Król według Bożego serca

Cześć, z tej strony Jacek słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 90 i czytamy pierwszą księgę Samuela, rozdziały od 18 do 20. Wczoraj tak naprawdę poznaliśmy już jedną z najbardziej kluczowych postaci w całej Biblii. Gościa, do którego później tak naprawdę przez całą resztę historii będziemy się odnosić w kontekście obietnicy, którą złożył Bóg. Bo oto poznajemy Dawida, który jest pierwszym królem Izraela, którego Bóg chciał wybrać na króla.

Nie pierwszym królem Izraela w ogóle, no bo wiemy, że na początku królem Izraela był Saul. Jednak Saul był królem, tak jak sobie też rozmawialiśmy już wcześniej, który został bardziej wybrany przez ludzi niż przez Boga. Przez Boga był on zaakceptowany, powiedziałbym, i tak naprawdę miał szansę na to, żeby tym królem być i być nim dobrym. Niemniej jednak okazało się, że no nie podołał zadaniu z różnych względów, o których już rozmawialiśmy w poprzednich odcinkach. A oto dzisiaj widzimy postać Dawida, tak naprawdę Dawida, którego poznaliśmy już wczoraj.

I nie chciałbym rozmawiać za bardzo o tych historiach, które są nam tak dobrze znane, jak chociażby walka Dawida i Goliata. W sensie ciężko jest nie znać tej historii w ogóle, bo jest ona wzorem tego, w jaki sposób, czasami taki właśnie drobny, niepozorny Dawidek może pokonać Goliata i masa osób już do tej historii się odnosiła, więc my nie będziemy tego robić, ale chciałbym, żebyśmy zwrócili uwagę na to, w jaki sposób Bóg, Bóg własnoręcznie, osobiście wybiera sobie króla. I żeby do tego dojść, to musimy się też cofnąć lekko w historii, w sensie do rozdziału, w którym byliśmy wczoraj, i tak w rozdziale 16 pierwszej księgi Samuela czytamy o tym, w jaki sposób Bóg wybrał Dawida. Tak naprawdę historia była taka, że Samuel, który wciąż jest takim głównym naszym przewodnikiem w tej całej historii, jest taką osobą, wokół której wszystko się kręci, bardzo przeżywa to, że Bóg odrzucił Saula. No ale na to Bóg mówi: Hej, weź w ogóle przestań się mazać, wysyłam cię do Jessego Betlejem, czeka, gdyż wśród jego synów upatrzyłem sobie przyszłego króla.

To jest początek pierwszej księgi Samuela, 16 rozdział. No i wiecie, Samuel tam się udaje i historia jest dosyć ciekawa, no bo nagle ten Jesse pokazuje wszystkich swoich synów i czytamy od... Wersetu szóstego, że kiedy zaczęli się schodzić, Samuel zobaczył Eliaba, pomyślał: Na pewno stanął przed Panem jego pomazaniec. Ale Pan powiedział: Nie patrz na jego wygląd ani na to, że jest wysoki. Nie jego wybrałem.

Bóg patrzy inaczej niż człowiek. Człowiek patrzy na to, co przed oczami, Pan patrzy na serce. Bardzo ważne słowa, słowa, które warto zapamiętać. Człowiek patrzy na to, co przed oczami, Pan patrzy na serce. Potem Jesse zawołał Abinadaba i polecił mu przejść przed Samuelem.

Po chwili Samuel powiedział: Tego również nie wybrał Pan. Jesse kazał przejść Szamie, lecz i tym razem usłyszał: Pan też tego nie wybrał. Podobnie Jesse kazał przejść przed Samuelem siedmiu swoim synom. Samuel jednak powiedział: Pan nie wybrał żadnego spośród nich. No i tutaj nagle, wiecie, jest małe zamieszanie w domu, no bo: no ale, no kurczę, posłałem ci wszystkich synów, o co ci chodzi?

