Biblia w rok/Dla nastolatków/Dzień 316

Dzień 316 · dla nastolatków 16+

Emaus: kiedy Bóg zawodzi twoje oczekiwania

Dzisiaj z Biblii: Ewangelia św. Łukasza 24,13-35 · około 6 minut czytania

Werset dnia

I mówili między sobą: Czy nasze serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i otwierał nam Pisma?

Własnymi słowami: Dopiero później zrozumieli, że kiedy w drodze tłumaczył im Pisma, ich serca płonęły. Rozczarowanie nie trwało wiecznie.

Ewangelia św. Łukasza 24,32 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska

Jest taki rodzaj rozczarowania, który nie jest buntem, tylko zmęczeniem. Ktoś próbował wierzyć, miał nadzieję, że coś się zmieni, i nic się nie zmieniło. Więc odpuszcza. Łukasz kończy swoją Ewangelię scenami o takim właśnie rozczarowaniu. Dwóch ludzi idzie drogą z Jerozolimy do pobliskiej wsi i jest pewnych, że ta historia już się skończyła. A obok nich, nierozpoznany, idzie Jezus.

To niedziela, trzeci dzień po ukrzyżowaniu. Dwaj uczniowie wracają do domu, do wsi Emaus. Rozmawiają o tym, co się stało. Dołącza do nich ktoś nieznany i pyta: „Dlaczego jesteście smutni?”. Jeden z nich, Kleofas, odpowiada z irytacją: „Czy jesteś tylko przychodniem w Jerozolimie i nie wiesz, co się tam stało?”. Nie wiedzą, że rozmawiają z Jezusem. Tekst mówi, że ich oczy były „zakryte”.

Potem wyrzucają z siebie wszystko. Jezus był prorokiem, mówił i działał z mocą. Przywódcy wydali go na śmierć. „A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela”, czyli wyzwoli ich od Rzymian i naprawi ten świat. Teraz mijają już trzy dni. Do tego jeszcze kobiety opowiadają, że grób jest pusty i że widziały aniołów, ale nikt jego samego nie widział. Uczniowie nie są nawet pewni, co o tym myśleć. Słyszeli więc wszystko, co trzeba, a mimo to wracają do domu.

Pierwsza reakcja Jezusa nie jest łagodna. Mówi im, że są głupi i mają serce nieskore do wierzenia temu, co zapowiadali prorocy. Ale zaraz potem robi coś zaskakującego. Zaczyna od Mojżesza i przechodzi przez wszystkich proroków, tłumacząc, jak Pisma mówią o nim. Nie żąda, żeby uwierzyli. Opowiada tę historię od nowa. A kiedy dochodzą do wsi i on udaje, że idzie dalej, oni go zatrzymują: „Zostań z nami, bo zbliża się wieczór”.

Dopiero przy stole, w zwykłej kolacji, kiedy Jezus bierze chleb, błogosławi go i łamie, ich oczy się otwierają. On znika. A oni mówią: „Czy nasze serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze?”. Wstają w tej samej godzinie i wracają do Jerozolimy, choć przed chwilą mówili, że dzień się kończy. Droga, którą szli ze spuszczoną głową, okazała się drogą, na której szedł ktoś, kogo szukali. Nie dostali odpowiedzi na wszystkie pytania. Dostali spotkanie.

Głębiej

Zwróć uwagę, że oczekiwania uczniów nie były z kosmosu. Spodziewali się kogoś, kto wyzwoli Izrael, bo Pisma naprawdę mówiły o wybawicielu. Pomylili się nie co do tego, że Bóg wyzwoli, tylko co do tego, jak. Jezus nie mówi im: „zapomnijcie, co wiecie”. Mówi: czytajcie jeszcze raz, od Mojżesza, i zobaczcie, że cierpienie było częścią planu. W ten sposób pokazuje, że Stary Testament jest czymś więcej niż zbiorem dziwnych historii. Jest opowieścią, która prowadzi do niego. Bez niej łatwo wyrobić sobie własne wyobrażenie o tym, jaki Bóg ma być, i zrazić się, gdy okaże się inny.

Trudne pytanie

Jeśli Jezus był tuż obok, dlaczego się nie przedstawił? I czemu Bóg czasem milczy, gdy najbardziej potrzebuję znaku?

Tego tekst nie wyjaśnia. Mówi tylko, że oczy uczniów były zakryte, i nie podaje, przez kogo ani po co. Z tej sceny można jednak wyciągnąć kilka wniosków. Po pierwsze, Jezus nie pyta „czy wiesz, kim jestem?”, tylko „dlaczego jesteście smutni?”. Daje im opowiedzieć o rozczarowaniu własnymi słowami. Po drugie, nie spieszy się. Daje im czas, żeby pomyśleć, zanim się ujawni. Po trzecie, był przy nich, zanim go rozpoznali. To nie odpowiada na pytanie o każde milczenie Boga i nie będę udawać, że odpowiada. Pokazuje tylko, że brak odczucia jego obecności nie musi znaczyć, że go nie ma.

Co z tym zrobić

Rozczarowanie Bogiem rzadko wygląda jak wielki bunt. Częściej to cichy wniosek: modlitwa o coś ważnego nic nie zmieniła, rodzice i tak się rozstali, w kościele są ludzie, którzy żyją inaczej, niż mówią. Albo emocje po rekolekcjach opadły i została codzienność, w której niewiele czuć. Ta historia mówi, że takie rozczarowanie nie wyklucza cię z wiary. Kleofas szedł z nim, zanim cokolwiek zrozumiał. Krok na dziś: napisz Bogu, albo powiedz do niego na głos, czego się po nim spodziewasz i co poszło inaczej. Bez ładnych słów. Potem zostań z tym jeszcze jeden wieczór, tak jak oni poprosili: „zostań z nami”.

Do przemyślenia

  • Czego dokładnie spodziewasz się po Bogu albo po wierze, a co poszło inaczej? Czy te oczekiwania były twoje, czy ktoś ci je włożył do głowy?
  • Kiedy ostatnio Bóg albo coś ważnego okazało się obecne w zwyczajnej chwili, a nie podczas wielkiego przeżycia?
  • Co powiedziałoby się Jezusowi, gdyby można było opowiedzieć mu całą historię swojego rozczarowania i nikt by nie przerywał?

Jeden krok

Wybierz zwykłą codzienną czynność, na przykład kolację, drogę do szkoły albo mycie zębów, i przez tydzień zaczynaj ją od jednego zdania do Boga. Na koniec tygodnia zapisz, czy coś się zmieniło.

Modlitwa

Boże, oczekuję od Ciebie czegoś innego niż to, co dostaję, i nie umiem tego ukryć. Opowiadam Ci o tym teraz, nawet jeśli nie czuję, że słuchasz. Zostań ze mną, jeszcze nie rozumiem wszystkiego. Amen.

Chcesz więcej?

To rozważanie idzie tym samym planem co podcast „Biblia w rok”. Tego dnia czytamy: Ewangelia św. Łukasza 23-24.