Jak wstać po największym upadku

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 188 i czytamy Księgę Psalmów, rozdział od 51 do 57. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Nie wiem, czy kiedykolwiek w życiu zdarzyło wam się schrzanić, ale w sensie tak schrzanić, że ten nasz upadek był taki, że tak naprawdę ciężko jest nam podnieść głowę i w ogóle pomyśleć o tym, że Bóg jakkolwiek mógłby chcieć patrzeć na nas przychylnie. Bo często jest tak, że kiedy naprawdę schrzanimy i to schrzanimy tak brutalnie, to nie jest wcale proste to, żeby jakkolwiek zwrócić się do Boga, żeby jakkolwiek pomyśleć sobie w ogóle o tym, że hej, jak Bóg mógłby być w ogóle zainteresowany taką osobą jak ja.

I dzisiaj właśnie jeden z psalmów jest dla nas mistrzowską, absolutnie wyjątkową lekcją tego, w jaki sposób poradzić sobie, kiedy może nam się wydawać, całkiem nawet zasłużenie, że jesteśmy niegodni tego, żeby Bóg jakkolwiek mógł chcieć nas przyjąć. I kontekstem tego psalmu, który dzisiaj przeczytamy, jest historia, w której Dawid poszedł do łóżka z kobietą, która zwyczajnie nie była jego żoną. Co więcej, nie tylko to, że ona nie była jego żoną, ona była żoną jednego z jego najbardziej wybitnych wojowników, jakich kiedykolwiek miał. I znowu, samo to, że poszedł z nią do łóżka, samo w sobie jest już problematyczne. Problem jednak większy tej historii był taki, że przy okazji zaszła ona w ciążę.

I historia Dawida dalej, jeżeli nie pamiętacie tej historii, to ją krótko przypomnę, wyglądała tak, że no gość wiedział, że coś tu nie gra, no bo mąż był w tym czasie na wojnie, więc no oczywiste jest to, że to nie będzie dziecko męża. No i mamy niemały problem. Więc Dawid wprowadza chłopa i próbuje na różne sposoby sprawić, żeby on poszedł do domu, żeby przespał się ze swoją żoną i żeby wszystko później poszło na niego i: Bo hej chłopie, dorobiłeś się kolejnego dziecka. Niemniej jednak gość był tak niewiarygodnie honorowym wojownikiem, że wiedząc, że jego ludzie są na wojnie, że walczą... On w ogóle nie skorzystał z tego przywileju, żeby pójść do swojej żony.

I skończyło się to tak, że Dawid, chcąc przykryć swój grzech, to co zrobił, to wysłał Uriasza, bo tak gościa nazywał, wysłał go z powrotem do walki i jednocześnie Uriasz zawiózł swoim przełożonym listy, w których był napisany wyrok na jego życie, w ramach którego mieli w bitwie postawić go w miejscu, w którym będzie miał kompletnie przekichane i go wtedy opuścić po to, żeby mógł zginąć. I w ten sposób Dawid pogłębił tylko swój upadek, który był naprawdę na wtedy już wyjątkowy, bo z jednej strony najpierw historia z żoną, później jeszcze historia z morderstwem męża, bo inaczej nie możemy tego nazwać. I teraz prawdopodobnie nikt z nas w tak ekstremalnej sytuacji się nie znajdował. Niemniej jednak w nawet mniej ekstremalnych sytuacjach często możemy mieć poczucie, że z czym ja mam wyskoczyć do Boga, skoro wiem, jaki jestem. Jeszcze z innej strony, patrząc na tę historię, możemy być oburzeni i myśleć sobie, jak w ogóle jest możliwe, że Dawid, pozwolę sobie powiedzieć, był trochę takim pupilkiem Pana Boga, bo zdecydowanie on był blisko Boga, on tak znał Boga, że właśnie też wiedział, co zrobić w tej sytuacji, kiedy doszło do niego, jaki był ogrom jego winy w tym, co zrobił.

Tam historia była też związana z prorokiem, który przyszedł, opowiedział mu przypowieść, Dawid się wściekł, powiedział, że ta osoba, która tak postąpiła, powinna zginąć, no i później wyszło, że no ale to o ciebie chodzi, stary. I wtedy Dawid zrozumiał, jaki był ogrom jego winy. I my jako ludzie często w takich sytuacjach możemy też mieć tak, że sobie myślimy, kurczę, no należało mu się, niech dostanie za swoje, niech zapłaci za to, co zrobił. Bóg jednak patrzy na nas zgoła inaczej i pokazuje, jak niewiele trzeba do tego, żeby móc do Niego wrócić, pod warunkiem, że wracamy prawdziwą skruchą i ze złamanym sercem, czego obrazem jest Psalm 51, który chciałbym teraz przeczytać. Brzmi on następująco: Zmiłuj się nade mną, Boże, stosownie do swojej łask, w swojej wielkiej litości wymaż moje przestępstwa, obmyj mnie zupełnie z mej winy i oczyść mnie z mego grzechu.