No i okazuje się, że no właśnie nie wszystkich, bo Samuel pyta jednak: Jest Jesse, czy to już wszyscy chłopcy? A on na to: Jest jeszcze najmłodszy, lecz właśnie pasie owce. Wtedy Samuel poprosił: Poślij i sprowadź go, bo nie zasiądziemy do uczty, póki on tu nie przyjdzie. Posłał więc i sprowadził go, a był on rudawy, o pięknych oczach, przystojnej postawy. Pan polecił: Wstań, namaść go, to jest ten.

Samuel wyciągnął róg z olejem i namaścił go pośród jego braci. Wtedy na Dawidzie spoczął duch Pana od tego dnia i na dalsze. Okazuje się, że Dawid był gościem, którego nikt nie spodziewałby się, że będzie królem. Tak naprawdę, wiecie, on nie sprawiał z żadnej strony wrażenia tego, żeby w nim był jakikolwiek potencjał. Ale jak później też będziemy się w historii dowiadywać, tak naprawdę też to było wczoraj, kiedy Dawid opowiada Saulowi przed zaraz walką z Goliatem, jakie ma doświadczenie bojowe, no to okaże się, że tak naprawdę gość był wyjątkowy, pomimo tego, że był zwykłym pastuszkiem, zwykłym takim, wiecie, zwykłą taką sierotką, najmłodszy braciszek.

Tak naprawdę najprawdopodobniej on gdzieś tam z siostrami był pogoniony, żeby zająć się owcami, no bo w zasadzie tylko do tego się nadawał. Nikt, Samuel włącznie, nie myślał, że w ogóle coś z tego gościa mogłoby być. Samuel tak patrzy na tych wszystkich braci i mówi: A, wybierzmy. Wiecie, trochę Samuel wybierał tak, jak został wybrany Saul. Dobra, ten wygląda dobrze, ten jest duży, pokaźny, fajny, starszy.

Ale Bóg mówi: Nie. Bóg patrzy inaczej niż człowiek. Człowiek patrzy na to, co ma przed oczami, Pan patrzy na serce. I później też będziemy... czytać o tym, że właśnie Dawid był człowiekiem według Bożego serca. Pomimo tego, że będzie miał na swoim koncie jeszcze ogromną wtopę, to mimo tego to Dawid jest królem według Bożego serca.

O Dawidzie też będziemy jeszcze troszkę rozmawiać, ale ta najważniejsza rzecz dla nas na dzisiaj jest taka: Bóg wybiera inaczej niż wybiera człowiek. My możemy spojrzeć, wiecie, na nasze obdarowania, na nasze talenty, na to, kto jak wygląda, i myśleć sobie: ten się nadaje, ten się nie nadaje, ten się nadaje, żeby służyć Bogu bardziej, a ten mniej, ten ma bardziej gadane, a ten ma mniej gadane, ten jest taki, a ten jest siaki. Słuchajcie, wiecie, każdy z nas jest inny. Każdy z nas ma inną rolę przez to do spełnienia w Bożym planie, ale to, co jest bardzo ważne, to to, że w kontekście króla, którego Izraelici bardzo chcieli mieć, widzimy, że Bóg ma całkiem inną hierarchię wartości. Bóg całkiem inaczej chce wybrać sobie króla.

I przede wszystkim, właśnie, co jest ważne, Bóg chce wybrać króla. Bóg chciał dla nich wybrać króla. I Saul był tak naprawdę bardziej ludzkim wyborem niż Bożym. Tak jak mówiłem, wydaje mi się, że z perspektywy Boga to było bardziej: OK, zgodzę się na tego gościa, bo chcecie mieć króla jak wszyscy inni. A tutaj okazuje się, że jest inny gość.

Był inny gość, który lepiej nadawał się na to, żeby być królem. No i właśnie, dlaczego? Dlaczego akurat Dawid? Co takiego było w Dawidzie? Będziemy sobie więcej rozmawiać o Dawidzie, ale dzisiaj chciałbym, żebyśmy zwrócili uwagę na takich kilka podstawowych rzeczy.

