Po czym poznać ludzi wierzących

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 94 i czytamy drugą księgę Samuela, rozdziały od pierwszego do trzeciego. Wczoraj, kiedy czytaliśmy ostatni rozdział pierwszej księgi Samuela, to była tam historia, która jest przełomem tym, co dzieje się w historii Izraela. Jest tak szczególna, że w zasadzie to ona nam podzieliła księgę Samuela na dwie części. Tym wydarzeniem była śmierć Saula.

Śmierć gościa, który był pierwszym królem Izraela, był królem, którego ludzie chcieli mieć, którego Bóg zaakceptował, któremu Bóg dał szansę do tego, żeby był dobrym królem. On mógł być dobrym królem, ale w dużej mierze przez zazdrość, która kierowała w jego życiu, skończył tragicznie, bo w 31 rozdziale pierwszej księgi Samuela, w szóstym wersecie, czytamy o tym, że Saul zginął i podczas jednej bitwy czytamy, że tego dnia i w ten sposób poległ Saul, jego trzej synowie, giermek i wszyscy jego wojownicy. To był kompletny upadek Saula. To był koniec jego historii. To był koniec gościa, który miał potencjał, miał nad sobą powołanie, mógł to powołanie zrealizować, ale zwyczajnie podejmował beznadziejne decyzje.

I dzisiaj na samym początku drugiej księgi Samuela czytamy o tym, jak Dawid dowiaduje się o tej całej historii. Coś, co tak naprawdę powinno go ucieszyć, no bo co by nie było, Saul był pierwszym gościem, który chciał Dawida zabić, a jednak czytamy o tym, jak po śmierci Saula przychodzi do Dawida Amalekita z, jak wydaje mu się, dobrą wiadomością. I to jeszcze dobrą wiadomością, którą przekręcił, bo myślał, właśnie myślał, że Dawid jest taki jak wszyscy, jak, wiecie, każdy zwykły chłop, który ucieszyłby się z tego, że w końcu jego wróg nie żyje. Ten Amalekita opowiedział o tym, że Saul zginął. Co więcej, sobie przypisał tą wątpliwą zasługę, że no to ja zabiłem Saula, więc teraz, hej, powinienem mieć u ciebie jakieś chody, no bo zniszczyłem twojego wroga, zniszczyłem gościa, który w zasadzie zabiłby ciebie, gdyby nie to, że w końcu sam zginął.

Co robi Dawid? Dawid jest kompletnie załamany tą sytuacją. Na początku pozbawia życia tego Amalekitę, któremu wydawało się, że przyniósł dobrą... Wiadomość, ale później czytamy pieśń żałobną właśnie o Saulu i o Jonatanie, którą napisał Dawid. I w tej pieśni, którą mamy zapisaną w pierwszym rozdziale drugiej Księgi Samuela, trzy razy pojawia się określenie: tak padli bohaterowie.

Możesz być niesamowitym bohaterem, ja mogę być bohaterem, ty możesz być bohaterem, bądźmy sobie bohaterami, ale jak będziemy bohaterami, którzy podejmują beznadziejne decyzje w swoim życiu, to możemy kiepsko skończyć. I w zasadzie jedyną osobą, którą można wtedy winić, jesteśmy my sami, bo jeżeli jest ktoś, kto jest w stanie spieprzyć nasze życie solidnie, to jesteśmy to my. My jesteśmy w stanie najbardziej, najskuteczniej, najpoważniej zniszczyć sobie życie. To nie jest tak, że ktoś może mi coś zrobić, co aż tak bardzo będzie w stanie mnie gdzieś podłamać. Jeżeli będę wiedział, w jaki sposób żyć blisko Boga, będę w stanie się podnieść, będę w stanie dostrzec inną perspektywę na sytuację, w której się znajduję, tak jak chociażby Dawid, o którym czytaliśmy wczoraj, jak to nabierał sił u Boga.

W tej sytuacji, kiedy z jednej strony Dawid mógłby się cieszyć, no bo jesteśmy już kilka wersetów przed tym, jak Dawid w końcu staje się królem Izraela. Dawid pyta Boga o to, czy to już jest ten czas, żebym wyruszył. Bóg go wysyła do Hebronu, gdzie też Dawid zostaje namaszczony na króla Izraela. Jednak ta jego droga do takiego pełnego, owocnego królowania jest jeszcze daleka, bo wciąż są ludzie, którzy pamiętają czasy Saula, pamiętają Saula, który był królem i może jednak dobrze byłoby w ich oczach, żeby to dynastia Saula kontynuowała panowanie. Pomimo tego, że wiemy już dobrze o tym po lekturze pierwszej Księgi Samuela, że takiej opcji nie było.

