Jak zacząć żyć owocym życiem

Cześć, z tej strony Jacek Słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 124 i czytamy Księgę Izajasza, rozdziały od 23 do 27. Bardzo często są takie sytuacje w naszym życiu, gdzie nie bardzo wiemy, co zrobić z powodu tego, że w pewnych działaniach dochodzimy dosyć daleko, dochodzimy do miejsca, w którym w zasadzie wydaje nam się, że tłuczemy murem w ścianę i nie jesteśmy w stanie się za bardzo przebić. I dzisiaj mamy fragment, który dla mnie osobiście sprawił, że zacząłem się zastanawiać nad tym, w jaki sposób czasami możemy podejść właśnie do wyzwań, które wydają się być nie do rozwiązania, w jaki sposób Biblia też daje nam wskazówki do tego, żeby je rozwiązywać. I to wcale nie jest koniecznie tak, że właśnie w ten sposób sobie myślałem, czytając Izajasza 27 rozdział, bo tam konkretnie jest tekst, o który mi chodzi, ale właśnie w tym rozdziale pojawił się tekst, który zwrócił moją uwagę tym, że wcześniej coś podobnego było właśnie w Księdze Izajasza.

I chciałbym, żebyśmy dzisiaj przeczytali sobie fragment z Księgi Izajasza z rozdziału 27 od drugiego wersetu, gdzie jest napisane: W tym dniu zanucicie: Rozkoszna winnica, zaśpiewajcie o niej. Ja, Pan, jestem jej stróżem, podlewam ją co chwilę, strzegę też dniem i nocą, by ktoś nie wdarł się do niej. Nie ma we mnie wzburzenia, lecz niech mi wysieją tam cierń albo oset, wystąpię do walki i spalę je ogniem. Raczej niech skorzystają z mojej ochrony, niech zawrą ze mną pokój, tak niech zawrą ze mną pokój. W nadchodzącym czasie wypuści Jakub korzenie, puści pąki i zakwitnie Izrael i napełni świat owocami.

Powodem, dla którego ten tekst akurat tym razem zwrócił moją uwagę, jest to, że to nie jest pierwsza pieśń o winnicy, którą mamy w Księdze Izajasza. I być może pamiętacie, być może nie, może nie zwróciliście na to uwagi, ale jest bardzo, ale to bardzo znana pieśń o winnicy właśnie, która pojawia się u Izajasza, ale w piątym rozdziale. I tam czytamy nieco inną pieśń o winnicy, gdzie jest napisane, czytając Izajasza 5 rozdział od początku: Zaśpiewam mojemu przyjacielowi jego miłosną pieśń o jego winnicy. Miał mój przyjaciel winnicę na urodzajnym pagórku. Ogrodził ją, oczyścił z kamieni.

I zasadził szlachetne szczepy. Wybudował w niej potem wieżę, wykuł w kamieniu tłocznię, oczekiwał dorodnych winogron, a wydała nic nie warte owoce. Teraz więc, mieszkańcy Jerozolimy i wy zamieszkali w Judzie, rozsądźcie pomiędzy mną a moją winnicą, co jeszcze należało w niej zrobić, a czego w niej nie zrobiłem. Dlaczego oczekiwałem gron dorodnych, a wydała nic nie warte owoce? Otóż teraz chcę wam ogłosić, co mam zamiar uczynić mej winnicy.

Rozbiorę jej płot i niech ją ogołocą, rozwalą jej mur i niech ją podepczą. Wystawię ją na zniszczenie, nie będzie przycinana i nie będzie pielona, niech porasta cierniem i ostem, a obłokom rozkażę, aby na nią nie spuściły ani kropli deszczu. Tą winnicą Pana Zastępów jest dom izraelski, judejczycy są jego ulubioną sadzonką. Oczekiwał prawa, a oto rozlew krwi, sprawiedliwości, a oto krzyk. Być może też widzicie, że mamy dwie pieśni o winnicy u Izajasza.

