Wrażliwość na Boży głos

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 259 i czytamy pierwszą Księgę Kronik, rozdziały od 12 do 14. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj już przechodzimy do bardzo fajnej części historii, która jest opisana w pierwszej Księdze Kronik, która po tych wszystkich rodowodach, które są za nami, będzie naprawdę takim fajnym oddechem i fajną, wydaje mi się, inspiracją. Plus jednocześnie dojdzie nam materiał, który jest bardzo ciekawy, który jest nawet, może się okazać, trochę niespodziewany, ale pokaże nam bardzo dużo na temat Dawida, na temat Bożej obecności i na temat rzeczy, które zwyczajnie w drugiej Księdze Samuela opisane nie były.

Niemniej jednak, kiedy przejrzymy sobie dzisiejsze rozdziały, to najpierw w dwunastym rozdziale mamy małą powtórkę jeszcze z historii, powtórkę na temat ludzi, którymi to otaczał się Dawid. I tutaj jeszcze na samym początku tego rozdziału jest wspomniane, że mówimy o ludziach, szczególnie tutaj na początku tego rozdziału, którzy dołączyli do Dawida w Syklag, kiedy on jeszcze uciekał od Saula, który to Saul z perspektywy Księgi Kronik już zostaje dla nas historią. I dalej, trzynasty rozdział z kolei to jest rozdział, w którym Dawid decyduje się na to, żeby do Jerozolimy sprowadzić skrzynię przymierza. I w trzecim wersecie rozdziału trzynastego jest napisane, że Dawid do swoich różnych doradców mówi: Wówczas sprowadzimy do siebie skrzynię naszego Boga, bo za czasów Saula nie przejawialiśmy o nią trosk. Bardzo ważny fragment na samym początku tego rozdziału, który mówi nam o jednej fundamentalnej różnicy między Dawidem a poprzednim królem Saulem.

Dawid był przejęty bardzo Bożą obecnością, Saul niestety nie. Saul w ogóle był przejęty Bogiem o tyle, o ile miał w tym jakiś interes, bo kiedy cofnęlibyśmy się do pierwszej Księgi Samuela, do tych wszystkich perypetii związanych właśnie z Saulem, z tym, jak Saul postępuje, jak traci w końcu Bożą przychylność, jak Bóg decyduje się na to, żeby jednak królem ustanowić kogoś innego, no bo zwyczajnie Saul, no właśnie, nie przejmował się w ogóle Bogiem. I to jest coś, co pojawia się tutaj. Tutaj bardzo wyjaśnię. Za czasów Saula nie przejawialiśmy o nią troski.

W ogóle co nas tam będzie Bóg jakoś za bardzo obchodził. Trochę więcej na ten temat możecie posłuchać, kiedy cofnęlibyście się do odcinków właśnie związanych z Księgami Samuela. I to, co dalej też jest opisane w tym konkretnym rozdziale i na samym początku rozdziału czternastego, to są tematy, które też omówiłem szerzej w odcinku 95. Więc nie chciałbym ich powtarzać. Zachęcam was do tego, jeżeli nie pamiętacie, żebyście wrócili sobie do odcinka 95.

Ja tutaj nawet nie chcę ruszać żadnej powtórki, bo zwyczajnie jest inny temat, który wydaje mi się być bardzo interesujący, związany z naszymi dzisiejszymi rozdziałami. I ten temat jest związany z tym, co dzieje się w czternastym rozdziale od wersetu ósmego, gdzie mamy napisane: Gdy Filistyni usłyszeli, że Dawid został namaszczony na króla nad całym Izraelem, wyruszyli wszyscy, aby go schwytać. Dawid usłyszał o tym i wyruszył im naprzeciw. Filistyni tymczasem najechali dolinę Refaim. Wówczas Dawid zwrócił się do Boga z pytaniem: Czy mam ruszyć na Filistynów, czy wydasz ich w moje ręce?

A Pan odpowiedział: Wyrusz, bo wydam ich w twoje ręce. Ruszyli zatem na Baal-Perasim i Dawid odniósł tam nad nimi zwycięstwo. Po bitwie powiedział: Bóg moją ręką przełamał moich wrogów, podobnie jak przełamują się wody. Dlatego nadano temu miejscu nazwę Baal-Perasim. Filistyni porzucili tam nawet swoje bożki, a Dawid rozkazał je spalić.

