Co zrobić, kiedy jest cholernie ciężko

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 93 i czytamy pierwszą księgę Samuela, rozdziały od 28 do 31. Tymi rozdziałami też będziemy kończyć pierwszą księgę Samuela, która, tak jak już wcześniej mówiliśmy, jest jedną ciągłą narracją od początku pierwszej Samuela do końca drugiej Samuela. A idąc dalej, jeszcze później księgi królewskie tak naprawdę, one dalej są kontynuacją tej historii, więc teraz kończymy pierwszą z czterech ksiąg królewskich, jak to też jest akurat opisane z perspektywy Septuaginty, co jest akurat fajną perspektywą właśnie na te księgi, żeby patrzeć na nie jako na jedną ciągłą, taką czteroczęściową historię. I dzisiaj kończy nam się pierwsza część historii, kończy nam się historia Saula, historia pierwszego króla Izraela, który, jak już wiemy, no nie był królem, który był Izraelowi potrzebny, ale był królem, którego Izrael bardzo chciał.

Niemniej jednak nie będziemy o Saulu dzisiaj rozmawiać, tylko chciałbym, żebyśmy po raz kolejny porozmawiali o Dawidzie i porozmawiali o tym, w jaki sposób być dojrzałym duchowo zawodnikiem. Bo zdecydowanie Dawid do tego momentu historii pokazuje sobą ogromną dojrzałość. W dużym skrócie to, co się wydarzyło, to jest to, że został on namaszczony na króla, mógł być już zajarany, mógłby się cieszyć, że wow, ale w ogóle opcja, będę królem, kompletny odjazd z perspektywy chłopaczka, który był jakimś tam stosunkowo młodym zawodnikiem, który niekoniecznie miał potencjał do tego, żeby być królem, a jednak Bóg dostrzegł jego serce. Później niestety król niekoniecznie był tak bardzo zachwycony postacią Dawida, głównie dlatego, że był zazdrosny. Nie dlatego, żeby Dawid zrobił coś złego, ale dlatego, że Saul po prostu był chorobliwie zazdrosnym gościem i to nic, że Dawid był też przy okazji zięciem króla, co znowu mogło być takim: kurczę, wszystko idzie w dobrą stronę.

Już nawet był zięciem, to mogło też pokazać mu drogę do tronu, drogę do tego, w jaki sposób on tym królem może zostać. No ale mimo wszystko Saul konsekwentnie chce go zabić. I czytaliśmy już o tym, w jaki sposób Dawid zachowywał się wobec Saula w tych historiach, kiedy ten... Chciał go zabić. Doprowadziło go to też wszystko do tego, że Dawid w zasadzie, uciekając przed Saulem, stwierdził, że najlepszym miejscem schronienia będzie dla niego zamieszkanie u Filistynów, którzy byli wrogami Izraela.

Co też, nie wiem czy pamiętacie, Goliat był Filistynem. I nagle Dawid stwierdził: To ja może lepiej się zwiądę z Filistynów, no bo tam jest większa szansa na to, że ujdę z życiem, niż gdybym miał tak ciągle uciekać przed Saulem w obrębie ziemi Izraelitów, co już jest w ogóle nieźle pokręcone. W sensie król go odrzucił, Izraelici go odrzucili, no to teraz jest u Filistynów. Może Izraelici, chociaż może Filistyni chociaż będą go chcieli. No i rzeczywiście z niego jakiś tam pożytek u tych Filistynów był.

On był takim trochę najemnym wojownikiem, angażował się w różne akcje militarne, no ale nagle jest sytuacja, w której Filistyni mają walczyć z Izraelitami i Dawid jako lojalny gość, lojalny wobec Filistynów, no też mówi, że on może stanąć do walki, no ale tutaj już spora część Filistynów mówi: Nie, nie, nie, tego gościa nie bierzmy do walki, no może odwróci przeciwko nam, nie ma co robić sobie jaj, bo będą z tego problemy. I pomimo tego, że sam król Filistynów mówi, że no Dawid, jak kumam, że ty jesteś solidnym gościem, kumam, że ty jesteś naprawdę lojalny, no ale nie, no nie tym razem. No więc tak naprawdę odrzucił go król Izraela, odrzucili go Izraelici, zebrał sobie garstkę jakichś tam w ogóle trochę wykolejonych ludzi, no i teraz jeszcze odrzucili go Filistyni, którzy to prawie jakby diabeł go odrzucił. Już prawie nikt nie chciał Dawida, naprawdę nikt już nie chciał kompletnie Dawida w tej całej historii, ale w tym wszystkim było tak, że Dawid, mieszkając u Filistynów, dostał od nich miasto, które nazywało się Siklag, no i tam też były rodziny tych wszystkich wojowników Dawida i oni sobie tam mieszkali. Jednak po tym odrzuceniu, które miało miejsce w rozdziale 29 pierwszej Księgi Samuela, Dawid wraca do Siklag.

