Proroctwo co do dnia

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest dzień 283 i czytam Ewangelię Mateusza, rozdział 20 i 21. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj w rozdziale 21 mamy opisane wydarzenie, które jest bardzo szczególne z perspektywy najważniejszych wydarzeń z życia Jezusa. Jest to też wydarzenie, które dla nas jest dosyć powszechnie znane, bo raczej ciężko być słuchaczem tego podcastu i nie kojarzyć takiego hasła jak Niedziela Palmowa.

I teraz w rozdziale 21 Ewangelii Mateusza, który dzisiaj czytamy, to wydarzenie, które jest upamiętniane przez właśnie tę wyjątkową niedzielę, jest opisane. I podobnie jak to już miało miejsce u Mateusza, pojawiają się tam różne odniesienia do Starego Testamentu. Niektóre bezpośrednio, niektóre wcale niekoniecznie bezpośrednio, ale wciąż są dosyć wyraźne. Dlatego chciałbym, żebyśmy dzisiaj zwrócili uwagę na to konkretne wydarzenie, bo z nim też wiąże się kilka dosyć ciekawych historii. Opisane jest ono w sposób następujący.

W pobliżu Jerozolimy, po przybyciu do Betfage u podnóża Góry Oliwnej, Jezus posłał dwóch uczniów z takim poleceniem: Idźcie do wsi leżącej naprzeciw, zaraz po wejściu natkniecie się na przywiązaną oślicę oraz oślę przy niej. Odwiążcie je i przyprowadźcie do mnie, a jeśliby ktoś o coś pytał, wyjaśnijcie: Pan ich potrzebuje, lecz wkrótce je odeśle. Stało się tak, aby się wypełniły słowa powiedziane przez proroka: Powiedzcie córce Syjonu: Oto twój król przychodzi do ciebie łagodny, jedzie na ośle, na źrebięciu jucznego zwierzęcia. Uczniowie poszli więc i postąpili tak, jak im polecił Jezus. Przyprowadzili oślicę oraz oślę, włożyli na nie swe wierzchnie okrycia, a On na nich usiadł.

Wielu ludzi z towarzyszącego Mu tłumu rozpościerało na drodze swoje szaty, inni obcinali gałązki drzew i również rozkładali na drodze. Tłumy natomiast, które Go poprzedzały oraz te, które podążały za Nim, wołały: Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imieniu Pana! Hosanna na wysokościach! Gdy przybył do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto.

Ludzie pytali: Kto to jest? Tłum odpowiedział: To jest prorok Jezus z Nazaretu w Galilei. Jezus natomiast wszedł do świątyni i rozrzucił wszystkich, którzy tam sprzedawali lub kupowali. Poprzewracał stoły wymieniających pieniądze. pieniądze oraz stragany sprzedawców gołębi. Mówił przy tym: Mój dom będzie nazwany domem modlitwy, a wy zrobiliście z niego jaskinię złdzierców.

W świątyni zbliżyli się do niego niewidomi i kulejący, a on ich uzdrowił. Arcykapłani oraz znawcy prawa oburzali się na widok niezwykłych rzeczy, które Jezus czynił oraz dzieci, które wołały w świątyni: Hosanna Synowi Dawida. Czy słyszysz, co one mówią? pytali. Tak, odpowiedział. Czy nigdy nie czytaliście: Z ust niemowląt i osesków odebrałeś sobie chwałę?

