Werset dnia
A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.
Własnymi słowami: Kto jest spragniony, niech przyjdzie. Kto chce, może wziąć wodę życia za darmo. Zaproszenie jest dla każdego.
Apokalipsa św. Jana 22,17 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska
Ostatnia strona Biblii nie kończy się bitwą ani wyrokiem. Kończy się miastem z otwartymi bramami i zdaniem skierowanym do każdego, kto jest spragniony. Jeśli idziesz z nami od pierwszego dnia, masz za sobą ogrody i pustynie, królów i proroków, zdrady, cuda i pytania bez odpowiedzi. Ten dzień nie jest suchym podsumowaniem. To spojrzenie na to, dokąd ta cała historia od początku zmierzała.
Spójrz na układ całej Biblii. Dwa pierwsze rozdziały pokazują ogród, czyli świat taki, jak Bóg go zamierzył: bez bólu, bez wstydu, bez śmierci. Dwa ostatnie pokazują świat, w którym wszystko znów jest na swoim miejscu. A środek, od pierwszego kłamstwa w ogrodzie po krzyż, to Boży plan ratunkowy. Biblia nie jest więc zbiorem zasad ani zbiorem ciekawych legend. To jedna historia o tym, że Bóg nie dał się zniechęcić ludziom.
Rozdział dwudziesty przypomina, że zło nie wygra. Zostaje związane, a przed wielkim białym tronem odbywa się sąd. Chrześcijanie rozumieją te sceny, także tysiąc lat panowania, na różne sposoby i nie trzeba tu niczego rozstrzygać. Najważniejsze jest to, że historia nie kończy się chaosem. Na końcu ktoś naprawdę patrzy na wszystkie krzywdy i je ocenia.
Potem Jan widzi nowe niebo i nową ziemię. Nie ma już morza, które w tamtej kulturze było obrazem chaosu. Z nieba schodzi miasto i rozlega się głos: Bóg będzie mieszkał z ludźmi. Otrze każdą łzę i nie będzie już śmierci, smutku, krzyku ani bólu. Pada zdanie, które można uznać za puentę całej Biblii: „Oto wszystko czynię nowe”. To nie jest życie anioła z harfą na chmurce. To prawdziwy, fizyczny świat. Są w nim ludzie, rzeka i drzewo życia, a narody wnoszą do miasta to, co mają najlepszego, bez wojen. Można w nim tworzyć, pracować i odkrywać, tylko bez znoju.
Ostatnie słowa Biblii to nie groźba, tylko zaproszenie: „Kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia”. Za darmo. Na końcu tej wielkiej historii nikt nie sprawdza listy twoich osiągnięć. Księga kończy się wołaniem „Przyjdź, Panie Jezu” i życzeniem łaski dla wszystkich. Bóg nigdy nie postawił na człowieku kreski. I właśnie w ten sposób zamyka się Biblia.
Głębiej
Drzewo życia pojawia się na początku Biblii, w ogrodzie. Potem, po pierwszym buncie człowieka, dostęp do niego zostaje zamknięty, a drogi strzegą cherubini. Do ostatniego rozdziału Biblii nie ma do niego powrotu. Drzewo stoi przy rzece, rodzi owoce co miesiąc, a jego liście służą do uzdrawiania narodów. Warto zauważyć coś jeszcze: historia zaczyna się w ogrodzie, a kończy w mieście. To nie jest powrót do punktu wyjścia. W mieście są ludzie, kultury, ulice i praca. Wszystko, co dobre w tym, co zbudowali ludzie, ma tam swoje miejsce. Bóg nie wymazuje ludzkiej historii, tylko ją odnawia.
Trudne pytanie
Czy ten obraz nowego świata to nie jest po prostu pocieszająca bajka, która ma pomóc znosić śmierć i cierpienie?
Nie da się tego udowodnić jak twierdzenia w matematyce i trzeba to powiedzieć uczciwie. Zarzut ma sens, bo ludzie naprawdę wymyślają pocieszające historie. Zauważ jednak dwie rzeczy. Po pierwsze, ta obietnica nie ucieka od bólu. Bóg ociera łzy, więc zakłada, że są prawdziwe, a Biblia pokazuje je przez całą księgę bez upiększeń. Po drugie, nadzieja chrześcijan nie opiera się na wizji, tylko na wydarzeniu: że Jezus umarł i żyje. Można w to nie uwierzyć. Ale to jest twierdzenie o czymś, co się stało, a nie sama miła historia. Zadawanie pytań niczego tu nie psuje. Zadawali je także ci, którzy te księgi spisywali.
Co z tym zrobić
Rok to sporo czasu. Część dni pewnie ci umknęła, część zdenerwowała, a część zostanie z tobą na długo. Nie musisz tego wszystkiego domykać. Biblia nie kończy się w chwili, gdy skończysz czytać ostatnią stronę. Krok na dziś: wybierz jedną historię z tego roku, która coś w tobie ruszyła, i opowiedz ją komuś bliskiemu. Potem wybierz jedną księgę, do której wrócisz na własną rękę, i zapytaj kogoś, kto zna ją lepiej, o to, czego nie rozumiesz. A jeśli niesiesz stratę, na przykład rozstanie rodziców, czyjąś śmierć albo własny ból, obietnica o otartych łzach nie jest ozdobnikiem. Jest dla ciebie.
Do przemyślenia
- Która historia z tego roku zostanie z tobą najdłużej? Co dokładnie w niej cię zatrzymało?
- Co w obrazie świata bez łez, bólu i śmierci porusza cię najbardziej, a co wydaje ci się niewiarygodne?
- Jak chcesz dalej obcować z Biblią: z kim, jak często i w jaki sposób? Kto mógłby ci w tym pomagać?
Jeden krok
Napisz do siebie krótki list, który otworzysz za rok: trzy rzeczy, które zostały ci po tym roku z Biblią, i jedno pytanie, na które chcesz do tego czasu poszukać odpowiedzi. Potem zaplanuj, kiedy wrócisz do jednej księgi, która najbardziej cię zaciekawiła.
Modlitwa
Boże, dziękuję za ten rok z Twoją historią. Dziękuję, że nie skreślasz ludzi ani mnie. Pomóż mi nie zamykać tej księgi, tylko dalej w niej Ciebie szukać. Przyjdź, Panie Jezu. Amen.