Filistyni jednak wyruszyli jeszcze raz i znów najechali dolinę. Gdy tym razem Dawid prosił Boga o radę, otrzymał odpowiedź: Nie wyruszaj na nich od przodu, zajdź ich od tyłu i uderz od strony balsamowców. Kiedy usłyszysz odgłos stąpania, powiew w gałęziach balsamowców, daj rozkaz do natarcia, bo wtedy Bóg ruszy do boju przed tobą, aby pobić wojska Filistynów. Dawid uczynił tak, jak polecił mu Bóg, i pobił wojska wroga od Gibeonu aż po Gezer. W ten sposób sława Dawida rozeszła się po wszystkich krajach, a Pan rzucił strach przed nim na wszystkie narody.

To, co w tym konkretnym fragmencie jest dla mnie niesamowicie interesujące, to jest to, w jaki sposób w ogóle Dawid komunikuje się z Bogiem. I teraz chciałbym, żebyśmy chwilę o tym porozmawiali, bo kiedy czytamy ten fragment, to z perspektywy naszego doświadczenia prawdopodobnie wydaje nam się on... On być dosyć niezwykły. I o ile na początku, kiedy pojawiają się Filistyni, wiecie, starzy znajomi Dawida, Goliat był Filistynem i Dawid... Okej, znowu, znowu.

Dobra, chłopaki, znowu tutaj jesteśmy, znowu wracamy do naszych historii perypetii. Okej, idę do was. Ale pomimo tego, że Dawid doskonale rozumie to, że powinien stawić im czoła, to jednocześnie w wersecie dziesiątym czytamy, że Dawid zwrócił się do Boga z pytaniem, czy mam ruszyć na Filistynów, czy wydać ich w moje ręce. A Pan odpowiedział: Wyrusz, bo wydam ich w twoje ręce. W tym momencie może nam się wydawać, że to wyglądało tak, że wiecie, Dawid się modli i słyszy głos z nieba.

Może, ale wcale niekoniecznie, bo jednak co by nie było, jeśli chodzi o sposób komunikacji z Bogiem, który w tamtych czasach był dosyć powszechny, no to wiecie, były jakieś losy, były jakieś różne wyrocznie, znaczy byli też prorocy, którzy się pojawiali, żeby to było jasne. I Bóg rzeczywiście też w taki bardzo wyraźny, werbalny sposób zwracał się do niektórych ludzi, jak to chociażby miało miejsce w przypadku proroka Samuela, tego, który znowu z perspektywy historii już go nie ma, niemniej jednak Dawid go znał. Tutaj jednak sama rzecz, o którą pyta Dawid i sama odpowiedź jest taka, że mogłoby to spokojnie wskazywać na to, że Dawid skorzystał z jakiegoś rodzaju losów, wyroczni, czegoś, co było zwyczajnie w tamtych czasach powszechnie znane. Może być tak, choć nie wiemy tego na pewno, że Dawid skorzystał na przykład z dwóch kamieni, które wcześniej były opisane w Pięcioksięgu, pojawiały się w Księdze Wyjścia, w Księdze Kapłańskiej, jak również w Powtórzonego Prawa, które nazywały się Urim i Tummim i te kamienie różniły się od siebie kolorem i miały one służyć temu, żeby też objawiać Boże wyroki. Nie jest za bardzo jasne, jak to miało wyglądać, nie bardzo wiemy, jak z nich korzystano, niemniej jednak wiemy, że coś takiego istniało i że na przykład był to jeden ze sposobów, taki, który jest gdzieś opisany i wspomniany odnośnie tego, że służyły one rzeczywiście do tego, żeby podejmować pewne decyzje.

Ale ważna rzecz tutaj jest taka, że mówimy o dwóch kamieniach, które idealnie nadawały się do takich, wiecie, konsultacji na zasadzie tak, nie. I tutaj dokładnie mamy taką sytuację, gdzie właśnie pojawia się nam to. To pytanie Dawida: Czy mam ruszyć na Filistynów, czy wdasz ich w moje ręce? A Pan odpowiedział: Wyrusz, bo wydam ich w twoje ręce. Okej, jakby z jednej strony wiem, że mamy tutaj to opisane trochę jak taka interakcja, niemniej jednak spokojnie mogło być tak, że Dawid skorzystał właśnie chociażby z tych kamieni, może z czegoś innego, nie wiem, ale tutaj było bardzo zamknięte pytanie: tak, nie, wyruszać czy wydać ich w moje ręce?

