Kiedy Jezus wróci

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 348 i czytamy drugi list do Tesaloniczan, rozdziały od pierwszego do trzeciego. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Ten list, który mamy dzisiaj, jest w zasadzie najkrótszym listem Pawła skierowanym do wspólnoty. Teraz, nie jest on najkrótszym listem Pawła w ogóle, bo znajdziemy w pismach Nowego Testamentu list, który będzie krótszy, ale będzie on skierowany do jednej konkretnej osoby, a tak naprawdę drugim listem do Tesaloniczan kończymy niejako część listów Pawła, które są skierowane do wspólnot.

I wszystkie kolejne, które będziemy mieli, będą już skierowane do konkretnych postaci, z którymi to Paweł się znał, do których chciał przekazać jakąś swoją mądrość, zachętę, inspirację i tak dalej. Niemniej jednak, będąc dzisiaj w drugim liście do Tesaloniczan, który jest bardzo króciutki, bardzo krótka, szybka lektura, nie możemy zapominać o tym, że jest on skierowany do wspólnoty, do której Paweł już pisał, którą Paweł znał, która była naprawdę absolutnie wyjątkową wspólnotą na tle innych, o czym rozmawialiśmy w poprzednim odcinku, więc jeżeli chcielibyście sobie przypomnieć sytuację wspólnoty, która była w Tesalonice, możecie wrócić do poprzedniego odcinka. Tutaj jednak chciałbym, żebyśmy od razu odnieśli się do tego, dlaczego Paweł ten list napisał. Najprawdopodobniej został on napisany stosunkowo krótko po tym, jak Paweł wysłał swój pierwszy list. Więc sytuacja mogła wyglądać tak, że zwyczajnie tamten list trafił, wspólnota była zachęcona, ale też pojawiły się jakieś dodatkowe kwestie, pojawiły się jakieś problemy, do których Paweł się odnosi.

I w zasadzie każdy jeden rozdział drugiego listu do Tesaloniczan odnosi się do jednej konkretnej kwestii. I teraz, na samym początku tego listu, zaraz po oficjalnym powitaniu, jak to Paweł miał w zwyczaju, od trzeciego wersetu Paweł pisze: Za was, bracia, należy zawsze dziękować Bogu. Słuszne to dlatego, że wasza wiara niezmiernie wzrasta, wszędzie i u każdej osoby tworzącej waszą wspólnotę widać ogromną miłość do pozostałych. Tutaj jeszcze nie mamy mowy o żadnym problemie, ale chciałem zwrócić uwagę na to, w jaki sposób Paweł tutaj odnosi się właśnie do wiary, która wzrasta, bo po raz kolejny... Wspólnota w Tesalonice otrzymuje od Pawła pochwałę za wiarę, która wzrasta.

Ale Paweł od razu w kolejnym zdaniu zwraca uwagę na to, po czym widać, że ta wiara wzrasta. I widać to po tym, że u każdej osoby tworzącej waszą wspólnotę widać ogromną miłość do pozostałych. I to jest po raz kolejny bardzo ważna rzecz, na którą warto, żebyśmy zwrócili uwagę, że wiara, która wzrastała, to nie było to, że nie można było jej w jakiś sposób zmierzyć, zobaczyć. Tę wiarę było widać po tym, w jaki sposób członkowie wspólnoty się wzajemnie traktowali. I na podstawie też tego Paweł odnosi się właśnie do tej wiary, nie jako jakiegoś abstrakcyjnego kompletnie konceptu, który nie jest mierzalny w żaden sposób, ale tak, jest mierzalny.

Jest mierzalny wzajemną miłością. I zaraz dalej Paweł pisze: To sprawia, że my sami szczycimy się wami w różnych kościołach Bożych. Opowiadamy o waszej wytrwałości i wierze pomimo wszystkich prześladowań i ucisków, przez które przechodzicie. Są one dowodem, że nadejdzie sprawiedliwy sąd Boga po to, byście zostali uznani za godnych Królestwa Bożego, z powodu którego przecież cierpicie. Bóg bowiem słusznie odpłaci uciskiem tym, którzy was uciskają, a wam uciskanym oraz nam przyniesie ulgę.

