Co zrobić, kiedy wiemy, że zawiedliśmy

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest 17 dzień naszego planu i czytamy Księgę Rodzaju, rozdziały od 48 do 50. I tak naprawdę dzisiaj kończymy też już Księgę Rodzaju, więc jeżeli czytasz Biblię z nami od początku roku, jeżeli podjąłeś to wyzwanie, to dzisiaj jest pierwszy krok milowy. Jest tak naprawdę dzień, kiedy kończymy pierwszą księgę, którą przeczytaliśmy od samego początku do samego końca. Ale nawet jeżeli nie przeczytałeś jej w całości, ale próbujesz śledzić to, co dzieje się w historii, część tej historii pewnie też znaliście mimo wszystko, to chciałbym, żebyście pamiętali o tym, że w każdym momencie można dołączyć do planu, można podjąć wyzwanie, można zacząć trochę później i tak naprawdę dzięki podcastom i zapoznaniu się z materiałami, którymi dzielimy się na grupie na Facebooku Biblia w Rok.pl, zostając przekierowani do grupy na Facebooku, będziecie mogli odświeżyć sobie historię, złapać, w jakim jesteśmy momencie i tak naprawdę dołączyć w każdej chwili, bo są na szczęście materiały, które pomogą nam dobrze złapać kontekst sytuacji, w której jesteśmy.

I dzisiaj, kończąc już Księgę Rodzaju, czytając ostatni rozdział, chciałbym, żebyśmy zobaczyli coś, co jest naprawdę wyjątkowe. To jest świetne i jak bardzo pokazuje to, jak my jako ludzie funkcjonujemy. Historia jest taka: Jakub, nazwany później Izraelem, umiera. Zostają jego dzieci, zostają jego synowie w Egipcie, gdzie udało się ich sprowadzić za sprawą Józefa, ich brata, którego wcześniej sprzedali w niewolę, jeszcze wcześniej chcąc go najzwyczajniej w świecie zabić. Myśleli, że chłop nie żyje, okazało się, że żyje, uratował całą rodzinę.

No ale teraz problem jest taki, że tak jak rozmawialiśmy też, te relacje między braćmi nie były jakoś szczególnie proste, tym bardziej po takim numerze, jaki starsi bracia wycięli w stosunku do Józefa. I trochę uzasadnione jest to, że kiedy zmarł ojciec, to starszemu rodzeństwu... Było trochę ciężko ogarnąć sytuację, w której teraz się znaleźli, bo dopóki żył ojciec, mieli poczucie, że okej, dobra, brat raczej nic nam nie zrobi. No ale teraz nie ma ojca i czytamy taką historię pod koniec pięćdziesiątego rozdziału, od wersetu piętnastego. Bracia Józefa, zdając sobie sprawę z tego, że ojciec ich nie żyje, myśleli: na pewno Józef będzie nas teraz prześladował i odpłaci nam za wszystkie krzywdy, które mu wyrządziliśmy.

Toteż kazali Józefowi powiedzieć: Ojciec twój dał przed śmiercią takie polecenie. Powiedzcie Józefowi tak: racz przebaczyć braciom twym wykroczenie i winę ich, wyrządzili ci bowiem krzywdę. Teraz przeto daruj łaskawie winę nam, którzy czcimy Boga twojego ojca. Józef rozpłakał się, gdy mu to powtórzono. Wtedy bracia już sami poszli do Józefa i upadłszy przed nim, rzekli: Jesteśmy twoimi niewolnikami.

Lecz Józef powiedział do nich: Nie bójcie się, czyż ja jestem na miejscu Boga? Wy niegdyś knuliście zło przeciwko mnie, Bóg jednak zamierzył to jako dobro, żeby sprawić to, co jest dzisiaj, że przeżył wielki naród. Teraz więc nie bójcie się, będę żywił was i dzieci wasze i tak ich pocieszał, przemawiając do nich serdecznie. Często jest tak, że jako ludzie, którzy może nawet w niektórych momentach swojego życia chcielibyśmy bardziej zbliżyć się do Boga, myślimy sobie: Matko, ale przecież co ja zrobiłem w życiu? Przecież Bóg to wszystko wie.

Przecież nawet jeżeli chciałbym przyjść do Boga, no to jak, no z czym? Przecież On zna moją historię. I tutaj historia jest dokładnie taka sama. Bracia nagle się połapali: dobra, póki jeszcze żył ojciec, to byliśmy chronieni, ale teraz mamy przerąbane, bo nie ma ojca i prawdopodobnie Józef będzie chciał się na nas zemścić, bo rozumieli powagę tego, co oni zrobili swojemu bratu. Niemniej jednak to, jak zachowuje się Józef, pokazuje nam niesamowitą prawdę na temat tego, jak Bóg chciałby, żebyśmy przychodzili do Niego, kiedy potrzebujemy przebaczenia, kiedy potrzebujemy nowego startu w życiu, kiedy zwyczajnie chcemy być blisko Niego, kiedy chcemy doświadczyć Jego obecności.