Gdyż jestem świadom swych... Mój grzech mam wciąż przed oczami. Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem, popełniłem zło w Twoich oczach. Słuszne jest Twe napomnienie. Jesteś bez zarzutu w swoim sądzie.

Rzeczywiście, urodziłem się w przewinieniu grzesznym poczęła mnie matka, a dla Ciebie milsza jest prawda, ukryta na dnie duszy. Dlatego daj mi lekcję głębokiej mądrości. Pokrop mnie hizopem, a będę oczyszczony, obmyj mnie, a stanę się bielszy niż śnieg. Spraw, bym usłyszał radość i wesele, niech ożyją kości, które tak skruszyłeś. Zasłoń swoje oblicze przed moimi grzechami i wymaż wszystkie me winy.

Czyste serce stwórz we mnie, o Boże, prawość ducha odnów w moim wnętrzu. Nie wypędzaj mnie sprzed Twego oblicza i nie odbieraj mi swego Ducha Świętego. Przywróć mi radość Twego wybawienia, wesprzyj na nowo duchem żarliwości. Przestępców będę uczył Twoich dróg, niegrzesznicy nawrócą się do Ciebie. Wybaw mnie od winy za przelanie krwi, Boże, Boże mojego zbawienia, a mój język z radością rozsławi Twoją sprawiedliwość.

Panie, otwórz moje usta, niech me wargi ogłoszą Twą chwałę. Bo nie znajdziesz przyjemności w ofierze, całopalenie, choćbym chciał Ci je złożyć, nie zechcesz. Ofiarą miłą Bogu jest duch pełen skruchy. Sercem skruszonym, przejętym własnym stanem nie pogardzisz, o Boże. Twojej dobrej woli czyń dobrze Syjonowi, odbuduj na nowo mury Jerozolimy.

Wtedy przyjmiesz z radością dary ludzi prawych, ofiary ogniowe i całopalenia, wtedy w szczerości serca złożą cielce na Twoim ołtarzu. Z jednej strony ten psalm moglibyśmy sami w naszej modlitwie wykorzystać, kiedykolwiek czujemy, że coś w naszym życiu naprawdę grubo poszło nie tak. I Dawid, on nie udaje, że nic się nie stało. On nie udaje, że: a, to nic wielkiego. On w żaden sposób nie brzmi tutaj jak osoba, która się spoufala z Bogiem i liczy na jakieś względy.

Wyraźnie tu widać faceta, który naprawdę czuje ogrom swojej winy. Tym bardziej, że on też poniósł konsekwencje inne, jeśli chodzi o tamtą historię i zresztą jego życie od tamtej historii już się potoczyło bardzo, bardzo kiepsko. Pomimo tego, że Bóg ciągle go ratował, to problemy go nie opuszczały od tego momentu. Tym wszystkim jednak on był świadomy tego, co zrobił. On, tak jak mówi: Mój grzech mam wciąż przed oczami, on doskonale wiedział.

Nikt nie musiał mu już przypominać: Dawidzie, co takiego zrobiłeś? On wiedział, ale jednocześnie wiedział też, że Bogu zależy na tym, żebyśmy Mu wyznawali to, co jest na dnie naszej duszy. Ta prawda, która dla nas często może być ciężka, żeby była czymś, co wyciągniemy na wierzch i przyjdziemy z tym do Boga i powiemy: Boże, wiem, co tu zrobiłem, ale jednocześnie wiem, że możesz mnie oczyścić i obmyć po to, żebym na nowo mógł żyć w bliskiej relacji z Tobą. I wiem, że ja sam nie jestem w stanie tego zrobić, bo to jest właśnie coś, co my możemy później próbować uskuteczniać, jakieś takie: no dobra, z jednej strony wiem, że poszło nie tak, wiem, że zgrzeszyłem, to może to jakoś w cudzysłowie odpokutuję. Wiecie, będę codziennie chodził do kościoła, będę codziennie coś tam robił.