Nastąpi to, gdy z nieba objawi się Pan Jezus, przyjdzie On z heroldami swej potęgi, w płomieniu ognia, wymierzając karę tym, którzy nie uznali Boga oraz tym, którzy odmawiają posłuszeństwa dobrej nowinie naszego Pana Jezusa. Zostaną oni skazani na wieczną zgubę, z dala od obecności Pana oraz potęgi Jego chwały. Ten pierwszy problem, do którego Paweł się odnosi, to jest problem nie bezpośrednio samej wspólnoty, ale problem tego, co ta wspólnota przeżywa, mianowicie prześladowania. Nie jest łatwo być osobą wierzącą, mieszkając w Tesalonice, mieszkając w otoczeniu kultury rzymskiej, dla której chrześcijanie byli naprawdę dosyć egzotycznym tworem, zarówno z uwagi na ich wierzenia, wierzenia w jednego Boga, wiarę w to, że jest jeden Pan, Jezus Chrystus, a jednocześnie sposób życia, który był naprawdę obcy temu, w jaki sposób tamta kultura funkcjonowała. I to wiązało się z tym, że zwyczajnie ludzie często byli odrzucani, poniżani, wyśmiewani i też pewnie dochodziło do jakichś różnych poważniejszych form prześladowania.

Do tego Paweł się odnosi i pokazuje tutaj. Słuchajcie, to wszystko pewnego dnia się skończy, bo będzie dzień, kiedy Pan Jezus wróci i wróci po to, żeby wymierzyć sprawiedliwość. To, że teraz cierpicie, nie jest na marne. To, że teraz jest wam ciężko, to, że teraz czujecie się odrzuceni, czujecie się być może w pewien sposób osamotnieni, to wszystko wyda swój owoc we właściwym czasie. I jednocześnie Paweł tutaj zwraca uwagę nam na to, co stanie się z osobami, które zwyczajnie stwierdziły, że one nie przyjmą tej dobrej nowiny.

W wersecie dziewiątym pisze on o tym, że zostaną oni skazani na wieczną zgubę z dala od obecności Pana oraz potęgi Jego chwały. Nie pisze tutaj o tym, że pójdą do piekła, w jakieś płomienie i tam, nie wiem, ktoś tam będzie ich dźgał jakimś trójzębem czy czymkolwiek, cokolwiek, żeby było jasne. Z perspektywy wieczności z dala od Pana płomienie czasami się pojawiają w niektórych też opisach, więc tutaj nie chciałbym tego wyśmiewać na zasadzie, że hej, to w ogóle zapomnijmy o jakichkolwiek płomieniach, o ogniu czy czymś takim. No bo zwyczajnie takie opisy też się pojawiają. Możemy się do nich kiedyś odnieść przy jakichś innych okazjach.

Niemniej jednak tutaj kluczem tego, do czego Paweł się odnosi, z perspektywy ludzi, którzy nie przyjęli Jezusa, jest to, że Bóg pozwolił im na to, żeby mieli to, co chcieli. Nie chcieliście żyć ze mną, to są wieczność będziecie z daleka ode mnie, z daleka od mojej obecności oraz potęgi mojej chwały. W sytuacji, w której absolutnie nie będzie żadnej nadziei na to, żeby wrócić, żeby w jakiś sposób się odwrócić. Będzie to, tak jak tutaj Paweł określa, wieczna zguba, która będzie wiązała się z konkretnymi konsekwencjami i jednocześnie sytuacja, w której zwyczajnie nie będzie odwrotu. I to jest jeden z największych dramatów tego, w jaki sposób możemy spojrzeć na perspektywę wieczności, bo wiem, że często może być tak, że patrzymy na takie hasło: O, dobra, będziesz... jeżeli nie uwierzysz w Jezusa, to już odpuśćmy sobie kwestię może na razie pójścia do piekła, bo nie o tym rozmawiamy, ale będziesz wiecznie oddzielony od Boga.

No to wiecie, ktoś, tak jak zresztą ja kiedyś, bym powiedział: No i co? Ale sytuacja jest taka, że kiedy doświadczymy Bożego działania w swoim życiu, kiedy doświadczymy Bożej realności w swoim życiu, to nagle może nam do głowy przyjść to, że Hej, to w sumie faktycznie może być dosyć poważna sprawa, bo teraz ja mogę się z czegoś śmiać, mogę czegoś nie rozumieć, mogę powiedzieć, że a, to nie ma znaczenia, ale może być tak, że znajdę się w sytuacji absolutnie bez wyjścia, z której nie będzie żadnego odwrotu. I wtedy już nie będzie opcji za bardzo na to, że kurczę, mogłem się bardziej zastanowić, mogłem być mądrzejszy, bo w taki sposób mniej więcej Paweł to opisuje. I zresztą nie chcę się jakoś za bardzo wkręcać tutaj w kwestie związane z wiecznością, bo to jest naprawdę gruby, gruby temat i bardzo ciekawy swoją drogą, ale niestety nie mamy przestrzeni na to, żeby go sobie bardziej dogłębnie omówić. To, co jest tutaj ważne, to jest to, że Paweł wskazuje na to, że tesaloniczanie, nie martwcie się, sprawiedliwość zostanie pewnego dnia wymierzona.