I kiedy chcemy żyć życiem, które będzie Jego honorowało, które też będzie pomagało innym ludziom odkrywać Jego osobę i zwyczajnie sprawiać, żeby świat był lepszym miejscem. Bo uważam, że każdy człowiek, który idzie za Jezusem, ma wyjątkowy potencjał do tego, żeby zmieniać świat na lepsze. Nie znaczy to, że osoby, które nie idą za Jezusem, nie mogą zmieniać świata na lepsze, bo mogą. Jest masa ludzi, którzy mają ogromny wpływ na to, że świat jest choć trochę lepszy. Niemniej jednak jestem przekonany co do tego, że najbardziej spełnione życie jest wtedy, kiedy doświadczamy obecności Boga, kiedy odkrywamy to, kim On jest, jaki ma plan dla nas, dla naszego życia, ale też dla świata, jak ta cała historia ma się dalej potoczyć.

Niemniej jednak chciałbym, żebyśmy pomyśleli sobie, czy czasami nie jest tak w naszym życiu, że chcemy przyjść do Boga, może nawet jako osoba wierząca, która może nawet powtarza niektórym ludziom, że Bóg jest dobry, Bóg cię kocha, czy jakiekolwiek inne rzeczy. I później jest tak, że kiedy schrzanimy, to jest nam niesamowicie trudno się podnieść, niesamowicie trudno jest podnieść głowę i powiedzieć: Boże, potrzebuję Ciebie, bo wiemy, że zawiedliśmy, wiemy, że popełniliśmy błąd, wiemy, że coś poszło nie tak, potknęła nam się noga. I co mamy wtedy zrobić? Odpowiedź na to znajdziemy tak naprawdę jeszcze w Starym Testamencie. I to jest ciekawe, że kiedy są czasami ludzie, którzy mówią, że w Starym Testamencie ten Bóg jest taki zły, straszny i w ogóle nie wiadomo co, to tak naprawdę w Starym Testamencie, właśnie w Starym Testamencie, mamy zapowiedź tego, co będzie w Nowym.

I co ciekawe, jeżeli kiedykolwiek zastanawialiście się, o co chodzi z tymi Stary Testament, Nowy Testament, innymi słowy możemy powiedzieć, zresztą tłumaczenie byłoby dosyć pomocne, żeby księgę podzielić sobie na Stare Przymierze, o przymierzach już chwilę rozmawialiśmy, i Nowe Przymierze. To, co ciekawe, Nowy Testament nigdy nie mówi o sobie, że jest Nowym Przymierzem, tak naprawdę o tym, że Nowy Testament jest jakimkolwiek nowym przymierzem, nową... W cudzysłowie umową, którą Bóg zawiera z ludźmi, pewnym zobowiązaniem Boga wobec ludzkości, czytamy właśnie w Starym Testamencie. I chciałbym, żebyśmy zwrócili uwagę na jeden piękny fragment z Księgi Jeremiasza z 31 rozdziału. I od 31 wersetu czytamy takie słowa: Oto nadchodzą dni, wyrocznia Pana, kiedy zawrę z domem Izraela i z domem judzkim nowe przymierze, nie jak przymierze, które zawarłem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić z ziemi egipskiej.

To moje przymierze złamali, mimo że byłem ich władcą, wyrocznia Pana. Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach, wyrocznia Pana. Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą mi narodem. I nie będą się musieli wzajemnie pouczać, jeden mówiąc do drugiego: Poznajcie Pana.

Wszyscy bowiem, od najmniejszego do największego, poznają Mnie, wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę ich występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał. Oczywiste jest to, że będą się każdemu z nas zdarzały momenty wtopy, będą się zdarzały upadki. Jeszcze ważniejsze jest to jednak, że w tym wszystkim Bóg zobowiązuje się do tego, że ci, którzy skorzystają z tego nowego przymierza, o którym On tutaj mówi, że ci, którzy przyjdą do Niego, którzy doświadczą tego, że tak naprawdę Jego prawo będzie wypisane w głębi naszego jestestwa, w głębi tego, kim jesteśmy, wypisze je na ich sercu, będzie naszym Bogiem. Jeżeli Bóg jest twoim Bogiem, jeżeli On jest osobą, w której pokładasz zaufanie, jeżeli On jest osobą, za którą chcesz podążać, jeżeli Jezus jest tym, który jest Panem twojego życia, jest przewodnikiem w twoim życiu, to możesz być spokojny o jedną rzecz: o ich grzechach nie będę więcej wspominał. Nie ma potrzeby, żebyśmy wracali do tego, co się wydarzyło.

