasza, bo tak mówi król Asyrii: ze mną zapewnijcie sobie błogosławieństwo.

Poddajcie mi się, a każdy z was będzie jadł z własnej winorośli, spożywał z własnego figowca i pił wodę z własnej studni, aż przyjdę i zabiorę was do ziemi podobnej do waszej, ziemi zboża i moszczu, ziemi chleba i winnic, ziemi oliwników, świeżej oliwy i miodu. I będziecie żyć, a nie umierać, tylko nie słuchajcie Hiskiasza, gdy łudzi was słowami: Pan nas wyrwie. Jak często zadajemy sobie w życiu takie właśnie pytania, kiedy okoliczności są niesprzyjające, kiedy jest ciężko, że my sobie myślimy: może gdzieś indziej mógłbym mieć lepiej, może rzeczywiście przeginam z tą wiarą, może rzeczywiście ona nie jest mi do niczego aż tak bardzo potrzebna, może powinienem ułożyć się z tą sytuacją, która wyszła naprzeciwko mnie, z tymi przeciwnościami, które mnie przytłaczają. I tak jak tutaj, wiecie, w tych słowach to jest niesamowicie napisane: hej, chodźcie, zabiorę was do ziemi podobnej do waszej, nie do ziemi, którą wam Bóg dał, którą Bóg wam obiecał, która jest waszą, jest waszym przeznaczeniem, jest czymś, co jest najlepszą rzeczą, jaka mogła wam się w życiu przydarzyć, tylko nie, zabiorę was, wiecie, będzie podobnie, będzie podobnie, nie będzie tak źle. Nie ma absolutnie sensu, żeby szukać tego, co będzie podobnie, żeby szukać czegoś, co będzie jakąś taką marną podróbką tego, co Bóg przygotował dla życia każdego z nas.

I Hiskiasz może dla nas być świetną inspiracją tego, jak radzić sobie w sytuacjach, kiedy rzeczywiście dbamy o to, żeby żyć blisko Boga, kiedy dbamy o to, żeby Boga traktować serio, żeby Bóg... Bóg zajął należyte miejsce w naszym życiu. I kiedy pojawią się trudności, tak jak w przypadku Hiskiasza, to możemy zobaczyć, że to, co jest najlepszą rzeczą, najlepszą opcją odpowiedzi, jest właśnie brak odpowiedzi, bo zaraz potem czytamy, że lud nim zaśmilczał, nie odpowiedzieli ani słowem, gdyż taki był rozkaz królewski: macie mu nie odpowiadać. I historia dalej jest kontynuowana w rozdziale 19, gdzie też pojawia się Izajasz, który właśnie, kolejna księga, to będzie Księga Izajasza, więc widzicie już też, w którym czasie Izajasz tam się pojawi, w którym momencie historii Izraela on działał, był aktywny, chciał doprowadzić Izraelitów do powrotu właśnie do relacji z Bogiem. I Izajasz też w tym wszystkim jest dla Hiskiasza.

Zachętą, bo gdy słudzy Hiskiasza — to jest 19 rozdział, 5 werset — gdy słudzy Hiskiasza przyszli do Izajasza, proroka i mówili: Powiedzcie swojemu panu: Tak mówi Pan: Nie bój się słów, które usłyszałeś, a którymi ubliżali ci pachołkowie króla Asyrii. Otóż ja tak na niego wpłynę, że gdy usłyszy pewną wieść, wróci do swojej ziemi, a tam sprawię, że padnie od miecza. I dalej czytamy, że te pogróżki się nie skończyły ze strony króla Asyrii. On dalej tak gdzieś tam groził, dalej mówił: Hej, słyszałeś, jak królowie Asyrii potraktowali inne kraje? Postąpili z nimi tak jak z obłożonymi klątwą, czy jedynie ty miałbyś zostać uratowany?

I Hiskiasz robi najlepszą rzecz, jaką może zrobić, to jest modli się. I mówi od wersetu 15: Panie, Boże Izraela, który siedzisz na cherubach, Ty jedynie jesteś Bogiem dla wszystkich królestw ziemi. Ty uczyniłeś niebiosa i ziemię. Skłoń, Panie, swoje ucho, posłuchaj, otwórz, Panie, swoje oczy i spójrz. Zwróć uwagę na te słowa Sanheryba, które przysłał, aby ubliżać Bogu żywemu.

To prawda, Panie, królowie Asyrii rzeczywiście położyli kres narodom i ich krajom. Ich bogów powrzucali w ogień, lecz to nie byli bogowie, było to dzieło ludzkich rąk, drewno i kamień, dlatego ich zniszczyli. Ale Ty, Panie, Boże nasz, wybaw nas proszę z jego ręki, niech wszystkie królestwa ziemi poznają, że jedynie Ty, Panie, jesteś Bogiem. I Izajasz wysyła do Hiskiasza wiadomość, wiadomość, z której jasno wynika, że koniec końców król Asyrii nie wejdzie do tego miasta, nie wypuści na nie strzały, nie wystąpi przeciwko niemu z tarczą ani nie usypie wału drogą, którą przyszedł, wróci do tego miasta nie wkroczy. Tak oświadcza Pan.