Pierwsza pieśń, o której czytaliśmy w piątym rozdziale, zakładając, że czytamy Księgę Izajasza, a nie tylko słuchamy podcastów, do czego bardzo zachęcam, do czytania i niech podcasty będą co najwyżej uzupełnieniem naszej codziennej lektury. Mamy dwie pieśni o winnicy. Z jednej strony one są takie dosyć jasne i mając już tą całą historię gdzieś tam z tyłu głowy, jesteśmy w stanie wyobrazić sobie, dlaczego w taki, a nie inny sposób Bóg zwrócił się do Izraela w rozdziale piątym. Bo rzeczywiście mieli wszystko, co było im potrzebne do tego, żeby jako naród wybrany przez Boga wydawać dobre owoce, żeby swoim istnieniem zaświadczać, że jest Bóg, który jest Bogiem ponad bogów, który jest Bogiem kochającym, który jest Bogiem dobrym, który ma dobry plan dla ludzkości i chce użyć Izraela do tego, żeby zaprezentować właśnie swoją osobę poprzez ludzi, którzy będą jego, pozwolę sobie powiedzieć, ambasadorami. No jednak to nie wyszło, nie wyszło, bo ci ludzie zchrzanili i ile można mówić o tym, co poszło nie tak, już mamy to za sobą wielokrotnie, więc nie będziemy się na tym rozwodzić.

Ale kiedy przeczytałem drugą pieśń o winnicy, właśnie w Izajasza, w dwudziestym siódmym rozdziale, to tak sobie pomyślałem, że z jednej strony właśnie... Właśnie mamy ten piąty rozdział, gdzie ewidentnie coś poszło nie tak, ale z drugiej strony widzimy też całkowite odkręcenie problemu winnicy, który Bóg zrealizuje, który zapowiedział już u Izajasza w 27 rozdziale, gdzie ten wydźwięk tej pieśni jest całkowicie inny, bo jest on niesamowicie pozytywny, jest on niesamowicie zachęcający i wnosi on bardzo dużo nadziei. Szczególnie pamiętajmy o tym, że mówimy tutaj o ludziach, tych, którzy byli pierwotnymi adresatami tego tekstu, dla których z jednej strony trzeba było wylać kubeł zimnej wody na łby, żeby się ogarnęli, z czego nie skorzystali, to jest inna sprawa, ale z drugiej strony widzimy, że u Izajasza co chwilę, ale to co chwilę, pojawia się przesłanie związane z nadzieją. Związane z tym, że bez względu na to, jaka jest ich obecna sytuacja, bez względu na to, jak beznadziejna jest ich obecna sytuacja, Bóg jest w stanie to wszystko odmienić po to, żeby zrealizować swój cel i żeby Jego ludzie mieli możliwość nowego startu. Nowego startu, w ramach którego zaczną żyć życiem, do którego zawsze byli powołani, a tym życiem jest życie, które przynosi owoc.

To jest tak bardzo ważna rzecz w życiu każdego z nas, żebyśmy przynosili owoc, żeby nasze życie było owocne. I ja wiem, że być może obrazy winnicy i owoców niekoniecznie do nas jakoś szczególnie mówią dzisiaj, ale to jest język, który był całkowicie zrozumiały dla Izraelitów. I co więcej, chciałbym, żebyśmy sięgnęli jeszcze do Ewangelii Jana, gdzie sam Jezus mówi nam o winnicy. I w Ewangelii Jana w 15 rozdziale czytamy słowa Jezusa: Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Usuwa każdy pęd we Mnie nieprzynoszący owocu i oczyszcza każdy, który owoc przynosi, aby owocował obficiej.

Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wam przekazałem. Przede wszystkim trwajcie we Mnie, a Ja w was. Podobnie jak pęd nie może przynosić owocu sam z siebie, jeśli nie tkwi w winorośli, tak i wy, jeśli nie będziecie trwali we Mnie. Ja jestem winoroślą, wy pędami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc, bo beze Mnie nie jesteście w stanie nic. uczynić.