Tak, tak, okej, spoko. Więc tutaj moglibyśmy przyjąć, że coś takiego się wydarzyło. Znowu, ręki nie dam, ale jest duża szansa na to, że w ten sposób to wyglądało. Niemniej jednak później robi się nam bardzo ciekawa historia, w ramach której po tym, jak Dawid po tej pierwszej konsultacji podejmuje walkę i wygrywa, Filistyni wyruszają na Dawida po raz kolejny. No i tym razem jest tak, że kiedy Dawid prosi Boga o radę, otrzymuje odpowiedź, że naprawdę, wiecie, możemy się zastanawiać: Dobra, co tu było?

Bo odpowiedź brzmi tak: Gdy tym razem Dawid prosił Boga o radę, otrzymał odpowiedź: Nie wyruszaj na nich od przodu, zajdź ich od tyłu i uderz od strony balsamowców. Kiedy usłyszysz odgłosy stąpania, powyżej szopkach balsamowców daj rozkaz do natarcia, bo wtedy Bóg ruszy do boju przed tobą, aby pobić wojska Filistynów. Dawid uczynił tak, jak polecił mu Bóg, i pobił wojska wroga od Gibeon aż po Gezer. W ten sposób sława Dawida rozeszła się po wszystkich krajach, a Pan rzucił strach przed nim na wszystkie narody. Kiedy czytam to, co tutaj się wydarzyło, to nie będę się ściemniał, że sam się zastanawiam, jak to mogło wyglądać.

Możemy tutaj oczywiście zakładać to, że w jakiś sposób był jakiś prorok zaangażowany w tę całą historię. Nie zmienia to jednak tego, że mowy tu o żadnym proroku nie mamy. Tutaj mamy opisaną tylko i wyłącznie interakcję Dawida z Bogiem. I powiem wam tak: ręki nie dam za to, co wam teraz powiem, a z drugiej strony wiem, że może też być tak, że ktoś powie: Ja, Jacek, ty próbujesz tutaj wyjaśnić te rzeczy w taki jakiś sposób, który... ej, weź to tak jak jest. No okej.

To, co tutaj mamy, zostawia bardzo spore pole do tego, żeby się zastanawiać, jak to faktycznie mogło wyglądać. I teraz ja sobie wyobrażam tę sytuację w ten sposób: Dawid, który już swoim życiem udowodnił, że jest blisko Boga, że zna Boga, tak naprawdę zaczął od tego, żeby Arkę Przymierza sprowadzić do Jerozolimy, co samo w sobie jest ciekawym tematem, do którego sobie już niedługo wrócimy. Doświadcza Bożej obecności w naprawdę wyjątkowy sposób. O tym możemy sobie posłuchać w odcinku 95, który już wcześniej wspomniałem, nie będę do tego wracał. Niemniej jednak Dawid jest gościem naprawdę dbającym o Bożą obecność, dbającym o to, żeby być blisko Boga.

I kto wie, czy to nie wyglądało może właśnie w ten sposób, że Dawid, nie wiem, czy u siebie w pałacu, czy może rzeczywiście gdzieś blisko Arki Przymierza, siedzi i zastanawia się, w jaki sposób powinienem dziabnąć Filistynów w tej bitwie. I wiecie, standardowo pomysłem mogło być to: dobra, trzaskamy na nich od przodu i będzie jatka. A nagle przychodzi mu do głowy pomysł: a może by zrobić to inaczej? I wtedy pojawia się kwestia tego: dobra, a może by tak od tyłu? I kiedy już tam ich zaatakują od tyłu, to pewnie w którymś momencie oni się zjażą i oni ruszą w naszą stronę.