Potem pozostawił ich, wyszedł z miasta do Betanii i tam zanocował. Jezus, tym w jaki sposób wjechał w ogóle do Jerozolimy, bardzo wyraźnie wskazał na to, kim On jest. I trochę rozmawialiśmy w poprzednim odcinku na temat właśnie Ewangelii i tego, czym ona jest, jaka jest istota Ewangelii, jaka jest istota tej dobrej nowiny i jak właśnie Ewangelia to jest coś, co było hasłem wcale niekoniecznie religijnym w tamtych czasach, ale wręcz hasłem politycznym, które było używane, żeby ogłaszać panowanie nowego króla. I tym królem w wielu przypadkach właśnie z uwagi na ówczesny rozwój cesarstwa rzymskiego miał być rzekomo cesarz, ale okazuje się, że Jezus był tym królem, który ostatecznie jest w stanie zadbać o ludzi i doprowadzić do tego, że będą mogli żyć na miarę tego, do czego zostali stworzeni, ale warunkiem jest to, żeby temu królowi się poddać. I w tych wydarzeniach, które tutaj dzisiaj mamy opisane, Jezus bardzo wyraźnie wskazuje na swoją rolę.

Zresztą widzimy to nawet po tych cytatach, do których odnosi się Mateusz, gdzie chociażby piąty werset: Oto twój król przychodzi do ciebie łagodny, jedzie na ośle, na źrebięciu jucznego zwierzęcia. Pamiętajmy o tym, że Mateusz już pisał relację z tego wydarzenia z perspektywy jakiegoś czasu, więc wcale niekoniecznie to było tak, że od razu wszyscy kumali, co tam takiego się dzieje i byli w stanie odnieść to tak z automatu, po prostu patrząc na wydarzenie, już: A, tu na pewno o to chodzi. Niemniej jednak ludzie zdecydowanie widzieli, że Jezus jest absolutnie wyjątkową postacią. Widać to chociażby przez to, jak zareagowali. I to jest związane właśnie z tymi płaszczami i palmami, które były rzucane u stóp Jezusa, co spokojnie mogło się odnosić do Takich starotestamentowych fragmentów, jak chociażby II Księga Królewska, gdzie w dziewiątym rozdziale, w trzynastym wersecie, już niekoniecznie wdając się w całą historię tego, co tam się działo, czytamy, że kiedy ludzie usłyszeli, zdjęli swoje okrycia, rozścielili je pod nim u góry schodów, zaczęli grać na rogowej trąbie i wołać: Królem został Jehu.

Czyli tutaj widzimy, że właśnie to kładzenie płaszczów przed królem w momencie ustanawiania nowego króla było czymś, co już wcześniej w historii się wydarzyło. Ci z nas, którzy chcieliby sięgnąć chociażby po księgę, która właśnie kanonie starotestamentowym z perspektywy żydowskiej nie jest, niemniej jednak przez Żydów z całą pewnością ona była znana, była bardzo ważnym elementem historycznym, mianowicie pierwsza księga Machabejska ma w sobie opisaną też historię pewnego zwycięstwa. Tutaj nie będziemy się wdawać w całą historię, bo nie czas dzisiaj na to, ale w pierwszej Machabejskiej, w trzynastym rozdziale, w pięćdziesiątym pierwszym wersecie czytamy, że potem weszli do niego dwudziestego trzeciego dnia miesiąca, drugiego roku, sto siedemdziesiątego pierwszego, z pieśniami uwielbienia i gałązkami palmowymi, z muzyką harf, cymbałów, lir, a także ze śpiewem hymnów i innymi pieśni, bo usunięty został z Izraela wielki wróg. I tutaj mamy Jezusa, który tak naprawdę wchodzi do Jerozolimy w bardzo podobnych okolicznościach, jak te chociażby opisane przy okazji króla Jehu, jak te opisane tutaj przy okazji wydarzeń z pierwszej Księgi Machabejskiej. Mamy płaszcze, mamy gałązki oliwne i tak naprawdę to wszystko zaczyna się kleić.

