Biblia w rok/Dla nastolatków/Dzień 320

Dzień 320 · dla nastolatków 16+

Kogo odpisujemy na straty? Barnaba, Szaweł i Piotr

Dzisiaj z Biblii: Dzieje Apostolskie 10,24-35 · około 6 minut czytania

Werset dnia

I powiedział do nich: Wiecie, że nie wolno Żydowi przestawać z cudzoziemcem albo przychodzić do niego. Lecz Bóg mi pokazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym lub nieczystym.

Własnymi słowami: Wiem, że ludzie z mojego świata nie zadają się z obcymi. Ale Bóg pokazał mi, że nikogo nie wolno z góry uznać za gorszego.

Dzieje Apostolskie 10,28 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska

W każdej klasie i grupie są osoby, o których wszyscy już wiedzą, kim są. Ktoś, kto raz coś zrobił i został z tym na zawsze. Ktoś, z kim po prostu się nie zadajemy. Dzisiaj są dwie historie na ten sam temat: jak trudno uwierzyć, że człowiek się zmienił, i jak trudno podejść do kogoś, kogo uważamy za obcego. W obu ktoś robi pierwszy krok.

Szaweł jedzie do Damaszku z listami od przywódców religijnych. Ma schwytać uczniów Jezusa, mężczyzn i kobiety, i zaprowadzić ich do więzienia w Jerozolimie. Po drodze olśniewa go światło z nieba i słyszy głos: „Dlaczego mnie prześladujesz?”. Odpowiada Jezus. Szaweł traci wzrok. W Damaszku Bóg posyła do niego Ananiasza, jednego z uczniów, który słusznie się boi, bo słyszał, ile Szaweł narobił. Ananiasz idzie jednak i mówi: „Saulu, bracie”. Szaweł odzyskuje wzrok i zostaje ochrzczony.

Zaufanie nie wraca od razu. W Damaszku ci, którzy znali Szawła jako prześladowcę, chcą go teraz zabić, więc ucieka w koszu spuszczonym po murze. W Jerozolimie uczniowie boją się go i nie wierzą, że jest jednym z nich. Trudno im się dziwić. Dopiero Barnaba bierze go pod swoją opiekę, zaprowadza do apostołów i opowiada, co się stało. Gdyby nie on, ta historia mogłaby skończyć się właśnie tam.

Rozdział dziesiąty zaczyna się od Korneliusza, rzymskiego setnika, czyli dowódcy stu żołnierzy. Nie jest Żydem, ale jest człowiekiem pobożnym, modli się i pomaga biednym. Anioł mówi mu, żeby posłał po Piotra. Piotr tymczasem ma widzenie: zwierzęta, które według jego religii są nieczyste, i głos każący mu je jeść. Odmawia. Głos odpowiada: „Tego, co Bóg oczyścił, ty nie uważaj za nieczyste”. Powtarza się to trzy razy.

Rozumie dopiero wtedy, gdy staje w domu Korneliusza. Wchodzi tam, choć wie, że według zasad jego świata nie wolno mu przestawać z cudzoziemcami. Opowiada im o Jezusie i w trakcie tej rozmowy na wszystkich zstępuje Duch Święty, tak samo jak wcześniej na uczniów. Piotr pyta, kto mógłby odmówić im chrztu. Jezus zapowiadał uczniom, że ich misja sięgnie krańców ziemi, ale w praktyce nikomu nie mieściło się w głowie, że chodzi także o ludzi spoza własnego kręgu. Tu pierwszy raz widać to w całej pełni.

Głębiej

Obie historie to właściwie jedna: Bóg wysyła człowieka, który ma przejść przez granicę. Ananiasz idzie do wroga, Piotr do obcego, i obaj mają dobry powód, żeby się bać. Spójrz na to, co mówi Ananiasz do Szawła: „bracie”. Nie czeka, aż Szaweł coś udowodni, nie stawia warunków. Mówi to, zanim ktokolwiek wie, czy ta przemiana jest prawdziwa. Szaweł nie staje się też od razu tym Pawłem, którego znamy z listów. Imię Paweł pojawi się dopiero w kolejnych rozdziałach, a droga zajmie mu lata. Zmiana człowieka to proces, a nie jedna scena.

Trudne pytanie

Skoro Bóg nie ma względu na osoby, to znaczy, że jest mu wszystko jedno, w co kto wierzy i jak żyje?

Nie, i tekst tego nie mówi. Piotr mówi, że Bóg nie faworyzuje żadnego narodu, a każdy człowiek ma dostęp do niego. Ale zaraz potem opowiada Korneliuszowi o Jezusie, a nie wzrusza ramionami. Otwartość na człowieka nie oznacza więc udawania, że żadne różnice nie istnieją. Chrześcijanie różnie rozumieją, co z tego wynika w konkretnych sprawach i to nie jest miejsce, żeby je rozstrzygać. Wspólne jest co innego: zanim ktoś usłyszy cokolwiek o swoim życiu, najpierw ma poczuć, że jest człowiekiem, a nie przypadkiem do naprawienia. Piotr najpierw wszedł do domu, a dopiero potem mówił.

Co z tym zrobić

Pomyśl o kimś w swoim otoczeniu, kogo wszyscy mają już opisanego jednym zdaniem. Może to ktoś, kto raz zrobił coś głupiego. Ktoś z innej paczki, innej wiary albo innego świata. Zastanów się, kto jest dla ciebie takim Szawłem albo Korneliuszem. Barnaba nie musiał wszystkiego rozumieć, wystarczyło, że dał szansę. Krok na ten tydzień: wybierz jedną osobę, którą masz już w głowie zaszufladkowaną, i porozmawiaj z nią o czymś zwyczajnym. Bez kazania i bez planu, żeby ją zmienić. A jeśli to ty jesteś tym, o kim wszyscy już wiedzą, kim jesteś, szukaj swojego Barnaby i bądź nim dla kogoś innego.

Do przemyślenia

  • Kto w twoim świecie jest dziś Szawłem, czyli osobą, której większość nie wierzy, że może się zmienić? Skąd to wiesz?
  • Czego najbardziej boisz się, kiedy masz podejść do kogoś, kto jest z innej paczki? Czy ten lęk jest podobny do lęku Ananiasza?
  • Zdanie „kto jak kto, ale ty?” może zabrzmieć jak szyderstwo albo jak zachęta. Kiedy ostatnio padło w twoim otoczeniu i w którą stronę zabrzmiało?

Jeden krok

Zapisz imię jednej osoby, którą masz w głowie zaszufladkowaną. W ciągu tygodnia zacznij z nią zwykłą rozmowę, o czymkolwiek poza jej łatką. Potem sprawdź, czy twoje zdanie o niej zmieniło się chociaż trochę.

Modlitwa

Boże, czasem zbyt szybko mówię, kim ktoś jest, i potem nie zadaję sobie trudu, żeby sprawdzić. Naucz mnie dawać ludziom szansę, tak jak sam dałeś ją Szawłowi. A jeśli to mnie ktoś odrzuca, poślij mi kogoś takiego jak Barnaba. Amen.

Chcesz więcej?

To rozważanie idzie tym samym planem co podcast „Biblia w rok”. Tego dnia czytamy: Dzieje Apostolskie 9-10.