Na początek wydaje mi się, że Bóg wybrał Dawida, abstrahując od tego, że właśnie serducho Dawida było we właściwym miejscu, abstrahując od tego, że Dawid dbał o to, żeby być blisko Boga, że on tak naprawdę już gdzieś przygotował się do tego, żeby tym królem być, choć nie miał bladego pojęcia, że tak naprawdę prowadząc życie, jakie prowadził, do takiej roli go przygotowuje Bóg. Ale Bóg wybrał sobie gościa, po którym jednoznacznie było widać, czyja moc będzie reprezentowana w jego życiu. Sam z siebie Dawid się nie nadawał. I właśnie dlatego był świetnym kandydatem do tego, żeby Bóg wybrał go na króla. No bo właśnie, nie będzie takiej historii, w której Dawid powie: A, ja sobie zasłużyłem, ja sobie zapracowałem, ja sobie coś...

No nie, nie, stary, w ogóle niczym nie zasłużyłeś. Byłeś tak niepozornym gościem, że nikt tak naprawdę nie spodziewał się po tobie niczego, a tu się okazuje, że właśnie... Właśnie w tym niepozornym chłopaczku Bóg upatrzył sobie materiał na króla po to, żeby było jasne, czyja siła w jego życiu będzie pokazywana, że to będzie Boża siła, że to będą Boże możliwości, a nie możliwości Dawida. Co też Dawid później w swoim życiu udowodni, częstokroć podkreślając to, że właśnie on tak naprawdę podejmuje pewne wyzwania dlatego, że wierzy w to, że jest Bóg, który za nim stanie. Co chociażby później widzieliśmy w historii Dawida i Goliata.

Ale też druga rzecz, która wydaje mi się, że tutaj jest taka szczególna, to jest to, że Bóg wybiera gościa, który tak naprawdę jest, wiecie, gdzieś totalnie na samym dole. Jest tak niepozorny, że wzrastając do tej władzy królewskiej, on jednocześnie dobrze będzie pamiętał to, skąd się wziął, skąd przyszedł. I przez to też jeszcze bardziej będzie w stanie docenić i uhonorować Boga w jego własnej historii. Bo właśnie Bóg wybrał nikogo, takiego gościa, którego nikt z nas by nie wybrał. A jednak to był zawodnik przygotowany do tej roli, przygotowany przez Boga, ale też samodzielnie sam podejmował decyzję do tego, żeby prowadzić swoje życie w sposób, w którym będzie blisko Boga, dzięki czemu został doceniony.

I właśnie, co jest też ważne, to on został wybrany przez Boga. To nie Dawid gdzieś tam walczył o to, żeby, wiecie, być kimś, żeby zasłużyć sobie na jakąś pozycję. Nie, on po prostu zdał się całkowicie na Boże prowadzenie. I kiedy dalej będziemy czytać historię jego życia, to to będzie niesamowite wręcz, kiedy spojrzymy sobie na to, że z jednej strony my już dzisiaj czytamy o Dawidzie, który jest namaszczony na króla, który wiemy, że został wybrany na króla, ale wciąż królem jest Saul. No i co robi w tej całej historii Dawid?

Czeka. Czeka na to, jak Bóg rozwinie tę historię, jak Bóg go dalej będzie prowadził, co jest naprawdę bardzo wyjątkowe w jego historii, bo on już wie, że został wybrany, a mimo to czeka. Czeka na to, aż Bóg będzie dalej realizował to powołanie, które jest nad życiem Dawida, powołanie do tego, żeby Dawid ostatecznie był królem Izraela. Ale jeszcze jedna ważna rzecz, która jest niesamowicie znacząca w życiu Dawida, to jest to, że Dawid, tak prawdę mówiąc, nie był sam, bo oto dzisiaj, dzisiaj właśnie w rozdziałach 18 i... I też dwudziestym będziemy czytać o relacji, jaką Dawid miał z Jonatanem.

Jonatana już poznaliśmy. Jonatan był synem Saula, co samo w sobie już się robi nieźle pokręcone, no bo właśnie, zaraz po walce Dawida z Goliatem czytamy, że gdy Dawid skończył rozmawiać z Saulem, dusza Jonatana przylgnęła wręcz do duszy Dawida. Jonatan pokochał go jak samego siebie. Saul zaś tego dnia zabrał Dawida ze sobą i nie pozwolił mu już wrócić do domu ojca Jonatana, natomiast zawarł z Dawidem przymierze, ponieważ pokochał go jak samego siebie. Potem zdjął płaszcz, który miał na sobie, i przekazał go Dawidowi.