Jest to świętowanie związane właśnie z pojawieniem się nowego władcy. Dodałbym jeszcze, że Jezus jest o tyle ciekawym władcą i różnym niż te poprzednie postaci, że kiedy chociażby właśnie w pierwszej Księdze Machabejskiej czytamy, że to świętowanie było związane z tym, że usunięty został z Izraela wielki wróg, Jezus teraz przychodzi, żeby rozprawić się z największym wrogiem ludzkości, który kiedykolwiek istniał. I tak naprawdę to jest coś, co jest zapoczątkowane Jego wjazdem do Jerozolimy, gdzie On zdecydowanie, bardzo wyraźnie, bez cienia żadnych wątpliwości zwraca uwagę na to: Ja jestem Królem. Niektórzy też zwracają uwagę na to, że brama, przez którą przechodził Jezus na tym... Na tym oślęciu.

To najprawdopodobniej była jedna z bram Jerozolimy, przez które właśnie przeprowadzano zwierzęta, które później miały być składane w ofierze. Tam jest dużo tak naprawdę historii związanych z tym konkretnym wydarzeniem i z tym, jak to wydarzenie odnosi się do różnych starotestamentowych kwestii. Kilka z nich mieliśmy już wspomnianych u samego Mateusza, ale chciałbym też zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz, która jest bardzo ciekawa. Trochę chciałbym to przedstawić w formie ciekawostki, chociaż może właśnie niektórych z was ona zainteresuje, bo pytanie, które może się pojawić, jest takie, że jeżeli Jezus tak fantastycznie wypełniał te wszystkie starotestamentowe proroctwa, to dlaczego wygląda na to, że ci, którzy najlepiej znali się na Starym Testamencie, uczeni w prawie, faryzeusze, tego nie zakumali? I teraz, wcale niekoniecznie jest tak, że oni nie zakumali, bo być może oni też kleili te wszystkie rzeczy, tylko oni zdecydowanie nie chcieli takiego króla.

Z jednej strony mogli powiedzieć: Okej, dobra, tutaj coś nam się zdecydowanie klei i te wszystkie historie ze Starego Testamentu wyglądają na to, że trzymają się kupy, niemniej jednak jaki to jest król? My spodziewaliśmy się kogoś innego, spodziewalibyśmy się... no właśnie, różne oczekiwania ludzie mieli wobec tego, jak miał wyglądać Mesjasz. I Jezus niekoniecznie im się jakoś bardzo wpasowywał w ich wizję tego, jakiego Mesjasza się spodziewali. Nie zmienia to jednak tego, że z perspektywy czujnego badania Starego Testamentu możemy dojść do jeszcze bardzo ciekawej rzeczy, mianowicie tego, że są bibliści, którzy zwracają uwagę na to, że to konkretne wydarzenie było co do dnia zapowiedziane u proroka Daniela. I teraz już wam mówię, o co dokładnie tutaj chodzi.

Kiedy otworzymy sobie Daniela, dziewiąty rozdział, to jest też fragment, do którego już się, w którymś miejscu odnosiliśmy. Jest historia, w której Daniel się modli, wyznaje grzech za swój lud i czytamy od wersetu dwudziestego, że: Gdy jeszcze mówiłem, modliłem się i wyznawałem mój grzech oraz grzech mojego ludu Izraela i zanosiłem moje błaganie przed obliczem Pana, mojego Boga, za świętą górę mojego Boga, gdy więc jeszcze mówiłem w modlitwie, ta postać, Gabriel, którego zobaczyłem w poprzednim widzeniu, przyleciało do mnie ponaglony, mniej więcej w czasie ofiary wieczornej. Wyjaśnił mi rzecz w tych słowach: Danielu, wyszedłem przed chwilą, aby pomóc ci to jasno zrozumieć. Już na początku, gdy zacząłeś... Czemuś prosić o miłosierdzie.

Wyszło słowo, a ja właśnie przybyłem, by ci je oznajmić, gdyż jesteś cennym skarbem. Zrozum więc to słowo i rozważ to widzenie. Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono twojemu ludowi i twojemu świętemu miastu do dopełnienia się nieprawości, do rozprawienia się z grzechem, dla przebłagania za winę, dla wprowadzenia wiecznej sprawiedliwości, dla potwierdzenia widzenia i proroka i dla namaszczenia miejsca najświętszego. Dlatego wiedz i zrozum to: od wyjścia zarządzenia o tym, by wrócić i budować Jerozolimę, do pomazańca księcia jest siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie. Powróci i będzie odbudowana z rynkiem i wałami ochronnymi, chociaż w trudnych czasach.