I to, co w zasadzie wszyscy, włącznie z różnymi wojującymi ateistami, by powiedzieli: Gdzie jest Bóg, skoro tyle rzeczy się dzieje na świecie, jest tyle zła i tak dalej? No przyjdzie i zaprowadzi sprawiedliwość, tak Paweł do tego się odnosi. A ci, którzy go odrzucili, no zwyczajnie będą mieli dokładnie to, czego chcieli. I ten wątek prowadzi do kolejnego tutaj już problemu, do którego Paweł się odnosi, problemu związanego z tym, że pojawili się w Tesalonice ludzie, którzy zaczęli mówić, że no, ale Pan Jezus już w zasadzie wrócił, On już wrócił, zabrał swoich i w ogóle tutaj jesteście, to znaczy, że was nie zabrał. Dlatego w drugim rozdziale Paweł odnosi się do tej konkretnej kwestii i pisze, że jeśli chodzi o przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa i nasze spotkanie z Nim, to prosimy was, bracia, nie dajcie prowadzić się w błąd, nie bójcie się ani żadnego ducha, ani słowa, ani listu rzekomo przez nas napisanego, że niby już nastał dzień Pana.

Niech was nikt w żaden sposób nie zwiedzie, bo zanim przyjdzie ten dzień, musi najpierw dojść do odstępstwa i ujawni się wówczas człowiek bezprawia, syn zakłady. Będzie on buntował się przeciw wszystkiemu i wynosił ponad wszystko, co łączy się z Bogiem lub jest przedmiotem boskiej czci. W końcu sam zasiądzie w przybytku, wskaże na siebie, że jest on Bogiem. Czy nie pamiętacie, że jeszcze będąc u was, mówiłem wam o tym? Wiecie też, co go krępuje i sprawia, że zostanie ujawniony dopiero we właściwym czasie.

Tajemnica bezprawia już działa, na razie jednak w ukryciu, dopóki nie ustąpi ten, który ją powstrzymuje. A kiedy ustąpi, wówczas ten niegodziwiec zostanie ujawniony, Pan Jezus zabije go tchnieniem swoich ust i zniszczy w czasie, gdy przyjdzie w sposób jawny dla wszystkich. I teraz, jeżeli chcecie, możecie oczywiście doczytać sobie ten... Ten rozdział. Do końca potem jest jeszcze kilka kwestii, na które zwyczajnie już nie mielibyśmy czasu, żeby je sobie spokojnie omówić.

Ale to, na co Paweł zwraca uwagę i też w kontekście powtórnego przyjścia Jezusa, w kontekście tego, że Pan Jezus wróci, zaprowadzi sprawiedliwość. Paweł w sumie trochę zaczyna od tego, o czym też wspominał Pan Jezus, kiedy były pytania związane z tym: Panie, kiedy tam nadejdzie koniec? To Paweł trochę w klimacie Jezusa mówi: Nie dajcie się wprowadzić w błąd. Zacznijmy od tego: nie dajcie się zrobić w bambuko, co było zresztą bardzo podobną reakcją Pana Jezusa na pytanie uczniów o to, kiedy, Panie, to wszystko się wydarzy, gdzie Jezus powiedział, żeby nie dajcie się zwieść. I tutaj Paweł zaczyna dokładnie od tego samego.

Będzie masa teorii, masa pomysłów na to, co się dzieje, jak, gdzie, kiedy i tak dalej. Nie dajcie się zrobić w bambuko. Są pewne konkretne rzeczy, które muszą się wydarzyć, zanim Pan Jezus wróci. I Paweł do tego się też odnosi, że są pewne konkretne rzeczy, które jeszcze się nie wydarzyły, które mają się wydarzyć. Ma się pojawić pewna postać, która będzie sobie uzurpowała to, że jest samym Bogiem, że będzie siebie samego nazywała Bogiem.