No i co tam takiego się dzieje? Czytamy o tym w pierwszej Księdze Samuela, w rozdziale 30, gdzie jest napisane: A gdy trzeciego dnia Dawid i jego ludzie dotarli do Siklag, odkryli, że pod ich nieobecność Amalekici najechali na Negeb i na Siklag, Amalekici uderzyli na Siklag i spalili je. Uprowadzili też obecne w nim kobiety, od najmłodszych po dorosłe. Nikogo jednak nie zabili, lecz zabrali ze sobą. sobą i ruszyli w drogę powrotną. Gdy więc Dawid i jego ludzie wkroczyli do miasta, było ono spalone, a ich żony, synowie i córki uprowadzone.

Wówczas Dawid oraz ludzie, którzy z nim byli, wybuchli głośnym płaczem i płakali aż do utraty sił. Obie żony Dawida, Achinoam, Izreelitka i Abigail, wdowa po Karmelicie, na Balu, też zostały uprowadzone. Dawid znalazł się w trudnym położeniu również dlatego, że jego ludzie chcieli go ukamienować. Wszyscy bowiem byli rozgoryczeni z powodu utraty synów i córek. Dawid jednak wzmocnił się w Panu, swoim Bogu.

To ostatnie zdanie jest zdaniem, na którym chciałbym, żebyśmy się dzisiaj skupili. Dawid jednak wzmocnił się w Panu, swoim Bogu. Lub też, jak inne tłumaczenia by nam powiedziały, Dawid jednak nabrał sił u Pana, swojego Boga. Co robisz, co ja robię, kiedy mamy naprawdę kiepski dzień? Bo co by nie było, Dawid już jest na kompletnym dnie odrzucenia.

Odrzucili go już wszyscy, którzy mogli go odrzucić, włącznie z tymi ludźmi, którzy wcześniej byli odrzuceni, których Dawid przygarnął. Oni teraz też odrzucają Dawida. Oni teraz też odwracają się od niego i chcą go zabić. Chcą go zabić za to nie, żeby on im coś zrobił, tylko dlatego, że jego nagle obwiniają za nieszczęście, które ich spotkało, a tym nieszczęściem było to, że Amalekici porwali wszystkie rodziny wszystkich ludzi, którzy zostali w Siklag, podczas gdy żołnierze wyruszyli do bitwy, w której też zresztą udziału nie wzięli. Co robisz, kiedy masz naprawdę kiepski dzień?

I ja rozumiem, że może być tak, że my nie mamy dnia aż tak kiepskiego, jak miał tutaj Dawid, bo niekoniecznie często musi nam się zdarzać to, żeby być już aż na takim dnie, aż w takim miejscu odrzucenia, gdzie w zasadzie nie wiemy za bardzo, do kogo mamy się zwrócić, nie bardzo wiemy, co mamy w ogóle ze sobą zrobić, nie bardzo widzimy drogę wyjścia jakąkolwiek. Pomimo tego, że Dawid był prawy, że dbał o to, żeby żyć blisko Boga, pomimo tego, że było powołanie nad jego życiem, pomimo tego, że wszystko układało się do pewnego momentu dobrze, to jednak doszedł do miejsca, w którym nie miał absolutnie nic. Również jego rodzina została uprowadzona, ludzie, których rodzin zostało uprowadzone, też go... Odrzucili i stwierdzili, że gdzieś mamy takiego przywódcę, może go zabijmy, bo to będzie w ich oczach najlepszym pomysłem na to, co mogą zrobić z Dawidem. I w tym wszystkim czytamy zdanie, które dla każdego z nas mogłoby być zdaniem, które sobie gdzieś zapiszemy, zapamiętamy właśnie na kiepski dzień.