To, co jednak jest dla nas wyjątkową lekcją, to to, jak Dawid patrzył na tę sytuację kompletnie inaczej niż my byśmy na nią spojrzeli, bo w oczach Dawida coś tu było stratą dla całego królestwa w żaden sposób nie było powodem do świętowania. Pomimo tego, że zginął jego wróg, Dawid wiedział, że to, co się dzieje, nie pomoże od razu królestwu Izraela, nie doprowadzi do miejsca, w którym zapanuje jedność, zapanuje pokój. Pokój zapanuje, szczęście i radość, bo ktoś, kto był wybrany przez Boga, kto był namaszczony przez Boga, kto miał powołanie, zginął dlatego, że podejmował beznadziejne decyzje w swoim życiu. I Dawid, kiedy już wchodzi na tron, próbuje zebrać podzielony naród, wysyła delegację do jednego z miast, gdzie pochowano Saula, i przekazuje im słowa: Niech Pan błogosławi wam za to, że wyświadczyliście tę łaskę waszemu panu Saulowi i pochowaliście go. Niech teraz Pan okazuje wam łaskę i wierność.

Ja również będę darzył was podobnym dobrem jak to, które okazaliście w tej sprawie. Nabierzcie odwagi, bądźcie dzielni, bo wprawdzie zginął wasz pan Saul, ale też plemię Judy namaściło mnie nad sobą na króla. Dawid w tym wszystkim wciąż bardzo pokojowo chciał rozwiązać sytuacje, które stały przed nim. Wciąż nie rzucał się z mieczem, żeby od razu powiedzieć: Słuchajcie, wpadam tutaj, no w zasadzie ja jestem królem, tyle macie do powiedzenia. On chciał, żeby to inni dostrzegli to, w jaki sposób Bóg prowadził tę sytuację, w jaki sposób to Bóg doprowadził Dawida na tron.

W żaden sposób nie miał ambicji, żeby siłą pokazywać ludziom, że to on teraz będzie królem. I doprowadziło to też do tego, że no właśnie, ta droga Dawida do pełnej władzy była drogą dalej wyboistą, bo w trzecim rozdziale drugiej Księgi Samuela czytamy, że wojna między rodami Saula i Dawida była długa. Jednak w trakcie jej trwania Dawid przybierał na sile, a ród Saula stawał się coraz słabszy. To, co w tej historii jest pięknego, to to, jak widzimy Dawida, który właśnie w obliczu śmierci swojego największego wroga patrzy na dobro ogółu. Nie patrzy tylko na swoje dobro, nie patrzy na to, że hej, w końcu ja będę królem, w końcu nie będę musiał przed nim uciekać, w końcu moje życie nie jest aż tak zagrożone, choć mimo wszystko są różne później dalej intrygi i próby przejęcia władzy przez ludzi, którzy byli związani z Saulem, to jednak Dawid widzi to jako świetną okazję do tego, żeby zjednoczyć naród, do tego, żeby zjednoczyć ludzi, którzy mają żyć pod jednym królem, którym królem oryginalnie jest i był i miał być sam Bóg.

Ale jednak szukanie sobie ludzkiego króla i właśnie to poszukiwanie króla doprowadziło do tak dramatycznej historii jak ta. Ta, o której dzisiaj czytamy. Dawid w tym wszystkim był gościem, który pozwolił na to, żeby sprawami jego powołania kierował Bóg. Żeby to Bóg pokazywał mu, gdzie stawiać kolejne kroki, jak stawiać kolejne kroki i coś, co było z perspektywy całego królestwa Izraela stratą, również widział jako stratę. Również widział jako coś, co wcale niekoniecznie jest powodem do świętowania, niekoniecznie jest powodem do tego, żeby zacierać ręce i przygotowywać się do objęcia władzy.