I zresztą, znowu temat bardzo ciekawy, można by było pewnie o nim dobrą chwilę porozmawiać. Niemniej jednak Paweł nie mówi o tym po to, żeby jakkolwiek wzbudzać sensację, tylko żeby uspokoić tesaloniczan, pokazać: Ej, słuchajcie, nie bójcie się tego, że ktoś nawet fałszuje moje listy i próbuje udawać, że to ja wam mówię, że Pan Jezus już wrócił. Nie, nie wrócił i są konkretne rzeczy, które mają się wydarzyć, zanim On wróci. I doskonale o tym wiecie. Więc tutaj kolejna rzecz, która jest ważna: Tesaloniczanie wiedzieli, czego powinni się spodziewać, zanim Pan Jezus wróci.

I jedna ważna rzecz w kontekście też powrotu samego Pana Jezusa jest to, że Paweł odnosi się do tego, w jaki sposób ta sytuacja z tym tak zwanym tutaj człowiekiem bezprawia będzie rozwiązana. Mianowicie Pan Jezus zabije go tchnieniem swoich ust. Nie brzmi to jak jakaś strasznie gruba walka. Nie mówię, że jakieś tam okoliczności tym wydarzeniom nie będą towarzyszyły, bo okoliczności zdecydowanie pewnie będzie więcej, ale taka, wiecie, finałowa rozgrywka to będzie i tyle, i po prostu po całej historii. Więc widzimy tutaj to, że kiedy czasami mówimy o jakiejś tam walce dobra ze złem, wiecie, to nie jest wyrównana walka.

I nawet nie wiem, czy bym się odnosił do tego jako do jakiejś walki, bo tak naprawdę z drugiej strony wygląda na to, że po stronie zła sytuacja jest już... Rozegrana, jest już wszystko jasne. Zresztą Pan Jezus już odniósł zwycięstwo, tylko zostanie ono jeszcze przypieczętowane podczas Jego ponownego przyjścia. W tej sytuacji warto być po stronie, która wygra. Szkoda by było być po tej drugiej, gdzie widzimy, że nawet za bardzo nie będzie z czym się mierzyć.

Nie będzie jakiegoś wielkiego pojedynku i wiecie jak to byśmy sobie przypomnieli chociaż ci z nas, którzy jakkolwiek są fanami Marvela, jakieś ostatnie bitwy z Avengersów. No to nie będzie tak, że będzie tyle dramatycznych sytuacji. To będzie dosyć krótka rozgrywka. Krótka, jednoznaczna. Będzie wiadomo, kto jest zwycięzcą.

Dlatego też Paweł, odnosząc się do kwestii ponownego przyjścia Pana Jezusa, on nie ma na celu w żaden sposób wzbudzać jakichś sensacji, jakichś domysłów, jakichś spekulacji, już broń Boże strachu. Nie. Paweł, słuchajcie, spokojnie, wszystko w swoim czasie. Wiecie, jak to ma wyglądać. Wiecie, co ma się wydarzyć.

Bądźcie wierni i trwajcie w tym, co ode mnie przyjęliście. I to jest najważniejsza kwestia, żeby wnieść trochę nadziei w kontekście tego, że jesteście po właściwej stronie historii. Jesteście w zwycięskim zespole. Bądźcie wierni temu, w co uwierzyliście. I nie spinajcie się, nie ekscytujcie się za bardzo tymi wszystkimi ludźmi, którzy opowiadają tam jakieś różne historie.

I dalej przechodzimy do rozdziału trzeciego, w którym to Paweł odnosi się na koniec do jeszcze jednej konkretnej sytuacji, mianowicie ludzi, którzy trochę wyglądają na to, że zgubili istotę chrześcijańskiego życia. I pisze on o tym w sposób następujący: Nakazujemy wam zaś, bracia, w imieniu naszego Pana Jezusa Chrystusa, abyście stronili od każdego brata, który żyje nieporządnie, niezgodnie z przekazanymi wam przez nas zasadami. I teraz Paweł odnosi się tutaj zaraz bardzo wyraźnie do tych zasad i okazuje się, że to nieprzyzwoite życie czy nieporządne życie to niekoniecznie zaraz będzie kwestia jakiejś rozwiązłości czy takich historii, tylko taka rzecz, która dla nas mogłaby się wydawać: Ale w czym problem? Bo Paweł dalej pisze: Sami wiecie, jak trzeba nas naśladować. Nie żyliśmy przecież wśród was nieporządnie, ani też u nikogo nie jedliśmy chleba za darmo.