I wtedy właśnie, kiedy będę słyszał, że oni już się zbliżają, dam sygnał do natarcia i zaatakujemy tych dziadów. Sposób, który w tamtej bitwie prawdopodobnie nie był koniecznie jakoś taki, wiecie, pomysłem, który mógłby być najbardziej standardowy. Wygląda na to, że właśnie standardem było to, że po prostu zaatakować od przodu, jest jatka i zobaczymy, kto jest silniejszy. A tutaj jednak Dawid w jakiś sposób wygląda na to, że przed bitwą przygotowuje całkiem inny plan, który później dla nas jest zrelacjonowany w ten sposób, że Bóg mówił do Dawida. Ale właśnie, czy to musiało być słyszalne?

Czy to musiał być jakiś taki szczególny głos? Wydaje mi się, że wcale niekoniecznie. Wydaje mi się, że spokojnie Bóg mógł mówić do Dawida, ale właśnie w taki sposób, gdzie Dawid, planując tą walkę, miał pewne pomysły, które widział, że nie są standardowymi pomysłami i wiedział, że za tymi pomysłami, za tą inspiracją tych pomysłów może być tylko i wyłącznie Bóg. Bo kto inny w ten sposób planowałby tą bitwę? Było to wbrew pewnym standardom, wbrew temu, co wydawało się być oczywiste, a jednak było to coś, co okazało się być finalnie bardzo skuteczne właśnie w tej konkretnej bitwie.

I później zostaje nam to zrelacjonowane właśnie w ten sposób, że Bóg mówił do Dawida. O tym, jak słuchać Bożego głosu, rozmawialiśmy już kilkukrotnie i nawet w sumie nie wypisywałem sobie koniecznie odcinków, w których ten temat był poruszany, ale to już się nam pojawiało. Ja kilka razy wspominałem o tym, że Bóg może do nas mówić na różne sposoby i wiem, że byśmy chcieli tego... Żeby to było tak, że, nie wiem, Bóg do nas mówi tak, że wiecie, idziemy sobie i czujemy się tak, jakbyśmy prowadzili zwykłą, najzwyklejszą rozmowę ze znajomym. I powiem wam szczerze, czytając Biblię na samym początku, kiedy pierwszy raz czytałem Biblię, ja tak sobie to wyobrażałem.

Naprawdę, byłem święcie przekonany, że to w ten sposób będzie wyglądało, że to będzie tego typu interakcja. No i później się przekonałem, że to tak nie jest. Nie zmienia to jednak tego, że mam poczucie, że Bóg bardzo często właśnie w taki zwykły, niezwykły sposób do nas mówi, gdzie my mamy pewne przeczucie, przychodzą nam do głowy pewne pomysły, które zwyczajnie wiemy, że niekoniecznie bym na to wpadł, a z drugiej strony okazuje się to być niesamowicie skutecznym i właściwym ruchem w danej sytuacji. Dlatego też, kiedy staramy się żyć blisko Boga, dbamy o Bożą obecność w swoim życiu, tak jak to było w przypadku Dawida, nie bójmy się tego, żeby właśnie czasami podejmować pewne ruchy w naszym życiu na podstawie właśnie tego, że w modlitwie przychodzimy do Boga i pytamy. I kiedy czasami właśnie pojawiają się pomysły, może w trakcie modlitwy, może po modlitwie, może gdzieś, wiecie, rano się modlę, a gdzieś w ciągu dnia nagle przychodzi jakiś pomysł, nie ignorujmy tego, nie ignorujmy tego, zapiszmy sobie, sprawdźmy.

Jeżeli to są takie ruchy, które, wiecie, nie są jakoś niesamowicie ryzykowne, to zróbmy mały krok w stronę tych pomysłów, które nam przychodzą do głowy i zobaczmy, co dzieje się dalej. Bo kiedy nauczymy się doceniać takie małe właśnie przeczucia, to może się okazać w którymś momencie, że faktycznie Bóg do nas mówił, Bóg pozwalał nam na to, żebyśmy w pewien sposób odkryli Jego pomysły na daną sytuację i kiedy będziemy żyć w zgodzie z takimi, może nawet właśnie drobnymi wskazówkami, drobnymi momentami, w których mamy poczucie, że Bóg nadaje kierunek naszemu życiu, to będziemy w stanie jeszcze wyraźniej żyć z poczuciem Bożego prowadzenia w naszym życiu. Wiem, że oczekiwalibyśmy bardzo często tego, że to będzie, wiecie, totalnie jakieś ponadnaturalne, to będą, wiecie, głosy z nieba. W większości przypadków tak nie będzie. Nie mówię, że to nie może się zdarzyć, ale w większości przypadków tak nie będzie, coby nie było.