Jeżeli zdarzy nam się popełnić błąd, możemy doświadczyć przebaczenia i nie musimy rozpamiętywać tego, co się wydarzyło. Nie musimy wracać do historii, które może jeszcze gdzieś tkwią w naszej głowie, które są dla nas jakimś obciążeniem, bo Bóg sam zobowiązuje się do tego, że o ich grzechach nie będzie więcej wspominał. I dokładnie taka historia wydarzyła się, kiedy dzisiaj czytaliśmy historię Józefa i jego braci. Kiedy jego bracia przyszli do niego i zaczęli się tłumaczyć, i w ogóle zrobili tą całą szopkę z tym: Powiedzcie, że ojciec tak powiedział. To złamało serce Józefa.

On w ogóle się rozpłakał i mówi: Chłopaki, ale zapomnijcie o tym. Patrzcie na to, że Bóg nas wyratował. Patrzcie na to, że pomimo tego, że chcieliście zrobić totalny gnój w moim życiu, to udało się to, co wy zamierzaliście jako największe zło przeciwko mnie przekuć w coś, co jest ratunkiem dla całego narodu. To jest to, w jaki sposób Bóg, z perspektywy Biblii, patrzy na nasze życie, w jaki sposób chce widzieć nasze życie. Chce, żebyśmy mogli do Niego przychodzić z zaufaniem, z odwagą, w momencie, kiedy jesteśmy tymi, którzy mówią, że: Boże, Ty bądź Bogiem mojego życia.

Ja chcę być Twój, chcę należeć do Ciebie, chcę iść za Tobą, chcę naśladować Jezusa. Jeżeli taką decyzję podejmujemy w swoim życiu, jeżeli pozwalamy sobie na to, żeby tak jak wcześniej też rozmawialiśmy, doświadczyć tego, czego doświadczyli tak naprawdę bracia wcześniej, doświadczyć pokuty, odwrócić się od swojego życia, odwrócić się od tego, co jest nie tak w naszym życiu i iść jedynie za Jezusem, Jego naśladując, to możemy być spokojni o to, że Bóg dotrzyma słowa, bo to jest coś, o czym czytamy przez całą Księgę Rodzaju i będziemy o tym czytać dalej w Biblii. Bóg dotrzymuje słowa. Jeżeli daje słowo, to go dotrzymuje, a słowo, które też daje w Księdze Jeremiasza, które jest tak wyjątkowe, to jest to: Odpuszczę ich występki, o ich grzechach nie będę już wspominał. To daje nam niesamowitą wolność do tego, żeby żyć życiem, o którym Jezus później będzie powiedział, że daje życie w obfitości.

Życie w obfitości polega na tym, że możemy żyć absolutnie spełnionym życiem, które nie jest spełnieniem tylko dla nas, ale jeszcze bardziej dla ludzi, których spotykamy każdego dnia. Tego życzę każdemu z nas. Wielkie dzięki, że jesteście z nami. Dzięki, że wytrwaliście. Mam nadzieję, że udało wam się przeczytać Księgę Rodzaju od początku do końca.

Przed nami kolejne cztery księgi z pięcioksięgu, tudzież Tory. Nie będzie to koniecznie prosta lektura, ale zrobię co w mojej mocy, żebyśmy jak najlepiej zrozumieli to, co tam się dzieje, pomimo tego, że czasami będzie może ciężko nam czytać o różnych historiach, które tam się będą wydarzały. Mam nadzieję, że docenimy to. To, jak wyjątkową księgą jest Biblia, pomimo tego, że czasami może nam się wydawać być niezrozumiała. Raz jeszcze dzięki.

Jeżeli mielibyście dodatkowe pytania, zapraszamy na grupę na Facebooku. Wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, zostaniecie przekierowani do grupy na Facebooku, tam możemy sobie dalej rozmawiać, możecie zadawać dodatkowe pytania, możemy sobie dyskutować i pomagać sobie w tym, żeby odkrywać Biblię, żeby ta Biblia była dla nas jeszcze bardziej bliska i żeby zwyczajnie dzięki Biblii stawiać kolejne kroki wiary, bez względu na to, na jakiej drodze wiary każdy z nas nie jest. Do usłyszenia w następnym odcinku i już jutro startujemy z Księgą Wyjścia.