Przeciwnie, w trudzie i znoju pracowaliśmy dniami i nocami, aby dla nikogo z was nie być obciążeniem. Czyniliśmy tak nie dlatego, że nie mamy prawa do korzystania... do korzystania z waszego wsparcia, ale po to, by samych siebie postawić wam za przykład do naśladowania. Gdy byliśmy u was, uczyliśmy was, że kto nie chce pracować, niech też nie je. A teraz słyszymy, że niektórzy z was żyją nieporządnie, zamiast poświęcać się pracy, zajmują się tym, czym nie trzeba. Takim osobom nakazujemy i takie zachęcamy w Panu Jezusie Chrystusie, by ze spokojem podjął pracę i zarabiały na własne utrzymanie.

Okazuje się, że tą nieporządnością, która tam miała miejsce, było to, że znaleźli się ludzie, którzy zwyczajnie stwierdzili: My nie będziemy pracować, i zajmowali się jakimiś rzeczami, które z pracą absolutnie nie miały nic wspólnego. I tutaj Paweł zwraca uwagę takim osobom na to, że hej, weźcie się do roboty, weźcie się do roboty, a jeżeli nie chcecie nie pracować, to nie jedzcie też. Czemu ktoś miałby was w jakikolwiek sposób utrzymywać? Teraz ważna rzecz jest taka: Paweł tutaj nie mówi, kto nie pracuje, niech nie je, tylko kto nie chce pracować, niech nie je. Czyli jeżeli masz możliwość, żeby wnosić coś produktywnego do życia lokalnej społeczności, to zwyczajnie twoją odpowiedzialnością jest to, żeby to robić, a nie żeby się bujać, załatwiać jakieś sprawy gdzieś tam po kątach, jakieś swoje interesiki ogarniać.

Tutaj Paweł prawdopodobnie odnosił się do pewnej konkretnej kwestii, która była dużo bardziej zrozumiała dla Tesaloniczan niż jest dla nas. Nie zmienia to jednak tego, że dla nas tutaj lekcja też jest bardzo praktyczna, oczekując na to, aż Pan Jezus powróci. Po prostu zajmujmy się swoimi rzeczami, realizujmy swoje powołanie, bądźmy zaangażowani w ramach naszej aktywności zawodowej. I jeżeli tylko możemy wnieść coś produktywnego do życia naszej lokalnej społeczności, to to róbmy. To jest nasza misja.

W taki sposób jesteśmy w stanie żyć w tym świecie i być świadectwem mocy samego Pana Jezusa, dla którego nie ma powołań większych, mniejszych. Każde nasze powołanie jest tak samo ważne i zdecydowanie większość z nas jest powołana do życia, które, tak byśmy nazwali, że w cudzysłowie świeckiego. Niemniej jednak we wszystkim, co robimy, jako osoby, które są uczniami Jezusa, idziemy za przykładem naszego Pana i staramy się odbijać Jego osobę w świecie, w którym funkcjonujemy. Do tego też Paweł zachęca tutaj Tesaloniczan. Nie bądźcie tymi, którzy zajmują się jakimiś tam szemranymi interesikami, tylko bądźcie tymi, którzy rzeczywiście faktycznie wnoszą coś wartościowego. do życia lokalnej społeczności.

I spójrzcie na nasz przykład. To jest też bardzo ważne, że Paweł, który zresztą mówi: Mogłem liczyć na to, że będziecie mnie utrzymywać. Poświęciłem kupę energii na to, żeby dzielić się z wami dobrą nowiną i tak dalej. I to jak najbardziej zasługuje na to, że mógłbym za to otrzymać zapłatę, bo w tym czasie nie robiłem innych rzeczy związanych z moim własnym utrzymaniem. Ale Paweł mówi: Nie, zrobiłem to za darmo po to, żeby dać wam przykład tego, że jestem w stanie sam siebie utrzymywać i jednocześnie służyć wam, dzieląc się dobrą nowiną o Panu Jezusie.

Tyle z mojej strony na dzisiaj, jeśli chodzi o kwestię drugiego listu do Tesaloniczan. I tym samym też, tak jak wspomniałem, kończymy serię listów Pawła, które były skierowane do konkretnych wspólnot. I już kolejne listy będą do pojedynczych osób, z którymi Paweł się znał, które Paweł szanował, które chciał zachęcić. O tym jednak będziemy już czytać sobie w kolejnych rozdziałach i będziemy omawiać te listy w kolejnych odcinkach. A teraz, gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie też napisać do mnie na adres jacek@bibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym odcinku.