Jeśli ktoś nie trwa we mnie, zostanie wyrzucony jak pęd i uschnie. Tak zbiera się, rzuca w ogień i płoną. Jeśli pozostaniecie we mnie i moje słowa pozostaną w was, proście o cokolwiek chcecie, a stanie się wam. Przez to mój Ojciec zostanie uwielbiony, byście przynieśli obfity owoc i okazali się moimi uczniami. Tak naprawdę Jezus nam tutaj pokazuje, w tym przykładzie znowu związanym z winnicą, że potwierdzenie tego, czy my jesteśmy Jego uczniami, czy nie, wiąże się z owocem, który przynosimy, owocem, który jednocześnie uwielbia Boga.

I żeby to zrealizować, Jezus pokazuje nam też, że kluczowe jest to, żeby trwać w Nim i żeby Jego słowo trwało w nas, żeby znać osobę i wiedzieć, co ta osoba ma nam do powiedzenia, i żebyśmy z szacunkiem i powagą podchodzili do Jego słowa. Wtedy możemy liczyć na to, że będziemy żyć życiem, które przyniesie owoc, który będzie owocny, które swoją jakością będzie pomnażało dobro, będzie pomnażało miłość, będzie życiem, które sprawi, że inni też będą do tego życia pociągani, bo zwyczajnie kto nie chciałby z nas być blisko ludzi, którzy samym swoim byciem są w stanie wnieść nadzieję do naszego życia. I teraz w jaki sposób Bóg zrealizował to odnowienie w winnicy? W jaki sposób doszliśmy do tego miejsca, gdzie dzisiaj możemy czytać tą drugą pieśń Izajasza, która jest tak pozytywna w porównaniu z tym, jak wyglądała ta pieśń z piątego rozdziału? A no tak, że w piątym rozdziale Bóg zwyczajnie powiedział: Rozbieram to i startujemy na nowo.

Bóg nie miał problemu z tym, żeby W cudzysłowiach my to czasami w pracy mówimy: zaorać projekt. I to nie było takie, wiecie, zaorać tak całkiem, żeby po prostu, okej, zostawmy to i zapomnijmy o tym. Ale w tym miejscu, w którym byli Izraelici, nie wystarczyło, żeby, wiecie, czasami coś poprawić, przygładkać, lekko zmienić i może jakoś będzie okej. Była potrzebna tak radykalna przemiana ludzi, przemiana serca, o której też mówiliśmy już wcześniej w trakcie czytania Starego Testamentu, że bez tej przemiany nie jesteśmy w stanie wyłuskać z siebie żadnych dobrych owoców. I to, co jest opisane w piątym rozdziale Księgi Izajasza, właśnie pokazuje nam tę prawdę.

Czasami możemy być w miejscach, w których w naszym życiu zastanawiamy się, co mam zrobić, co jeszcze, w jaki sposób rozwiązać ten problem, a czasami rozwiązanie leży w tym, żebyśmy odpuścili, żebyśmy zaczęli na nowo, żebyśmy zostawili wszystkie nasze wcześniejsze starania i po prostu pozwolili sobie na to, żeby wystartować na nowo. I wiem, że to jest trudne, bo często jest tak, że znowu jest pewna praca włożona w realizację naszych życiowych celów, marzeń, zamierzeń i tak dalej, ale kiedy dochodzimy do miejsca, w którym widzimy, że już więcej nie jesteśmy w stanie zrobić i być może właśnie łączy się to z tym, że widzimy, że Bóg też nie bardzo nas wyprowadza z tej sytuacji, to może to jest właśnie moment, w którym Bóg oczekuje od nas tego, żebyśmy zwyczajnie wrócili do Niego, szukając nowego planu, zakładając, że możemy zarzucić nasz wcześniejszy projekt, który sobie skutecznie budowaliśmy. I nawet w zeszłym tygodniu mieliśmy w pracy taką sytuację, gdzie pracowaliśmy nad pewnym projektem, pracowaliśmy nad pewną aplikacją i też było tak, że przez kilka lat ona była przygotowana, zakodowana i sobie leżała, czekała. I po tych kilku latach, kiedy do niej wróciliśmy, to okazało się, że trzeba tam bardzo dużo pracy, żeby ona zaczęła działać zgodnie ze standardami, które zmieniły się w przeciągu tych ostatnich lat. I były też takie pomysły, były też takie rozmowy z klientem, czy po prostu, czy tego nie zaorać, czy tego nie zostawić, czy po prostu nie przepisać tego na nowo, bo nie bardzo jasne było na samym starcie to, czy jesteśmy w stanie uratować ten projekt w takiej formie, w jakiej...