Wiecie, w ogóle Bogu to nie chodzi, w ogóle Bogu o coś takiego nie chodzi, bo my nie jesteśmy w stanie sami oczyścić się z naszych przewinień, z naszych grzechów, z takich rzeczy, które pewnie nijak mają się do tego, co wydarzyło się w życiu Dawida. W tym wszystkim jednak Bóg jest tym, który może nas odnowić. Dlatego Dawid mówi: Czyste serce stwórz we mnie, o Boże, prawość ducha odnów w moim wnętrzu. Odnów, bo wiedział, że jej już tam nie ma. Wiedział, jak zgrzeszył, ale wiedział, że Bóg i tylko Bóg może go odnowić, może mu dać nowe serce, może odnowić jego ducha i może dać mu Ducha Świętego, który pomoże mu do tego, żeby wrócił na właściwe drogi z Bogiem.

Wiedział, że żadne ofiary tego nie załatwią. Wiedział, że nie jest w stanie absolutnie nic zrobić, żeby rozprawić się, żeby zapłacić za to, co zrobił. I w tym wszystkim Dawid w wersecie 19 mówi: Ofiarą miłą Bogu jest duch pełen skruchy, sercem skruszonym, przejętym własnym stanem nie pogardzisz, o Boże. I dla nas lekcje tutaj mogą być pewnie kilka, ale dwie, które już wspomniałem. Z jednej strony ten psalm pokazuje nam, jak wrócić do Boga, kiedy wydaje nam się, że nie ma drogi powrotu.

Nigdy. Dopóki oddychamy, nie jesteśmy w miejscu, w którym nie moglibyśmy wrócić do Boga. Cokolwiek by się nie wydarzyło w naszym życiu, nie ma opcji, żebyśmy nie mogli nie wrócić do Boga. Możemy to zrobić, kiedy zrozumiemy, że rzeczywiście zgrzeszyliśmy i kiedy będziemy mieli odwagę, żeby Bogu się przyznać i jednocześnie pozwolić na to, żeby to On nas odnowił, a nie my sami będziemy jakimiś różnymi sztuczkami. religijnymi czy jakimikolwiek innymi próbować się ogarnąć i próbować prawić, żeby jakkolwiek móc zapłacić za nasze winy, bo zwyczajnie nie jesteśmy w stanie tego zrobić. Z drugiej strony, kiedy czasami patrzymy na ludzi, którzy wydaje nam się, że nie zasłużyli na Bożą łaskę, bo wiecie, są takie sytuacje, gdzie możemy sobie myśleć: on powinien zapłacić, on powinien ponieść konsekwencje swoich czynów.

I jak najbardziej często te konsekwencje są nieubłagane i zwyczajnie nasze błędy ciągną za sobą konsekwencje. Niemniej jednak Bóg zapłacił karę za każdy nasz grzech. Jezus w swojej własnej osobie poniósł nasze wszystkie winy na grzech, bo wiedział, że my nie jesteśmy w stanie tego zrobić. Wiedział, że my nie jesteśmy w stanie w żaden sposób zapłacić za nasz grzech. A Dawid wiedział to już z perspektywy tak naprawdę Starego Testamentu, jeszcze długo, długo przed krzyżem, przed ofiarą Jezusa, która dzisiaj nam daje możliwość tego, żeby wrócić do właściwej relacji ze Stwórcą.

Jezus zapłacił za duże przewinienia, małe przewinienia, jakiekolwiek przewinienia. Jeżeli kiedykolwiek przyszłoby nam na myśl to, że: hej, ale ten to już przegiął tyle, że no weź przestań, to z Bożej perspektywy to, w jakim stanie my jesteśmy jako ludzie, zanim doświadczymy przebaczenia, którego źródłem jest ofiara Jezusa, to każdy z nas jest w tak samo beznadziejnym i opłakanym stanie. Nie ma lepszych i gorszych, bo jak zresztą w jednym miejscu Biblia mówi: wszyscy zgrzeszyli i są pozbawieni Bożej chwały. Możemy do tego powrócić, możemy do tej chwały powrócić, kiedy przyjmiemy przebaczenie i uwierzymy w moc ofiary, którą Jezus złożył za nas. Kolejnym krokiem będzie to, że Jemu poddamy swoje życie, pozwolimy Mu na to, żeby On był Panem naszego życia, żeby On nadał naszemu życiu kierunek.

Wtedy możemy być spokojni o to, że możemy doświadczać Bożego przebaczenia, możemy doświadczać Jego pokoju. On chce nam dać swojego Świętego Ducha. Chce, żeby Jego Duch mieszkał w nas po to, żebyśmy my w końcu mogli zacząć żyć życiem, do którego tworzył ciebie i mnie, po to, żeby inni mogli przez nasze życie dostrzec, jak wielki jest Bóg i między innymi dostrzec to, jak miłosiernym i gotowym do wybaczenia jest Bóg, któremu służymy, w którego wierzymy. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, chcieli pogadać. o tej historii czy jakiejś innej. Wejdźcie na stronę bibliawrok.pl i słyszymy się już jutro, kolejny odcinek.