Szczególne powołanie każdego wierzącego

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest dzień trzydziesty czwarty i czytamy Księgę Kapłańską, rozdziały od ósmego do dziesiątego. I w tych rozdziałach czytamy między innymi o tym, jak Aaron i jego synowie zostali wyświęceni jako kapłani. I kapłani mieli bardzo ważną rolę do spełnienia z perspektywy Starego Testamentu, bo oni byli tymi, którzy pośredniczyli między Bogiem a ludźmi. Oni w czasach Starego Testamentu byli osobami, które poprzez pełnioną przez siebie służbę miały bezpośredni dostęp do Boga.

Coś, czego zwykli ludzie w takiej formie nie mieli, bo jednak większość życia religijnego Izraela koncentrowało się wokół... Namiotu w pierwszej części, w tej części, kiedy podróżujemy jeszcze do Ziemi Obiecanej i później do tego doszła świątynia. Więc rola ich była dosyć kluczowa pod względem pośrednictwa. Jednocześnie byli oni osobami, które w bardzo szczególny sposób miały być oddzielone do tego, żeby tą służbę móc pełnić i żeby w ramach pełnienia tej służby, którą mieli do wykonania, nie zginąć. Bo tak jak już rozmawialiśmy o tym, Boża świętość wymagała tego, żeby w wyjątkowo ostrożny, uważny sposób zbliżać się do Boga po to, żeby przez przypadek nie spotkać się z dosyć poważnymi konsekwencjami.

I możecie sobie pomyśleć, że okej, dobra, wtedy mieli kapłanów, dzisiaj też mamy jakichś kapłanów i tak naprawdę to, co dzieje się dzisiaj w tych rozdziałach, które czytamy, jest niejako związane z tym, czego my doświadczamy dzisiaj. No bo tak naprawdę dzisiaj, co by nie było, z perspektywy nawet chrześcijaństwa, jest grono osób, które są osobami duchownymi. Jednak warto, żebyśmy zwrócili uwagę na coś, co mogło umknąć naszej uwadze, kiedy czytaliśmy Księgę Wyjścia. Bo wcześniej w Księdze Wyjścia, w 19 rozdziale, Bóg powiedział do Mojżesza, że wy będziecie mi królestwem kapłanów i narodem świętym. I to jest ciekawe, no bo z jednej strony Bóg powiedział, że wy będziecie królestwem kapłanów, świętym narodem, a później pojawiają się osoby, które w pewien szczególny sposób są do tej roli przeznaczone.

I gdybyśmy sięgnęli do Nowego Testamentu i spojrzeli na kwestię tego, jak kapłaństwo jest opisywane w Nowym Testamencie, no to tak naprawdę nie znajdziemy tam nic o kapłaństwie, tak jak my dzisiaj byśmy rozumieli to słowo w taki bardzo tradycyjny sposób. To jednak to znajdziemy chociażby w pierwszym liście Piotra, w drugim rozdziale. To są takie słowa, że wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, aby rozgłaszać wspaniałość Tego, który was wyrwał z ciemności i wprowadził w swoje zachwycające światło. Żeby było jasne, nie znaczy to, że w Kościele nie ma osób, które mają pewne szczególne powołania, które mają pewne szczególne służby i które swoim powołaniem mają za zadanie służyć innym. Jednak finalnie każdy z nas pewne powołanie ma.

I tak jak zwracano na to uwagę, Piotr w swoim liście: my dzisiaj jesteśmy królewskim kapłaństwem. Co to może znaczyć? Co znaczy to, że ja, ty, jeżeli jesteś osobą, która decyduje się iść za Jezusem, jesteś jakimś kapłaństwem? No bo to już jest takie, no dobra, ale to chyba nie dla mnie. I teraz ważne jest to, że tutaj już nawet Piotr zwraca uwagę na to, że ta nasza rola jest związana z tym, żeby rozgłaszać wspaniałość Tego, który nas wyrwał z ciemności i wprowadził w swoje zachwycające światło.

