Droga do poznania Boga

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 357 i czytamy drugi list Piotra, rozdziały od pierwszego do trzeciego. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Drugi list Piotra jest adresowany dokładnie do tej samej grupy osób, do których też był adresowany poprzedni list. O tym wiemy z trzeciego rozdziału, gdzie na samym początku Piotr pisze: Kochani, piszę do was już drugi list.

Chcę w nich, dzięki powtarzaniu tego, co ważne, pobudzić do myślenia wasze szczere umysły. Pragnę wam też odświeżyć w pamięci słowa wypowiedziane przez świętych proroków oraz przypomnieć przykazanie Pana i Zbawcy podane wam przez waszych apostołów. Jednocześnie jest to list, w którym Piotr powoli już żegna się z życiem, o czym z kolei pisze w pierwszym rozdziale, w wersetach od dwunastego do czternastego, gdzie jest napisane: Dlatego, chociaż znacie przekazaną wam prawdę i jesteście w niej utwierdzeni, chcę wam ciągle powtarzać te sprawy, dopóki jestem w namiocie mego ciała. Uważam, że trzeba pobudzać was przez to przypominanie. A wiem, że niedługo przyjdzie mi zwinąć ten namiot, co mi zresztą nasz Pan Jezus Chrystus wyraźnie zaznaczył.

Więc widzimy, że mamy tutaj bardzo znaczące dzieło samego Piotra, który wie, że jego dni są policzone. Wie, że już niedługo przyjdzie mu opuścić ten świat. I jednocześnie wie, że korzystając z tej okazji, warto dalej przypominać o rzeczach, które są podstawowe, które są fundamentalne. I czasami może tak być, że kiedy czytamy listy apostołów, które wchodzą w skład Pism Nowego Testamentu, to możemy mieć takie poczucie, że: Matko, tu się dużo powtarza. Czy to nie jest tak, że oni w kółko o tym samym rozmawiają?

I z jednej strony trochę tak, bo też bardzo często te listy były pisane w odpowiedzi na problemy, które pojawiały się, które bardzo często były związane z tak zwanymi fałszywymi nauczycielami, osobami, które gdzieś tam wewnątrz wspólnoty Kościoła wzbudzały jakieś sensacje, nauczały rzeczy, które nie były zgodne z istotą dobrej nowiny, która była głoszona przez apostołów. I dlatego też, odnosząc się do tych samych albo podobnych problemów, często treść w pewnym zakresie będzie się pokrywała, ale jednocześnie każdy list... List ma swój wyjątkowy smaczek i ma jakieś wyjątkowe rzeczy, które nie pojawiały się zwyczajnie w innych miejscach. I tak, jeśli chodzi o drugi list Piotra, to przez cały list jedna rzecz, która ma być zachętą dla wierzących do tego, żeby wzrastali w wierze, żeby trwali w tej wierze, żeby ta wiara się pogłębiała i była coraz piękniejsza, jest poznanie Pana Jezusa. I to poznanie jest czymś, co w zasadzie jest słowem, które pojawia się zaraz na samym początku, już w drugim wersecie tego listu, gdzie Piotr pisze: Niech łaska i pokój będą waszym udziałem w jeszcze większej mierze dzięki poznaniu Boga oraz Jezusa, naszego Pana.

To poznanie później pojawia się jeszcze w kilku miejscach. Tak naprawdę, jeśli chodzi o sam list Piotra, stosunkowo krótki, bo mamy tu raptem trzy rozdziały, słowo poznanie w różnych jego formach pojawia się nam cztery razy, gdzie tak naprawdę to słowo pojawia się dwadzieścia razy we wszystkich listach, które mamy. Więc widzimy, że Piotr kładzie dosyć wyjątkowy nacisk na to, żeby poznawać Boga. I to poznanie Boga jest w stanie doprowadzić do tego, że będziemy w stanie ustrzec się przed różnymi problemami, wątpliwościami, sytuacjami, które będą się pojawiać w naszym chrześcijańskim życiu, w naszej drodze wiary. I teraz, na samym początku jeszcze tego listu, Piotr wyraźnie podkreśla, że w Jezusie mamy wszystko, absolutnie wszystko, co jest nam potrzebne.