A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach pomazaniec będzie zabity i nic mu, a miasto i świątynię zsplądruje lud przychodzącego księcia. Jego zaś kresem powódź, do końca wojna, postanowione spustoszenia. I tam jeszcze to proroctwo jest kontynuowane, niemniej jednak tutaj padają bardzo konkretne liczby, do których chciałbym, żebyśmy się odnieśli. Zanim jednak liczby, te liczby prowadzą do bardzo konkretnej osoby, do pomazańca. Pomazaniec konkretnie chodzi o Mesjasza.

Pomazańca, który ma być zabity, co nam się zbliża właśnie w historii, którą czytamy u Mateusza. No właśnie. I tutaj w tym tłumaczeniu, z którego korzystam, tu jest też bardzo fajny przypis, który pokazuje nam ciekawą rzecz, że czytamy, że po sześćdziesięciu dwóch tygodniach pomazaniec będzie zabity i nic mu. I to nic mu, tutaj mam napisane, że może być wieloznaczne, czyli na przykład może znaczyć, że nic jemu nie miano do zarzucenia, nic mu się nie stało albo że nie będzie. Więc widzimy, że tutaj chociaż z dwie opcje wskazują na bardzo ciekawe rzeczy związane też z postacią samego Jezusa.

No ale teraz, gdybyśmy sobie spojrzeli na te liczby, to mamy siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie i ten pomazaniec ma powrócić. No i teraz są osoby, które rzeczywiście szarpnęły się na to, żeby usiąść do tych liczb i sprawdzić, czy jakkolwiek trzyma to się kupy. Jednym z takich biblistów jest Harold Hoehner, który napisał książkę, ona co prawda jest po angielsku, ale tłumaczenie to by było Chronologiczne aspekty życia Chrystusa. I w tej książce on bardzo skrupulatnie bada kwestię właśnie różnych liczb, korzystając z zarówno źródeł biblijnych, pozabiblijnych, po to, żeby liczby, daty poskładać do kupy i żeby z tego utworzyć właśnie taki... Świętki ciąg chronologiczny tego, jak wyglądało życie Chrystusa.

I on jest gościem, który zwraca uwagę na to, że mamy tutaj zapowiedź Mesjasza, który miałby pojawić się, jak zliczymy sobie te wszystkie siódemki i tygodnie, to będziemy mieli 483 lata, bo to mamy 7 tygodni, to by było 7 po 7, 62 tygodnie, czyli znowu 62 razy 7, z tego nam wyjdzie 49 plus 434, czyli 483 lata. No i teraz fajnie, że mamy te 483 lata, tylko musimy najpierw szarpnąć, od którego momentu mamy to w ogóle liczyć. I teraz na to wyraźnie też Daniel zwraca uwagę, dosyć długo przed w ogóle jakimikolwiek wydarzeniami, zwraca on uwagę na to, że ten czas będzie liczony od wyjścia zarządzenia o tym, by wrócić i budować Jerozolimę. I tutaj konkretnie zwraca się uwagę na wydarzenie z Księgi Nehemiasza z drugiego rozdziału, gdzie czytamy, że w dwudziestym roku panowania króla Artakserksesa, w miesiącu Nisan, podczas uczty podawałem królowi wino. Na mojej twarzy, jak nigdy wcześniej, musiało malować się wielkie przygnębienie.