I to zadanie tak naprawdę powinno być związane z doświadczeniem, które każdy z nas może mieć, kiedy decyduje się na to, żeby stać się uczniem Jezusa. Kiedy decydujemy się na to, żeby odwrócić swoje życie z drogi, którą sami sobie próbowaliśmy stworzyć, i pójść drogą, którą jest Jezus. Wtedy możemy doświadczyć całkowicie innego życia. Możemy doświadczyć ogromnej głębi sensu życia, które daje nam właśnie osoba Jezusa i pewnej misji, którą On przygotował dla każdego z nas. I kiedy jesteśmy właśnie w takim miejscu, że wiemy, gdzie zmierzaliśmy i wiemy, dokąd teraz zmierzamy po tym, jak odwróciliśmy się od swojego starego życia, to nie jest tak, że musimy, ale często wręcz chcemy mówić innym o tym, czego doświadczyliśmy.

To, że ja dzisiaj siedzę tutaj i nagrywam ten podcast, wiąże się bezpośrednio z tym, że kiedyś w swoim życiu zacząłem czytać Biblię, podjąłem decyzję, że chcę iść za Jezusem pod wpływem czytania Biblii, pod wpływem tego, jak dostrzegłem osobę i dzieło Jezusa w tym, co czytałem w Nowym Testamencie, później w Starym i później czytając całą Biblię, czytam od początku do końca. I dzisiaj jestem w takim miejscu, gdzie mam poczucie, że to, co w Biblii jest napisane... jest najlepszym pomysłem na życie. I ja wiem, że możemy sobie podyskutować, możemy porozmawiać, że no Jacek, ale tutaj są różne takie, wiesz, kwestie, jest wiele różnych wersji tego, jak można w co wierzyć. Jakby okej, dobra, kumam. To jest coś, co od kilkunastu lat sprawdzam, nie boję się tego przyznać, kwestionuję wiele rzeczy i dochodzę do miejsca, w którym Biblia trzyma się dla mnie bardzo mocno kupy.

I dzisiaj chciałbym po prostu móc się tym podzielić, bo jest to dla mnie ważne. To nie jest tak, że ktoś mi kazał, to nie jest tak, że robię to z jakichś dziwnych powodów, tak mi się wydaje, że nie robię tego z dziwnych powodów. Wydaje mi się, że przede wszystkim moją motywacją jest to, że doświadczenie, które ja miałem przez czytanie Biblii, jest czymś, czym chciałbym się podzielić i chciałbym po prostu, nawet jeżeli jesteś osobą niewierzącą, pokazać ci pewną perspektywę na chrześcijaństwo, z którą być może wcześniej się zwyczajnie nie spotkałeś albo nie spotkałaś. I nie żeby było tak, że to jest coś totalnie odkrywczego i nikt nigdy na to nie wpadł, nikt nigdy o tym nie mówił. Nie, po prostu mam takie wrażenie, że Biblia jest książką, która wciąż, pomimo tego, że jest niesamowicie popularna, jest bardzo głęboko niezrozumiana i często brakuje nam praktycznego odniesienia do naszego życia.

Dlatego dzisiaj, kiedy patrzymy na historię... Kapłaństwa. Kiedy patrzymy na historię tego, jak w Starym Testamencie wyglądało to kapłaństwo, jaką rolę mieli kapłani, to widząc to, że oni wtedy mieli być pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, wiemy, o tym też rozmawialiśmy wcześniej, że z perspektywy Nowego Testamentu tym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi jest tylko i wyłącznie Jezus Chrystus. Niemniej jednak każdy z nas niejako może być pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, w takim sensie, że jeżeli jest ktoś, kto Boga jeszcze nie zna, my możemy być tą osobą, która kogoś, kto zwyczajnie jeszcze nie doświadczył tego, co my doświadczyliśmy, idąc za Jezusem, może połączyć się z Bogiem. Mogą się spotkać, mogą nawiązać jakąś relację, mogą zacząć poznawać się nawzajem.