I dzieje się dokładnie tak, jak Bóg też zapowiedział. Nic złego się nie stało. Tam dalej jest opisane, co dokładnie się wydarzyło, w jaki sposób Bóg tą sytuację rozwiązał. Ta historia niech będzie dla nas zachętą i też nadzieją właśnie w sytuacjach, w których czasami będziemy mieli momenty, gdzie będziemy się zastanawiali, czy warto wierzyć, czy to się opłaca, czy to w ogóle ma sens, czy może rzeczywiście ze mną coś jest nie tak, może rzeczywiście w jakiś sposób nie zasłużyłem na to, żeby Bóg był mi przychylny. W tej historii widzimy, że pomimo tego, że w naszym życiu mogą się przydarzać różne sytuacje, które będą trudne, które będą zaskakujące, które może właśnie będą takie w stylu: Ale czemu?

Czemu, skoro... Staram się iść za Bogiem, takie rzeczy mi nie spotykają, to możemy widzieć, że Bóg chce przyjść z rozwiązaniem. I pomimo tego, że te okoliczności mogą nam, wiecie, mówić różne rzeczy, podważać naszą wiarę, podważać to, kim jest Bóg, to najlepszą rzeczą, którą możemy zrobić, jest z jednej strony, tak jak ludzie, milczeli, albo tak jak zrobił Hiskiasz, możemy się modlić. Milczę i ufać Bogu, o czym rozmawialiśmy też przy okazji jednego z odcinków, albo po prostu modlić się. I ta modlitwa też w przypadku Hiskiasza była niesamowicie szczera.

Ona naprawdę była taka dla mnie osobiście poruszająca. On mówi: Tak, to się zgadza. Boże, Ty widzisz to, to się zgadza, rzeczywiście. Oni pobili tam różne narody i to wszystko się wydarzyło. To jest trochę prawdy w tym, co chłop mówi, ale w tym wszystkim Ty jesteś Bogiem.

Ty jesteś Bogiem. I Hiskiasz wyraża tą nadzieję, że: Boże, pokaż, kim Ty jesteś, pokaż, kim Ty jesteś i niech świat pozna, że jest żywy Bóg. Że jest Bóg, który w żaden sposób nie będzie się uginał pod jakimiś groźbami, który po prostu może wziąć sprawy w swoje ręce w odpowiedzi na modlitwę ludzi, którzy Mu ufają. I to jest też właśnie ważna rzecz, ważna rzecz w tej całej historii. Kiedy czasami widzimy różne sytuacje, które są dla nas ciężkie, myślimy: Gdzie jest Bóg?

Bóg może w tym wszystkim czekać właśnie na nas, na naszą modlitwę, na nasze zaangażowanie w to, żeby przez nas przyjść z odpowiedzią do ludzi, którzy zwyczajnie nadziei nie mają. Nasze życie, nasza postawa w takich właśnie trudnych chwilach może być niesamowitą inspiracją dla tych, którzy widzą swoje życie i nie widzą nadziei, nie widzą tego, żeby była jakakolwiek szansa na to, że cokolwiek może się poprawić. Nasza postawa może być tym, co uratuje też innych i wniesie nadzieję do ich życia. I jeżeli przeczytaliście te rozdziały, zachęcam was do tego, przeczytajcie sobie rozdział 18 i 19 Drugiej Księgi Królewskiej, są świetne, są bardzo inspirujące, są bardzo zachęcające właśnie do tego, żeby iść za Bogiem, żeby Bogu ufać, żeby przy Nim trwać. I w sytuacjach, kiedy nawet okoliczności mogą podważać naszą wiarę, podważać to, kim jest Bóg w naszym życiu, wiemy, w kim możemy pokładać nadzieję, komu możemy ufać i ostatecznie to Bóg jest w tej całej historii zwycięzcą.

Mam nadzieję, że ta historia, tak jak dla mnie osobiście, zawsze lubię czytać historie Hiskiasza. Trichiskiasz. Jest on niesamowicie inspirująca. Mam nadzieję, że będzie inspirująca również dla nas, dla was. Wniesie trochę nadziei, światła, radości do waszego życia i też wiary w to, że bez względu na to, w jakich okolicznościach się nie znajdziemy, to nie ma sensu iść na jakieś układy, na jakieś układziki, na jakieś kompromisy, tylko zwyczajnie warto trwać przy Bogu i czekać na Jego odpowiedź.

Wielkie dzięki za dzisiaj. Jeżeli macie dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie podyskutować. Dajcie znać, czy podobał wam się Hiskiasz, co w tej historii szczególnie do was przemówiło i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.