I w tym wszystkim zginął Saul, zginął też Jonatan, który był jego najlepszym przyjacielem. Był mu oddany bezwarunkowo. Ale Dawid w swojej pieśni wspomina i Saula, i Jonatana, bo wie, że to Saul był namaszczony do tego, żeby być królem. I czytamy też o tym, że w tych pierwszych rozdziałach drugiej Księgi Samuela Dawid zaczyna łączyć Izraela, podejmuje próby tego, żeby Izraela połączyć, żeby w końcu ten naród zaczął funkcjonować pod jednym królem, którego sam Bóg wybrał. Dawid, będąc gościem, który rozumiał Boże serce, rozumiał też to, że w Bożym sercu to, co jest jedną z najcenniejszych wartości, to jest jedność między ludźmi.

To jest to, żeby ludzie, którzy rozumieją Boże panowanie w swoim życiu, żeby dbali o dobro innych, żeby dbali o dobro wszystkich, żeby dbali o dobro królestwa, a niekoniecznie dbali tylko o swój własny interes. Co jest wciąż ogromną tragedią w dzisiejszym świecie. I nie mówię tutaj w świecie w ogóle, ale w ogóle jeśli chodzi o chrześcijaństwo, z tym ile różnych jest opcji, ile różnych jest kościołów, denominacji, wspólnot, które często między sobą nie potrafią się zwyczajnie dogadać, pomimo tego, że twierdzą, że mają tego samego króla. Jeżeli Jezus jest naszym królem, to skorzystajmy z tego, co dla tego króla jest ważne. A w królestwie najważniejsze jest to, żeby panowała jedność.

Królestwo, które jest podzielone, nie jest w stanie się ostać, nie jest w stanie przynieść nic wartościowego do tego świata. I Dawid to rozumiał. Dawid rozumiał, że to, co jest jedną z najbardziej nadrzędnych wartości, to jest to, żeby ludzie żyli w jedności. I to jest dokładnie też to, co zrobił Jezus swoją śmiercią na krzyżu. Bo oto Jezus swoją śmiercią na krzyżu tak naprawdę połączył ludzi, którzy wydawać by się mogło byli kompletnie...

Nie, nie do połączenia. W liście do Galatów, w trzecim rozdziale, czytając od dwudziestego szóstego wersetu do końca, czytamy, że wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi w Chrystusie Jezusie, bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety. Wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie. Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama i zgodnie z obietnicą dziedzicami.

W Bożym Królestwie nie ma podziałów. Nie ma podziałów na lepszych i gorszych, nie ma podziałów na narodowości. Jakkolwiek mogłoby dla nas się to wydawać być ciężkie do ogarnięcia, bo przecież czasami są ludzie, którzy wierzą trochę inaczej niż my, którzy trochę inaczej patrzą na niektóre kwestie i tak łatwo jest nam się oddzielać od osób, które właśnie nie są takie jak my. W tym wszystkim Bóg nie ma absolutnie problemu z tym, żebyśmy jako Jego dzieci ze sobą razem funkcjonowali, żebyśmy, no właśnie, niekoniecznie musimy się ze wszystkim zgadzać, ale jeżeli zrozumiemy, że wszyscy jesteśmy w jednej drużynie, a nie w wielu drużynach, które często stają naprzeciwko siebie, to o ileż inaczej Kościół byłby postrzegany, kiedy ludzie by widzieli to, że hej, możemy się różnić, co więcej, może być wiele różnych opcji, spoko, ale jeżeli podstawy są absolutnie te same, jeżeli Jezus jest naszym Królem, to to, o co powinniśmy zabiegać, to jest jedność. Bo my często możemy mieć taki obraz tego, w jaki sposób poznać kogoś, kto jest uczniem Jezusa, kto jest Jego naśladowcą, kto jest osobą wierzącą.

Jezus bardzo wyraźnie powiedział, co dla innych będzie świadectwem tego, że jesteśmy Jego uczniami. Powiedział o tym w słowach, które są zapisane w Ewangelii Jana, w trzynastym rozdziale, w trzydziestym piątym wersecie, gdzie jest napisane: Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeżeli będziecie się wzajemnie miłowali. W tej historii, którą dzisiaj czytamy, widzimy Dawida, który do końca kochał Saula, pomimo tego, że ten gość go absolutnie nienawidził, który rozpaczał nad Saulem, pomimo tego, że porażka Saula była tak naprawdę otwarciem drogi do sukcesu Dawida, ale Dawid rozumiał, że dobro Królestwa jest ważniejsze niż jego własne, indywidualne dobro. Co by było? Gdyby ludzie naprawdę widzieli chrześcijaństwo właśnie przez pryzmat ludzi, którzy mogą się różnić, a jednocześnie w tym wszystkim mogą się kochać, mogą o siebie dbać, mogą się szanować, mogą być zwyczajnie wobec siebie porządnymi ludźmi, rozumiejąc to, że każdy z nas może mieć inne powołanie, każdy z nas może mieć trochę inne zrozumienie niektórych rzeczy.