I zachęca nas do tego, żebyśmy korzystali z obietnic, które Bóg nam daje. I czytając od trzeciego wersetu, pierwszy rozdział, mamy napisane, że Jego boska moc obdarzyła nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności. Otrzymujemy to dzięki poznaniu Tego, który nas powołał w swojej własnej chwale i wspaniałości, dzięki Nim darowane nam zostały drogocenne, największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, jako ci, którzy nie ulegli zepsuciu, do którego na tym świecie doprowadzają żądze. Właśnie dlatego dołóżcie starań i połączcie swoją wiarę z prawością, prawość z poznaniem, poznanie z opanowaniem, opanowanie z wytrwałością, wytrwałość z braterstwem, a braterstwo z miłością. Gdy te cechy będą waszym udziałem i to w coraz większej mierze, to nie dopuszczą one... abyście byli bezczynni i bezowocni w poznaniu naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Z jednej strony na samym początku widzimy, że Piotr w tak wyjątkowy sposób podkreśla to: w Nim macie wszystko, wszystko, co jest potrzebne do życia i pobożności. I droga do tego, żeby korzystać z wszelkich Bożych możliwości, które On przygotował dla nas, wiąże się z tym, żebyśmy lepiej poznawali Jego. I dzięki temu będziemy w stanie korzystać ze wszystkich obietnic, które On nam dał. Ale to wszystko kręci się w temacie poznania, w temacie tego, żeby w tym poznaniu wzrastać, żeby to poznanie pogłębiać, żeby jeszcze bardziej odkrywać osobę samego Jezusa i dzięki Niemu móc żyć na miarę tego, do czego Bóg nas stworzył. I istotą tego jest też to, że korzystając z Bożych obietnic, jak sam Piotr pisze, przez nie możemy stać się uczestnikami boskiej natury, jako ci, którzy nie ulegli zepsuciu, do którego na tym świecie prowadzą żądze.

I teraz w jaki sposób w takim razie mamy w tym wzrastać? Piotr podaje nam konkretną listę cech, które bardzo ważne są w naszym życiu i w których my możemy wzrastać, możemy je pogłębiać. I mamy tutaj wiarę, prawość, poznanie, opanowanie, wytrwałość, pobożność, braterstwo, miłość. Piotr pisze, że jeżeli te cechy będą naszym udziałem, to zwyczajnie nasze życie będzie owocne. Jeżeli one będą obecne w naszym życiu, jeżeli będziemy w nich wzrastać, je pogłębiać, to nie ma szans, żebyśmy spędzili te życie zastanawiając się, co ja tutaj właściwie robię.

Tylko wtedy właśnie spędzimy życie w pełni realizując ten plan, który Bóg przygotował dla każdego z nas. W pierwszym jeszcze rozdziale i dalej w kolejnych Piotr też odniesie się do takich trzech obszarów, które mogą być swego rodzaju wątpliwościami, które pochodzą albo z nas, albo są nam właśnie wrzucane z zewnątrz przez ludzi, którzy zwyczajnie nie kumają, nie mają tego poznania i opowiadają głupoty, które mogą nas sprowadzić na manowce, które mogą sprawić, że nie będziemy żyć życiem, do którego Bóg nas powołał. I pierwszą z takich rzeczy, którą Piotr wspomina, do której się odnosi... To jest to, że są ludzie, którzy trochę żyją taką postawą na zasadzie: wyście to wszystko wymyślili. Co wy w ogóle gadacie?

Przecież ta cała historia o Jezusie, że to są jakieś bajki. I Piotr w pierwszym rozdziale od szesnastego wersetu pisze: Obwieściliśmy wam moc oraz przybycie naszego Pana, Jezusa Chrystusa, nie jako ludzie, którzy poszli za wymyślnymi baśniami, ale jako naoczni świadkowie Jego wielkości. Bóg Ojciec bowiem obdarzył Go czcią i chwałą, gdy w potędze swego majestatu skierował do Niego słowa: To jest mój ukochany Syn, źródło mojej radości. My ten właśnie głos pochodzący z nieba usłyszeliśmy, gdy przebywaliśmy z Nim na świętej górze. Mamy więc słowo prorockie tym bardziej pewne i wspaniale, że trzymacie się go niczym lampy świecącej w ciemności, dopóki nie zaświta dzień, dopóki gwiazda poranna nie wzejdzie w naszych sercach.