No i tam dalej czytamy właśnie o tych wydarzeniach, w ramach których Nehemiasz został wysłany do tego, żeby odbudować Jerozolimę. I w tej książce, do której się odniosłem, też właśnie jest zwrócona uwaga na to, że to najprawdopodobniej jest ten czas, od którego miałoby być liczone te lata. Tylko że teraz numer jest jeszcze jeden, no bo teraz tak, jak my byśmy wzięli sobie lata, no to policzymy 365 dni, lata przestępne i tak dalej. Z tym że nasze liczenie czasu jest oparte o kalendarz słoneczny. W starożytnym Izraelu jednak czas liczono z perspektywy kalendarza księżycowego, który delikatnie się różni.

Różni się tym, że tak w dużym uproszczeniu ma on 360 dni i jest on liczony na podstawie faz księżyca. Co jakiś czas jest tam dokładany taki dodatkowy miesiąc, który nam wyrównuje ten kalendarz księżycowy z kalendarzem słonecznym. Niemniej jednak to jest właśnie ten kalendarz, który był używany w czasach chociażby Daniela. Więc jeżeli chcielibyśmy zrobić sobie naszą matematykę z perspektywy naszego zrozumienia czasu i liczenia czasu, no to robi się nam problem. Jeśli jednak sięgniemy do tego, z czego korzystali Żydzi wtedy, no to widzimy, że tutaj trochę inaczej sprawa się nam układa.

I teraz, gdybyśmy wzięli... Te 483 lata księżycowe z perspektywy kalendarza księżycowego, no to mielibyśmy 360 razy 483, to by nam wyszło 173 880 dni. No i teraz, żeby umiejscowić to w czasie z naszej już perspektywy kalendarza słonecznego, tego, który my znamy i z którego korzystamy, to musielibyśmy to przekonwertować z powrotem na ten kalendarz, na nasze 365 dni, z czego by nam się zrobiło, znaczy właśnie tutaj jest 365 dni i troszkę, stąd właśnie mamy rok przestępny raz na jakiś czas, tam jest 365 i prawie, tam nie do końca, ale prawie jedna czwarta. Więc teraz, mając te 173 880, dzieląc to na 365, przecinek 25, tam powiedzmy w przybliżeniu, będziemy mieli okolicę, tutaj mówię okolicę, bo nie chce mi się tam wdawać w ułamki, 476 lat, no i jeszcze z tych końcówek właśnie, które nam by się tam zgubiły, to by było 0,68. Dokładnie wyszłoby nam prawie 28 dni.

W związku z tym widzimy, że ten Mesjasz jest tutaj zapowiadany z naszej już perspektywy, z perspektywy naszego kalendarza, na 476 lat i 25 dni. No i teraz, gdybyśmy wzięli sobie 5 marca 444 roku przed Chrystusem, to jest ta data, na którą przyjmuje się te wydarzenia związane właśnie z tym, kiedy Artakserkses wydał to zarządzenie, żeby wrócić i odbudować Jerozolimę, no to ta historia prowadzi nas do 30 marca roku 33, kiedy to Jezus wjechał do Jerozolimy. I teraz, jak kumam, że są różne inne teorie na ten temat, że są niektórzy, którzy gdzieś inaczej patrzą na to liczenie, niemniej jednak tutaj mamy poważnego naukowca, co by nie było, poważnego biblistę, który bardzo dużo czasu poświęcił na to, żeby właśnie zbadać tę kwestię chronologii i doszedł do takich wniosków. Teraz wiem, że mogło być tak, że ktoś to policzy inaczej, zwróci uwagę na jakieś inne rzeczy, jakby kumam, niemniej jednak nawet gdybyśmy tutaj mieli jakieś tam delikatne różnice, to nie zmienia to jednego. Jezus pojawił się na świecie w bardzo nieprzypadkowym czasie, bo nawet gdyby to liczenie nam, nie wiem, przesunęło się o jakieś, nie wiem, trzy lata w tę czy we w tę, to wciąż nie zmienia to tego, że Jezus swoją osobą tak naprawdę zwrócił uwagę na tyle starotestamentowych historii, że nie sposób było powiedzieć, że ja tutaj nic ciekawego w tej postaci nie widzę, już abstrahując od tego wszystkiego, co Jezus czynił, ale też to, co mówił, to jakie konkretne starotestamentowe fragmenty wypełnił swoją osobą, co mamy bardzo obszernie opisane właśnie w Ewangelii Mateusza, ale tego znowu jest dużo.