Ja nie mówię o jakichś, wiecie, o tym, że musimy zaraz akceptować jakieś totalne odpały, które wyciągamy nie wiadomo skąd. Nie, nie, nie. Ja mówię o tym, że jeżeli Jezus jest naszym Panem, jeżeli Jezus jest naszym Królem, jeżeli Pismo Święte jest dla nas podstawą wiary, jest dla nas podstawą tego, żeby odkrywać Boga, odkrywać, jaki Bóg jest, to możemy być spokojni o to, że będziemy widzieć świat tak, jak Bóg chce, żebyśmy go widzieli. Możemy różne rzeczy rozumieć inaczej. Ja przyznam się wam szczerze, często mam tak, że lubię słuchać ludzi, z którymi bym się normalnie nie zgodził, którzy mam wrażenie, że: Ej, dobra, stary, ale nie do końca tak widzę tę historię, ten fragment.

Ale jest jedna rzecz, która doprowadza mnie do miejsca, w którym myślę sobie: Hmm, jeżeli ten gość szczerze idąc za Jezusem, poświęcając lata swojego życia na studia, na badanie Słowa Bożego, na to, żeby się wykształcić teologicznie, dochodzi do takiego wniosku, to może ze mną jest coś nie tak. I może to, że ja czegoś nie widzę tak, jak on widzi, to może rzeczywiście jest po mojej stronie, a nie po jego. W tym wszystkim doceniam to i uczę się doceniać tego, żeby właśnie patrzeć na innych przez pryzmat tego, jak Jezus na nich patrzy, jak Jezus chce widzieć swoje dzieci, które się kochają, bo po tym świat może poznać, że jesteśmy Jego uczniami, kiedy będziemy się wzajemnie miłować. I przykładem tej miłości dzisiaj, w tak totalnie tragicznej historii, był dla nas Dawid, który pierwsze, co zaczął robić, to zaczął dalej dążyć do jedności, do tego, żeby złączyć ze sobą królestwo, żeby to królestwo mogło być silne, żeby to królestwo mogło rosnąć na Bożą chwałę, nie na chwałę króla Dawida, na chwałę samego Boga, bo we wszystkim, co Dawid robił, do teraz widzimy, że Dawid wyraźnie stara się wskazywać na Boga jako tego, który nadaje kierunek jego życiu, który pomaga mu realizować jego powołanie. I mam nadzieję, że też historia Dawida dalej będzie dla nas niesamowitą inspiracją do tego właśnie, jak traktować swoich wrogów, jak patrzeć na ludzi, z którymi się nie zgadzamy, jak...

Tak szukać tego, co łączy, a nie szukać tego, co dzieli. Bo dzięki temu będziemy w stanie jeszcze lepiej zrozumieć Boga, który każdego z nas kocha tak samo i za każdego z nas tak samo oddał swojego Syna, żeby móc połączyć w Jezusie ludzi, którzy z pozoru mogliby być kompletnie nie do połączenia. Mam nadzieję, że ta historia była dla was inspirująca i mam nadzieję, że druga Księga Samuela, którą dzisiaj zaczynamy, też będzie dla was bardzo wartościową lekturą, choć będzie inną lekturą, bo teraz będziemy czytać już właśnie o królestwie Dawida, ale nie będzie to królestwo, które będzie pozbawione intryg, różnych politycznych utarczek i rzeczy, które właśnie pokazują to, że bez Boga, swoimi sposobami można bardzo solidnie namieszać. Ale o tym w kolejnych odcinkach, a jeżeli macie dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie podyskutować, powymieniać się swoimi uwagami, spostrzeżeniami, może jest coś innego, co was dzisiaj zainspirowało w tym tekście, w tej historii, którą czytaliśmy. Jeżeli tak, dajcie znać i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.