Bo nawet jeżeli ostatnio nie miałeś kiepskiego dnia albo jeżeli nic się nie zapowiada na to, żebyś miał mieć kiepski dzień w najbliższym czasie, to nie martw się. Wcześniej czy później będziesz miał kiepski dzień. Będziesz miał dzień, w którym naprawdę obudzisz się i nie będziesz za bardzo wiedzieć, co ze sobą zrobić. Nie będziesz wiedział, do kogo się zwrócić, do kogo się odezwać, jakie podejmować decyzje w swoim życiu. Nie będziesz wiedział absolutnie nic poza tym, że gdzieś kiedyś Bóg ciebie prowadził, pomimo tego, że gdzieś kiedyś było okej, pomimo tego, że wydawało się, że twoje życie zmierza w całkiem sensownym kierunku.

I nie będę was oszukiwał, ja mam wrażenie, że teraz mówię to do siebie. Czasami tak jest, że jesteśmy właśnie w takim miejscu, gdzie nie wiemy, nie mamy bladego pojęcia, co mamy ze sobą zrobić. I najlepszą rzeczą, którą możemy wtedy zrobić, to jest to, żeby nabierać siły u Boga. Ale żeby móc w takiej sytuacji nabierać siły u Boga, my musimy wcześniej, kiedy jest jeszcze w miarę dobrze, nauczyć się nabierać siły u Boga, nauczyć się bliskości, nauczyć się tego, żeby tego Boga poznawać, żeby wiedzieć w ogóle, jak z tym Bogiem wchodzić w interakcje, w jaki sposób się modlić, w jaki sposób odkrywać Boga przez czytanie Jego słowa, bo te praktyki, które w czasach, kiedy jest okej, niekoniecznie są czymś, co musi nam najbardziej zaprzątać głowę, choć powinno, będą nam niezbędne do tego, żebyśmy przetrwali taką chwilę, jak to, co spotkało Dawida w tej historii. Dawid wzmocnił się w Panu swoim Bogu.

Dawid nie miał duszpasterza, nie miał swojego księdza spowiednika, nie miał jakiegoś rekolekcjonisty pod ręką, nie miał swojego katechety, rodzica, duchowego przywódcy, kogokolwiek. Nie miał absolutnie nikogo, do kogo Bóg się zwrócić po to, żeby z tej sytuacji się jakoś wykaraskać. Jedyne, co mógł zrobić, to zwrócić się do Boga. I najważniejsze w tym wszystkim jest to, że on wiedział, jak to zrobić. On wiedział, jak wzmocnić się w Bogu.

On wiedział, jak zbliżyć się do Boga. On wiedział, jak w Bogu nabierać siły. On to wiedział, bo on... Przygotował się do tego, kiedy było bardzo dobrze, kiedy jeszcze w ogóle nie wiedział, że jakiekolwiek powołanie jest na jego życiem, ale też dbał o tą relację przez te wszystkie dni, kiedy był na dworzu Saula, kiedy później przed Saulem uciekał, przez ten cały czas żył tak blisko Boga, że nawet w sytuacji tak dramatycznej zamiast powiedzieć: Nie no dobra, a ty już możesz rzeczywiście weź się rzucajcie kamieniami, bo sam nie wiem, co mam ze sobą zrobić, Dawid wzmacnia się w Bogu, Dawid nabiera sił u Boga. To jest jedna z najważniejszych rzeczy, które są potrzebne dla każdego dojrzałego wierzącego, żeby w sytuacji, w której nie wiemy, co zrobić, wiedzieć, jak zwrócić się do Boga.

I wcale niekoniecznie jest to takie oczywiste, bo kiedy jesteśmy naprawdę na dnie, na naszym takim osobistym dnie, jakkolwiek to dno miałoby nie wyglądać, to często jest tak, że do nikogo nie chcemy się odzywać, do nikogo nie chcemy patrzeć, bo nie wiemy, nie wiem, nawet nie wiem, co mam powiedzieć, do kogo się zwrócić, do kogo zadzwonić, do kogo napisać maila, z kim się umówić na rozmowę. Nie wiem, nie mam bladego pojęcia. I wtedy jest jedna osoba, która czeka na to, żebyśmy zwrócili się do niej, ale wcale niekoniecznie oczywiste jest to, że zwracamy się wtedy do Boga, bo kiedy wszystko już się rozpierniczy w naszym życiu, to też często może nam się wydawać, że może to jednak kara boska mnie spotkała, może rzeczywiście Bóg tak chciał, może Bóg chciał mnie doprowadzić do takiego miejsca, w którym będzie mi aż tak ciężko i żeby było jasne, Bóg niekoniecznie prowadzi nas do miejsca tak ogromnych trudności, ale On z pewnością w tych miejscach pomaga nam dojrzeć, pomaga nam stać się dorosłymi, wartościowymi ludźmi, którzy wiedzą, jak zachować się w kryzysowej sytuacji. To jest coś, czego Bóg nas uczy w miejscach ucisku, w miejscach trudności, w miejscach, w których nie mamy bladego pojęcia, co mamy ze sobą zrobić. To są miejsca, które, tak jak już też rozmawialiśmy chociażby przy wędrówce Izraelitów przez pustynię, są szczególnie ważne.