To, co jednak jest spokojnie w naszym zasięgu dzisiaj, to jest właśnie korzystanie na początku z takich drobnych rzeczy, które łatwo zignorować, a które jednak mogą dla nas być bardzo wartościową, Bożą wskazówką. No i właśnie, to trochę z relacją z Bogiem tak jest, że kiedy my zbliżamy się do Niego, kiedy staramy się Go poznać, czytając Jego Słowo, modląc się, to też nasza duchowa wrażliwość w pewien sposób rośnie. I czasami jest tak, że zwyczajnie wiemy, że pewien kierunek nie jest właściwy, bo znamy Boga, bo zwyczajnie wiemy, że z perspektywy tego, kogo znam, z kim chodzę przez życie, komu pozwoliłem na to, żeby nadawał kierunek mojemu życiu, to nie brzmi za bardzo dobrze, żeby postępować w taki i inny sposób. I wtedy możemy być spokojni o to, że okej, dobra, nie robię tego, bo znam Boga. Oczywiście wszystko zaczyna się od poznania Boga, od tego, żeby faktycznie zadbać o to, żeby być blisko Niego, bo czasami my możemy mieć takie poczucie, że no dobra, to nie wiem, to jeżeli zdecyduję się na to, żeby być za Bogiem, to On będzie do mnie mówił w taki wyjątkowy sposób, to nawet w sumie nie bardzo muszę dbać o cokolwiek, no Bóg będzie do mnie mówił.

Nie, najpierw musimy dbać o to, żeby blisko Boga być, żeby być w stanie usłyszeć Jego głos, bo tak jak to też było w historii Eliasza, która pojawiła się, która teraz mi się ta historia przypomniała, nie pamiętam dokładnie odcinku, ale jak sięgniecie sobie po odcinki na temat Eliasza, nie było ich jakoś strasznie dużo, to szybko znajdziemy, w jaki sposób Bóg objawił się Eliaszowi. Kiedy, wiecie, gromy, wichry, różne tam rzeczy i w nich nie było Boga. Bóg był w cichym powiewie. Boża obecność jest często tam, Boży głos jest często tam, gdzie łatwo byłoby nam Go zignorować, niemniej jednak kiedy nauczymy się wyłapywać takie drobne momenty, to może się okazać, że wchodzimy na drogę jeszcze lepszego zrozumienia tego, jak Bóg do nas mówi, jeszcze większej wrażliwości na Boże Słowo w naszym życiu, które pomoże nam iść właściwą drogą, które pomoże nam na to, żeby kierunek naszego życia idealnie dopasowywać do tego kierunku, w którym Bóg chce, żebyśmy szli. I to jednocześnie może doprowadzić do tego, tak jak to mamy napisane w wersecie 17, że w ten sposób słowa Dawida rozeszła się po wszystkich krajach, a Pan rzucił strach przed nim na wszystkie narody.

Dawid tę drugą bitwę rozegrał w zaskakujący sposób, rozniósł Filistynów w pył. I okazało się, że kiedy inni o tym usłyszeli, być może też właśnie usłyszeli o tym, w jaki sposób to się wydarzyło, to pomyśleli: tu naprawdę dzieje się coś szczególnego. Bo kto inny wpadłby na coś takiego? To, w jaki sposób Dawid rozegrał tę bitwę, okazuje się być również czymś, co inni dostrzegają jako znak Bożej obecności w życiu Dawida i zwyczajnie zaczynają się jego bać, bo wiedzą, że oni zdecydowanie nie stoją po właściwej stronie, jeśli chodzi o kwestie duchowe, o kwestie wiary. Widzą, że Dawid faktycznie zna Boga i słyszy Jego głos.

Czego, sądzę, każdy z nas życzyłby sobie dla naszego własnego życia, więc zachęcam nas do tego: nie ignorujmy drobnych momentów, w których Bóg wydaje nam się, być może właśnie wydaje nam się, że chce nam coś powiedzieć. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl bądź możecie też napisać do mnie na adres jacekmałpabibliawrok.pl i do usłyszenia w kolejnym bardzo ciekawym odcinku.