Dużo więcej. Jest dużo więcej rzeczy. To nie jest tak, że Mateusz mówi: Dobra, i tutaj zwróć uwagę na fragment taki z Biblii, taki z Biblii, taki ze Starego Testamentu, taki ze Starego Testamentu. To nie jest tak, że on robi te referencje właśnie w taki sposób. Co więcej, my żebyśmy sprawdzili sobie te referencje, to tak naprawdę musielibyśmy sobie zerknąć w przypisach, zobaczyć, do czego konkretnie Mateusz się odnosi i wtedy możemy sobie sięgnąć po te fragmenty.

Tutaj, tak jak to mamy opisane, jest to w takim dosyć uproszczeniu, zakładając właśnie, że czytelnicy wiedzą, do czego Mateusz się odnosi, bo pisał on do ludzi, którzy znali Stary Testament jak mało kto. No i to wszystko prowadzi nas do takich miejsc, w którym jesteśmy dzisiaj, gdzie tak naprawdę widzimy, że wydarzenia z życia Jezusa nie były przypadkowe. One były bardzo szczegółowo opisane dużo, dużo wcześniej, wyłącznie z tym, że właśnie są osoby, jak chociażby właśnie Harold Hoehner, który zwraca uwagę na to, że niektóre z tych zapowiedzi są wyliczone co do dnia. W związku z tym pytanie, czy dla was to również jest ciekawostka? Czy to jest coś, co również was jakkolwiek interesuje, wydaje wam się to sensowne, czy właśnie sprawia, że trochę inaczej patrzycie na te historie, które tam są opisane?

Bo tak jak też wcześniej już wspominaliśmy o tym przy okazji właśnie tych historii starotestamentowych, jest też tak, co by nie było, że wiele z tych fragmentów ze Starego Testamentu można było sobie przyczepić do nowego, ale właśnie patrząc na to z dłuższej perspektywy wydarzeń, czyli niekoniecznie w danym momencie widzimy: A, dobra, to tutaj się dzieje, tylko bardziej właśnie minęło parę lat, patrzymy na to wszystko, co się wydarzyło i nagle: Aha, to jest tak, że to było związane z tym, to się wydarzyło, ten fragment pasuje do tej historii, a ten do tamtej. No i właśnie tak też Mateusz zrelacjonował nam tę historię. I dzisiaj zwracam uwagę właśnie na to konkretne wydarzenie, które można by sporą chwilę poświęcić na to, żeby odnieść się jeszcze do ewentualnie innych rzeczy, które tutaj mogłyby nam zaświtać i skleić się z tym, co dokładnie się wydarzyło w momencie, kiedy Jezus wjeżdżał do Jerozolimy, co właśnie oburzyło uczonych w piśmie, faryzeuszy, dlatego, że on bardzo wyraźnie zwrócił uwagę na to, jaka jest jego rola. I to sprawiło, że naprawdę chłopaki się wściekły, bo zwyczajnie nie takiego króla się spodziewali. No i dalej jest historia już nam dosyć znana.

Niemniej jednak przed nami jeszcze kilka rozdziałów, gdzie... Gdzie właśnie moglibyśmy się spodziewać, dobra, tu już zaraz będziemy mieli koniec Ewangelii Mateusza. Nie, jeszcze jest kilka rozdziałów, bo Jezus jeszcze podzieli się ze swoimi uczniami kilkoma ciekawymi rozmowami, do których też my się odniesiemy, ale to już w kolejnych odcinkach. Dlatego, jeżeli chcielibyście dowiedzieć się więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl, możecie do mnie też napisać na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.