I to jest rola, którą każdy z nas ma, to jest misja, która jest związana z życiem każdej osoby decydującej się na to, żeby swoje życie związać z Bogiem, bez względu na to, czy jesteś osobą duchowną, czy jesteś osobą zwyczajnie świecką. Nawet nie lubię osobiście jakoś szczególnie tego podziału. Jakby wiem, że on jest i wiem, że dla wielu to jest krytycznie ważne, że musimy tak na siebie patrzeć, ale finalnie, patrząc na całość nauczania Biblii, dzisiaj każdy może mieć dostęp do Boga przez osobę Jezusa Chrystusa, każdy jednocześnie może doświadczyć Bożego działania poprzez inne osoby, które są powołane do pełnienia określonej, nazwijmy to sobie, posługi w Kościele i tego nie kwestionuję w żaden sposób, ale nie zapominajmy o tym, że każdy z nas też jest powołany do tego, żeby żyć życiem kapłana. I nie wiem, czy kiedykolwiek tak na siebie patrzyłeś lub patrzyłaś, nie martw się, będzie jeszcze wiele innych określeń, które mogą się pojawić w stosunku do osób, które decydują się na to, żeby iść za Jezusem. I wydaje mi się, że to, że jesteśmy kapłanami, to wcale niekoniecznie jest jakieś najbardziej pokręcone.

Znajdziemy jeszcze coś innego z czasem, jak będziemy czytać Biblię. Niemniej jednak na teraz chciałbym, żebyśmy patrząc na tę historię, którą czytamy dzisiaj w Starym Testamencie, mogli odnieść ją do swojego życia i do tego, że tak naprawdę każdy z nas do bycia kapłanem jest powołany. I oczywiście nie znaczy to, że będziemy się tak tytułować, nie znaczy... To znaczy, to już będziemy koniecznie sobie tak myśleć, ale kiedy spojrzymy na swoją rolę w życiu jako na osobę, która z jednej strony żyje świętym życiem, i o świętym życiu rozmawialiśmy — świętość, czyli oddzielenie — żyje dla pewnych wyższych celów. I to wszystko, co dzieje się w moim życiu, podporządkowuję temu, żeby móc uwielbić Boga, żeby móc innym wskazać na Boga, to jest coś, co stawia nas w miejscu i w roli kapłanów.

Dokładnie w takiej roli, jaką mieli Aaron i jego synowie w Starym Testamencie. Dlatego, nawet jeżeli dzisiaj tak na siebie nie patrzyłeś, może czas najwyższy, może czas najwyższy właśnie spojrzeć na swoją rolę. Nie patrzeć na to, że ja jestem taki biedny żuczek, taki biedny misiu i mieszkam sobie gdzieś tam i zajmuję się jakimiś mało może w moich oczach ciekawymi rzeczami, bo może się okazać, że swoim życiem możesz odegrać kluczową rolę w życiu innej osoby przez to, że pomożesz jej połączyć się z Bogiem, pomożesz im złapać kontakt, pomożesz im odkryć, że Bóg jest realny, że Bóg jest dobry i że Bóg ma dobre myśli odnośnie każdego człowieka i ma przygotowane dosyć wyjątkowe życie dla tych, którzy decydują się na to, żeby za Nim iść. Mam nadzieję, że ten dzisiejszy odcinek był dla was choć trochę inspirujący, pomógł wam trochę inaczej spojrzeć na swoją rolę w życiu i jeżeli mielibyście dodatkowe pytania, niezmiennie zapraszam na grupę na Facebooku Bibliawrok.pl, tam możemy dyskutować, tam możemy rozmawiać i tam możecie zadawać dodatkowe pytania, jeżeli takowe się pojawiają. Wielkie dzięki za dzisiejszy odcinek i do usłyszenia już jutro.