Kiedy nie masz gdzie się zwrócić, możesz zawsze zwrócić się do Boga, ale ważne też jest to, żebyśmy wiedzieli, w jaki sposób do tego Boga móc się zwracać. Kiedy jest nam trudno, kiedy nie bardzo wiemy, co mamy ze sobą zrobić, bo jeżeli chcesz jakkolwiek w swoim życiu widzieć potencjał, który realizujesz, to musisz stać się dojrzałym wierzącym, dojrzałą osobą wierzącą, która potrafi zaangażować swoją wolną wolę. Do tego, żeby zbliżyć się do Boga i do tego, żeby odkryć Boże serce dla sytuacji, w której się znajduję. Bóg chce nas właśnie takiego miejsca doprowadzić. Z jednej strony chce, żebyśmy byli niezależni w swoim życiu, niezależni w takim sensie, że wiecie, ja nie muszę Boga pytać o absolutnie wszystko, bo mogę Go znać tak dobrze, że pewne rzeczy będę robił, które będą wynikały z tego, jak Bóg mnie ukształtował, kim ja w Nim jestem, w jaki sposób Go odkryłem, w jaki sposób Go poznałem.

I niekoniecznie muszę wtedy pytać Boga o absolutnie każdy drobiazg, bo zwyczajnie jestem w stanie stać się do Niego podobny przez spędzanie czasu z Nim, przez odkrywanie Go w Jego słowie, przez modlitwę, przez relacje z innymi wierzącymi. To są rzeczy, które są w stanie ukształtować w nas obraz Jezusa, który później pomoże nam iść przez życie i w sytuacjach, w których nie mamy do kogo się zwrócić, właśnie możemy zwrócić się do Boga. U Boga możemy nabrać sił. Bardzo łatwo jest być osobą, która doświadczy czegoś z Bogiem. To nie jest trudne, żeby przeżyć coś z Bogiem.

To nie jest trudne w sytuacji, kiedy, wiecie, przychodzimy z takim szczerym sercem, zwracamy się do Niego, decydujemy się na to, żeby odwrócić nasze życie od właśnie naszych pomysłów, a zwrócić się ku Bożym pomysłom na nasze życie. Ja pamiętam ten moment, kiedy podjąłem taką decyzję i nagle, wiecie, było trochę tak, że świat w ogóle nabrał innych barw. To nie, że nagle wszystko wyglądało pięknie, ale totalnie inaczej zacząłem ten świat odkrywać, totalnie inaczej zacząłem rozumieć swoje życie i to trwało przez ileś tam miesięcy. I rzeczywiście często tak jest, że wiecie, jesteśmy takimi gorliwymi neofitami. Wiecie, doświadczyłem Boga, Bóg zmienił moje życie i wiecie, się jaramy.

No ale jak to wygląda po roku, po dwóch latach, po trzech latach w moim życiu? Bo łatwo jest się zajarać, zapalić Bogiem w pewnym momencie, ale jeżeli to trwa jedynie kilka miesięcy, później gaśnie i nie bardzo wiemy, co ze sobą zrobić, to znaczy właśnie, że nie odkryliśmy tego, w jaki sposób nabierać siły u Boga. I wtedy często tak jest, że później, wiecie, szukamy sobie jakichś, nie wiem, wydarzeń, tu przyjedzie jakiś, wiecie, jakiś rekolekcjonista, to może rekolekcje mnie wzmocnią, to będzie super okazja do tego, żeby się trochę, wiecie, duchowo podbudować, pojadę na jakąś konferencję, jakieś, wiecie, cokolwiek, gdzie doświadczę takiego, wiecie, tymczasowego haju duchowego, tymczasowego doświadczenia. Ale jeżeli ja nie będę w stanie każdy zwykły dzień, od poniedziałku do soboty, bo w niedzielę wiadomo, że... Niedziela jest najprostszym dniem, żeby być osobą wierzącą, ale jeżeli nie umiem od poniedziałku do soboty żyć w bliskości z Bogiem, to kiedy będzie ciężko, to nie będę miał pojęcia, do kogo się zwrócić.