Na szczęście, tak, na szczęście to udaje nam się spokojnie tutaj realizować, więc nie trzeba było tego wszystkiego zarzucić, ale no właśnie, było wyzwanie, było wyzwanie związane z tym, co jest bardziej efektywne: czy przepisać to na nowo zgodnie z nowymi standardami, czy po prostu dostosować wcześniejszy projekt do tych standardów, które obowiązują obecnie. I każdy z nas z takimi wyzwaniami będzie mierzył się w swoim życiu. Wcześniej czy później będziemy musieli stanąć twarzą w twarz z naszymi osiągnięciami, z naszymi pomysłami, z tym, dokąd chcemy się udać, z tym, jak chcemy, żeby nasze życie dalej przebiegało, w którą stronę powinno ono iść, i zastanowić się, czy idę we właściwym kierunku i czy nie powinienem zmienić drogi, czy nie powinienem skręcić. I czasami może być tak, że ten skręt będzie się wiązał z tym, że najpierw musimy wrócić parę kilometrów wcześniej, zapomnieć o tym wszystkim, co przez te kilometry uszliśmy, i o tej energii, którą wyprodukowaliśmy przez ten czas, po to, żeby jeszcze wcześniej zrobić skręt i wejść na właściwą drogę. Wiem, że za każdym razem to są sytuacje, które są niesamowicie kosztowne, które są dla nas ogromnym wyzwaniem, bo stoimy przed wyborami, które wiążą się z ogromną energią, którą w coś włożyliśmy.

Nie zmienia to jednak tego, że jeżeli chcemy być ludźmi, którzy przynoszą owoc, których życie jest owocne w każdym aspekcie ich życia, może być tak, że zwyczajnie w niektórych momentach będziemy musieli przyznać się sami przed sobą, że hej, poszedłem niewłaściwą drogą, zaszedłem za daleko. I nie tylko, że muszę skręcić, ale często właśnie muszę zrezygnować ze wszystkiego, co osiągnąłem na przestrzeni jakiegoś czasu, zapomnieć o tej energii, która po prostu została wykorzystana w niewłaściwy sposób, i wystartować całkowicie na nowo. To jednak daje nam możliwości do tego, żebyśmy mogli żyć owocnym życiem, żebyśmy mogli wrócić do Jezusa, wrócić do Jego słowa, pozwolić na to, żeby właśnie On trwał w nas, Jego słowo żeby było w nas żywe i razem z Nim możemy odbudowywać naszą przyszłość, możemy ją budować na nowo, startując na czystym, świeżym fundamencie, w taki sposób, w jaki Bóg uczynił to też. z Izraelem, który w pewnym momencie zwyczajnie był, w cudzysłowie, projektem nie do uratowania w takiej formie, w jakiej funkcjonował i wymagał tego, żeby dokonać czegoś absolutnie radykalnego po to, żeby później można było wyciągnąć ten właściwy owoc, który Bóg przygotował wcześniej dla Izraela, którego jednocześnie teraz my stajemy się częścią przez osobę Jezusa Chrystusa. Mam nadzieję, że ten odcinek jest dla was wartościowy, że dał wam do myślenia, że być może też zachęci was do tego, żeby zweryfikować swoje obecne życie i zastanowić się, czy właśnie idziemy we właściwym kierunku i czy nie są czasami potrzebne takie radykalne zmiany, gdzie może faktycznie my po prostu tłuczemy murem w głową, mur w ścianę, no i już się raczej nie przebijemy. Wtedy nic lepszego jak wrócić do Boga, wrócić do Jego słowa i powiedzieć: Boże, pokaż mi, gdzie teraz mogę zacząć, nawet jeżeli będzie mnie to kosztowało ostatnie lata mojego życia, pracy nad czymś tam.

Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.