Dał mu też swoją tunikę, miecz oraz pas. A Elektryczny Dawid wyruszył na wyprawę, dokądkolwiek posyłał go Saul. Odnosił sukcesy tak, że król ustanowił go dowódcą wojowników. Podobało się to zarówno wojsku, jak i sługom Saula. Kiedy Jonatan zawiera przymierze z Dawidem, to jeszcze nie wie, jak wiele będzie go to kosztowało.

Jeszcze nie wie tak naprawdę, przy jakimi wyborami będzie musiał stawać, bo jeszcze nie wie o tym, że tak naprawdę on będzie jedną z najważniejszych osób w życiu Dawida, która uratuje mu życie. Ale właśnie to, że tych dwóch gości miało tak wyjątkową relację, sprawiło, że Dawid tak naprawdę przeszedł, uszedł z życiem przed Saulem, który zaraz później chce go zabić. Dlaczego? No właśnie, dlatego, że nagle okazuje się, że Bóg jest z Dawidem, przez co Dawid osiąga militarne sukcesy i nagle ludzie cenią sobie Dawida, cieszą się z Dawida, cieszą się z tego, że mają takiego fantastycznego militarnego przywódcę, ale Saulowi to się nie podoba. Nie podoba mu się to, że nagle ludzie wydają się bardziej lubić Dawida niż Saula, co w zasadzie wcale nie znaczy, że Saula nie lubili, że Saulem wzgardzili, ale gdzieś Dawid rzeczywiście się wybił, jeśli chodzi o swoje osiągnięcia.

No i Saul targany ogromną zazdrością chce zabić Dawida. I prowadzi to nas do tego, że tak naprawdę cała reszta historii w pierwszej Księdze Samuela będzie kręciła się wokół tego, jak Saul chce pozbyć się Dawida. To jest kompletnie niepoważny gościa, który chwilę wcześniej uratował Izraelitów przed Filistynami, który pobił Goliata, który tak naprawdę był lojalny wobec Saula jak nikt. Nagle jest tym, który jest na jego celowniku, który jest pierwszą osobą, którą Saul chciałby zabić. Kompletne nieporozumienie i ja już nawet nie chciałbym...

Dużo o Saulu rozmawiać, bo tak naprawdę to, co widzimy w dalszej części historii, to już jest jego kompletny upadek. Ale co jest ważne, Dawid ma Jonatana. Czy my mamy takich Jonatanów w naszym życiu? I czy my jesteśmy Jonatanami dla innych? Czy w naszym życiu są ludzie, którzy rzeczywiście są w stanie za nami pójść w ogień?

I czy my jesteśmy ludźmi, którzy za innych będą w stanie pójść w ogień? Ważne jest to, żebyśmy zwrócili uwagę na to, że mówimy tutaj o relacji dwóch facetów. To nie jest, wiecie, to, że, wydaje mi się, Jonatan by każdego potraktował tak samo jak Dawida, wstawiłby się za każdym tak jak za Dawidem. Ale w Dawidzie było coś szczególnego. Jonatan podjął decyzję, zawarł przymierze z Dawidem i zobowiązał się do tego, że będzie dla niego prawdziwym przyjacielem.

I ta przyjaźń doprowadziła go do miejsca, o którym czytamy w pierwszej Księdze Samuela, w dwudziestym rozdziale, gdzie czytamy, że Dawid zbiegł z siedziby proroków, Saul już go ściga, w Ramie i przybył do Jonatana. Co ja takiego zrobiłem, uskarżał się, na czym polega moja wina? Czym zgrzeszyłem względem twojego ojca, że usiłuje mnie zabić? Jonatan odpowiedział: Przenigdy nie umrzesz. Wiedz, że mój ojciec nie podejmuje żadnej sprawy, czy to wielkiej, czy małej, jeśli mi najpierw o tym nie powie.

