Zapamiętaj
Jedni płakali, a inni krzyczeli z radości. Było tak głośno, że nie dało się odróżnić jednego od drugiego.
W Biblii brzmi to tak: „Lecz wielu kapłanów, Lewitów i naczelników rodów, którzy byli starcami i widzieli tamten pierwszy dom, głośno płakało, gdy na ich oczach zakładano fundamenty tego domu, wielu natomiast innych głośno krzyczało z radości; Tak że lud nie mógł odróżnić głośnego krzyku radości od głośnego płaczu ludu. Lud bowiem wznosił tak wielki okrzyk, że było go słychać z daleka.”
Księga Ezdrasza 3,12-13
Wielka budowla z klocków. Pracujesz nad nią cały dzień. Potem ktoś ją niechcący przewraca. Co robisz? Możesz się obrazić. Możesz też zacząć od nowa. W tej historii ludzie zaczynali od nowa po bardzo dużej stracie.
Dawno temu wrogie wojsko zburzyło w Jerozolimie świątynię. To był wielki dom modlitwy dla całego narodu. Ludzie z Jerozolimy musieli mieszkać w obcym kraju. Trwało to bardzo długo. Dzieci, które urodziły się w obcym kraju, znały swój dom tylko z opowieści dziadków.
Potem władzę przejął nowy król, Cyrus. Nie pochodził z narodu Izraela. A jednak ogłosił: kto chce, może wrócić do domu i odbudować świątynię. Powiedział nawet, że to Bóg kazał mu pomóc. Dał też pieniądze i oddał złote naczynia, które kiedyś zabrano ze świątyni. Sąsiedzi też dorzucili srebro i złoto na drogę.
Pierwsza grupa wróciła do zniszczonego miasta. Co zrobili najpierw? Postawili ołtarz, czyli kamienny stół, na którym składali Bogu dary. Chociaż bali się sąsiadów, modlili się rano i wieczorem. Dopiero potem zaczęli budować świątynię. Gdy skończyli fundamenty, wszyscy zebrali się i śpiewali dziękczynienie. Starsi ludzie, którzy pamiętali dawną świątynię, płakali. Inni krzyczeli z radości. Było tak głośno, że nie dało się odróżnić płaczu od śmiechu.
Czy wiesz, że…
Prorok Izajasz, czyli człowiek, który przekazywał słowa Boga, napisał o Cyrusie na długo przedtem, zanim ten został królem. Zapisał nawet jego imię. Okazuje się, że Bóg potrafi użyć każdego, także kogoś z innego kraju. Ten król nie musiał należeć do narodu Izraela, żeby pomóc w odbudowie.
A u ciebie?
Zepsuło się coś ważnego? Kłótnia z przyjacielem, popsuta zabawa, awantura w domu. Naprawianie boli i trwa. Ludzie z tej historii zaczęli od małego kroku. Najpierw zadbali, żeby być blisko Boga. Dopiero potem zaczęli budować. Zrób dziś pierwszy krok: powiedz „przepraszam” albo „zacznijmy jeszcze raz”. Nie musisz naprawiać wszystkiego naraz. A jeśli jest ci jednocześnie smutno i trochę radośnie, to normalne. Tak było w tej historii.
Pogadajcie o tym
- Co w twoim życiu warto naprawić albo zacząć od nowa?
- Czy zdarzyło ci się jednocześnie płakać i cieszyć? Kiedy?
- Jaki mały krok na początek jest dziś możliwy?
Wyzwanie na dziś
Pomyśl o osobie, z którą jest między wami niezgoda. Powiedz jej albo napisz: „Zacznijmy jeszcze raz”.
Modlitwa
Boże, czasem coś mi się psuje i nie wiem, jak zacząć od nowa. Pomóż mi zrobić pierwszy mały krok. Dziękuję, że jesteś przy mnie, kiedy zaczynam jeszcze raz. Amen.