I co więcej, jest duża szansa, że wtedy nie zwrócę się do Boga, bo zwyczajnie nie będę go znał na tyle, żeby móc z taką pewnością przyjść i wylać przed Nim swoje serce, powiedzieć Mu o wszystkich swoich problemach i odkryć Jego perspektywę na moją sytuację, na to, jak On widzi to, w czym się znalazłem. To nie jest wcale takie oczywiste, bo my możemy z jednej strony wiedzieć, że Bóg zawsze na nas czeka, ale może nam być bardzo trudno przyjść do Boga, jeżeli nie dbaliśmy o naszą relację. Nie dlatego, że Bóg nie będzie na nas czekał, ale dlatego, że nam się będzie wydawało, że może jednak Bóg na mnie nie czeka, że może jednak Bóg mnie doprowadził do tego miejsca po to, żebym tu, nie wiem, padł, zginął, żebym moje życie się rozsypało, cokolwiek. Może to Bóg tak chciał. Takie bzdury będą nam przychodzić do głowy wtedy, kiedy nie będziemy dbać codziennie o to, żeby nabierać siły u Pana.

Ale kiedy nauczymy się tego, to w takich sytuacjach jak dzisiaj Dawid będziemy w stanie przyjść do Boga i u Niego szukać naszej siły przez modlitwę, przez czytanie Jego słowa, totalnej samotności. Może, wiecie, w jakimś miejscu odosobnienia, może rzeczywiście, nie wiem, gdzieś się zamknę w swoim pokoju, będę siedział i będę szukał Boga, będę do Niego mówił, choć będzie mi się wydawało, że może mówię do ściany. To nic, może tak to czasami wyglądać, ale możemy być spokojni o to, że kiedy zaangażujemy swoją wolę i wiarę w to, że przychodzić do Boga regularnie i u Niego nabierać sił, to kiedy będziemy w sytuacji bardzo trudnej, wtedy też będziemy doskonale wiedzieć, co zrobić i jak wzmacniać się w Bogu. Czego życzę nam wszystkim. Nie życzę nam złych dni, ale życzę nam tego, żebyśmy na te złe dni byli już teraz przygotowani i żebyśmy tak jak Dawid wiedzieli, że w takiej sytuacji możemy nabierać siły u Pana, możemy nabierać siły u Boga, możemy w Nim się wzmacniać i On chce nas wzmocnić, chce dać nam nowe siły, chce odnawiać nasze siły i chce też dawać rozwiązanie dla sytuacji, w których się znajdujemy, tak jak chociażby dzisiaj Dawid, który znalazł się w totalnie tragicznej sytuacji, ale dzięki Bogu, za Bożą radą ruszył w pościg, dorwał Amalekitów, odzyskali wszystko, nikomu nic złego się nie stało.

Choć był moment, gdzie, wiecie, może pamiętacie, Mojżesz chciał popełnić samobójstwo. Znaczy, może nie tyle chciał popełnić samobójstwo, co chciał, żeby Bóg go zabił. I to była jedna z modlitw. Mojżesza. Będziemy mieli jeszcze jednego takiego gościa, który będzie miał podobną modlitwę do Boga.

A tutaj Dawid. Nie wiem, czy za bardzo widział drogę wyjścia, ale wiedział, że nawet kiedy nie widzi drogi wyjścia, najlepszym wyjściem jest wrócić się do Boga i był na to przygotowany, wiedział, jak to zrobić. Czego? Życzę nam wszystkim na trudne dni, które wcześniej czy później, bądźmy spokojni o to, przyjdą. One przyjdą i możemy przez nie przejść obronną ręką, kiedy nauczymy się żyć w bliskości z Bogiem.

Wielkie dzięki za dzisiaj. Jeśli macie jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku i dzisiaj też kończymy pierwszą księgę Samuela, a jutro startujemy już w drugiej księdze Samuela, w tej drugiej części historii monarchii Izraela i kolejnych postaci, które będą dla nas wartościowymi lekcjami na temat tego, jak żyć blisko Boga, ale też na temat tego, jak można czasami schrzanić, bo właśnie będzie ciekawie, będzie czasami ciężko, jeśli chodzi o tę historię i o to, jak one się będą toczyły. Niekoniecznie tak jak widzimy je dzisiaj, ale bez spoilerów. To już jutro.

Wielkie dzięki za dzisiaj. Słyszymy się w kolejnym odcinku.