Piotr wskazuje na to, że to wszystko, o czym on opowiada, o czym opowiadają inni apostołowie, jest czymś, czego słuchacze mogą być pewni, dlatego że korzystają z relacji naocznych świadków, ale nie tylko to. Korzystają z relacji naocznych świadków i jednocześnie polegają na pismach, które wcześniej zapowiadały przyjście Jezusa, Jego śmierć, zmartwychwstanie i Jego wieczne panowanie. Pomimo tego jednak Piotr w drugim rozdziale zwraca uwagę na to, że pojawiają się jednocześnie ludzie, którzy podważają to, że w ogóle kiedykolwiek będzie jakiś sąd, że kiedykolwiek Jezus rozprawi się z całą niesprawiedliwością tego świata i pociągnie ludzi do odpowiedzialności za to, jak wykorzystali swoje życie. I odpowiadając na ten zarzut, Piotr odnosi się znowu do starotestamentowych historii, w których Bóg już okazywał sąd, w których Bóg wymierzał sprawiedliwość i dobrze jest, żebyśmy pamiętali o tym, że my również zostaniemy pociągnięci do odpowiedzialności, bez względu na to, że są ludzie, którzy żyją tak, jakby ta sprawiedliwość nigdy nie miała zostać okazana. Ale wielokrotnie rozmawialiśmy już o tym, że tak naprawdę Boża sprawiedliwość to jest coś, co jest podstawą do tego, żeby móc świat odnowić i przywrócić do takiego stanu, w jakim Bóg pierwotnie go zamierzył.

No i jest jeszcze trzecia rzecz, która w zasadzie dzisiaj wydawać by się mogło jest jeszcze bardziej... bardziej aktualna niż wtedy, bo w trzecim rozdziale pod koniec już swojego listu Piotr pisze: Przede wszystkim wiedzcie, że w dniach ostatecznych pojawią się szydercy, zainteresowani zaspokajaniem własnych zachcianek. Będą oni drwić: No i co z obietnicą jego przyjścia? Jakoś odkąd zasnęli ojcowie, wszystko trwa jak od początku stworzenia. Ludzie ci jednak nie chcą wziąć pod uwagę dawnych dziejów ziemi oraz nieba. Otóż ziemia powstała na słowo Boga z wody i przez wodę.

Przez nie ówczesny świat, zalany wodą, zginął za sprawą tego samego słowa. Terazniejsze niebo i ziemia zachowane są dla ognia, który pochłonie je w dniu sądu oraz zagłady bezbożnych ludzi. To jedno, kochani, miejcie na uwadze: u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, choć niektórzy uważają, że zwleka. Tymczasem On po prostu okazuje cierpliwość.

Względem was On nie chce, aby ktoś zginął. Przeciwnie, chce, aby wszyscy się opamiętali. Jeżeli wtedy, tak krótko po tej całej historii związanej z życiem Jezusa tutaj na ziemi, byli ludzie, którzy podważali to, że On kiedykolwiek ma przyjść, to ileż bardziej dzisiaj jesteśmy w stanie się zastanawiać: no dobra, niby jest temat związany z tym, że Jezus ma powrócić, że ma zaprowadzić porządek, no ale, Jacek, dwa tysiące lat już prawie minęły, no i nic ciekawego się tutaj nie dzieje. No i teraz, czy nic ciekawego się nie dzieje? No dużo ciekawych rzeczy się dzieje z perspektywy różnych zapowiedzi tego, co ma się wydarzyć, zanim Jezus przyjdzie, do czego też Jezus się odnosi, wyraźnie wskazywał na to, że, pamiętajcie, pewne rzeczy muszą się wydarzyć, zanim ten dzień nastąpi.

Jednocześnie Piotr zwraca uwagę na to, że nasze postrzeganie czasu jest dosyć ograniczone z perspektywy tego, jak Bóg postrzega czas. I to, co dla nas może być tysiącem lat, dla Boga jest jak jeden dzień. Więc nasza perspektywa zrozumienia czasu jest inna. Ale jednocześnie bardzo ważna prawda, która pojawia się w odpowiedzi na zarzut tego, że Bóg zwleka, jest taka: Bóg nie zwleka, tylko okazuje cierpliwość, bo chce każdemu dać szansę na to, żeby mógł się opamiętać i związać swoje życie z Bogiem. Na samym końcu, w ostatnim wersecie, Piotr daje nam wskazówkę do tego, co takiego w naszym życiu powinno wzrastać, rozwijać się, żeby nasze życie było jak najbardziej owocne.

I pisze on: Rozwijajcie się natomiast w łasce oraz poznaniu naszego Pana i Zbawcy, Jezusa Chrystusa. Jemu niech będzie chwała teraz i na zawsze. Amen. Drugi list Piotra, ten, który jest pożegnaniem Piotra z tym światem, daje nam bardzo wyraźne wskazówki do tego, w jaki sposób my powinniśmy żyć, w czym powinniśmy wzrastać. I pokazuje nam, że poznanie i zrozumienie Bożych prawd prowadzi nas do właściwego życia i właściwego sposobu myślenia.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.