Więc dlaczego miałby kryć przede mną tę akurat rzecz? To się nie stanie. Lecz Dawid zauważył: Twój ojciec dobrze wie, że jesteś mi życzliwy i mógłby sobie pomyśleć: Nie powiem o tym Jonatanowi, aby się nie martwił. Posłuchaj, jak żyje pan i jak żyjesz ty sam, tylko krok dzieli mnie od śmierci. Wtedy Jonatan zapytał: Czego więc sobie życzysz?

Zrobię to dla ciebie. No i właśnie, Jonatan tak naprawdę staje między swoim własnym rodzonym ojcem a Dawidem i wybiera właściwie, wybiera Dawida, wybiera tego, którego Bóg wybrał na króla. I dalej czytamy o tej historii, w której próbują zrobić taki test, czy Saul na pewno, czy na pewno chce zabić Dawida. No i okazuje się, że no tak, zdecydowanie. Tak naprawdę tutaj już prawie Jonatanowi się solidnie obrywa od swojego własnego ojca, tylko dlatego, że widać, że sprzyja Dawidowi.

Jonatan jest postacią, o której już mówiliśmy, że był naprawdę wyjątkowy. Wykazał się taką bohaterską odwagą, a teraz też wykazuje się bohaterską lojalnością wobec Dawida. Dawid swoim życiem pokazuje, że Bóg jest przy nim, ale nie tylko Bóg był przy nim, ale też był przy nim Jonatan, co jest tak ważne dla nas na początku tej historii, żebyśmy... Też dostrzegli to, że nie jesteśmy w stanie iść przez swoje życie i realizować swojego powołania samodzielnie. Potrzebujemy ludzi, potrzebujemy wspólnoty, potrzebujemy osób, które będą blisko nas, które naprawdę będą gotowe być może nawet dla nas poświęcić swoje życie.

Niekoniecznie przez to, że zginąć, ale chociażby w ten sposób, że nawet narazić swoją reputację na szwank po to, żeby właśnie pomóc nam zrealizować nasze powołanie, które jest nad naszym życiem. Ludzi, którzy w naszym życiu też rozpoznają powołanie, które Bóg ma nad nami, ale z drugiej strony nie zapominajmy o tym, bo nie chciałbym, żebyśmy tak patrzyli na siebie, że: O, ja teraz potrzebuję jakiegoś Jonatana, żeby ktoś dostrzegł i rozpoznał moje powołanie w moim życiu. Fajnie, ale czy ty jesteś Jonatanem dla kogoś? Czy jesteś dla kogoś Jonatanem? Czy jesteś tak lojalną osobą dla ludzi, którzy pomagają ci wzrastać duchowo, dla ludzi, którzy są blisko ciebie, dla ludzi, którzy dbają o ciebie, dla ludzi, w których życiu ty rozpoznajesz powołanie, które Bóg im dał?

Zacznijmy od tego, żeśmy my najpierw byli Jonatanami dla innych, a później możemy liczyć na to, że spokojnie w realizacji naszego własnego powołania, tego, co Bóg przygotował dla naszego życia, tak jak to było w życiu Dawida, Bóg zadba o to, żebyśmy my mieli właściwych Jonatanów, żebyśmy mieli ludzi, którzy zwyczajnie staną przy nas, kiedy będziemy ich najbardziej potrzebować. Tym odcinkiem zaczynam tak naprawdę historię Dawida. Będziemy jeszcze o Dawidzie dalej rozmawiać, a tymczasem mam nadzieję, że ten wstęp do historii Dawida był dla was wartościowy, inspirujący, że też rola Jonatana w tej historii będzie dla was czymś, co sprawi, że właśnie zaczniecie szukać ludzi, wobec których będziecie mogli być tak lojalni, wobec których my będziemy mogli być tak lojalni po to, żeby w pierwszej kolejności pomagać innym w realizacji ich powołania, ale później, kiedy my będziemy potrzebowali pomocy, to Bóg zadba o to, żebyśmy też takich Jonatanów w naszym życiu mieli. Wielkie dzięki za dzisiaj. Jeżeli macie dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować, a tymczasem słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.