Rzeczywistość, której nie widzimy

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 71 i czytamy Księgę Jozuego, rozdziały od piątego do ósmego. Jesteśmy w bardzo ważnym momencie historii, kiedy już Izraelici wchodzą do Ziemi Obiecanej, kiedy Jozue jest liderem tej całej ekipy i on przewodzi tak naprawdę temu podbojowi. No i teraz dochodzimy do miejsca, które jest bardzo szczególne, bo oto przechodzą przez Jordan, no i trzeba w końcu do tej Ziemi Obiecanej wejść i ją zdobyć. I chciałbym, żebyśmy dzisiaj zwrócili uwagę na jedną bardzo ważną rzecz, którą być może pamiętacie, bo wydaje mi się, że ona była wspomniana trochę wcześniej.

W Księdze Liczb mieliśmy historię zwiadowców, którzy wybrali się do Ziemi Obiecanej, żeby zobaczyć, jaka to jest ziemia, i mieli zdać raport. No i na podstawie tego ich raportu okazało się, że ludzie byli przerażeni, powiedzieli, że na pewno tam nie wejdą, że będą mieli przerąbane, że tam te ludy ich wybiją i że w ogóle patrzyli na nich jak na jakąś szarańczę. I to sprawiło, że później 40 lat tłukli się po pustyni, żeby pokolenie, które zwyczajnie nie uwierzyło w Boże obietnice, mogło wymrzeć po to, żeby nowe pokolenie mogło do tej Ziemi Obiecanej wejść. No i teraz bardzo ciekawa historia jest związana z tym, jak my czasami patrzymy na rzeczywistość, która nas otacza. Bo tak naprawdę to, o czym chciałbym, żebyśmy dzisiaj chwilę porozmawiali, jest bardzo, ale to bardzo praktyczne.

No bo kto z nas nie ma czasami tak, że nie wiem, nie chcesz z kimś pogadać, bo już się co ta osoba myśli, albo była jakaś sytuacja, w której wydaje ci się, że ktoś odebrał ciebie w taki, a nie inny sposób. I często my żyjemy w jakimś takim, wiecie, swoim totalnie alternatywnym świecie, w którym wydaje nam się, że rzeczywistość wygląda według naszych jakichś tam przemyśleń, doświadczeń, podczas gdy bardzo często może być tak, że to, co nam się wydaje być rzeczywistością, jest zwyczajną ściemą, jest nieprawdą, jest czymś, co nam się tylko wydaje, ale nie ma nic wspólnego z tym, jak faktycznie jest. I dokładnie to miało miejsce w przypadku Izraelitów, którzy no właśnie 40 lat zmarnowali na to, żeby tłuc się po pustyni po tym, jak wydawało im się, że po prostu te narody, które będą musieli pobić, z nimi się rozprawią. Nie wierzyli w to, już abstrahując od tego, czy wierzyli w to, co Bóg obiecał, czy mieli przekonanie odnośnie tego, że jednak... Jednak są w stanie.

Wiadomo, Jozue i Kaleb byli tymi, którzy przekonywali ludzi, że dadzą radę. No ale uwierzono większości, uwierzono większości, która powiedziała, że nie, nie, nie, nie wyjdzie. I teraz mamy historię taką, że wchodzą do Ziemi Obiecanej, startują na zwiady Jerycha, o czym tak naprawdę czytaliśmy wczoraj. I tam pojawia się taka postać dosyć wyjątkowa, no bo jest prostytutką, która przygarnia zwiadowców, którzy przyszli sprawdzić, o co tam chodzi z Jerycho. No i ona powiedziała bardzo ważne słowa do tych zwiadowców, bo historia jest taka, że ci zwiadowcy docierają do Jerycha, mają sprawdzić, co tam się dzieje, jak tam się do tego dorwać.

No i tam jest kobieta, która się nazywa Rachab i czytamy, że ona trudniła się nierządem. No tudzież zwyczajnie była prostytutką. I u niej oni zatrzymali się na noc. Okej, dobra, na samym początku mamy bardzo fajną miejscówkę, gdzie chłopaki mogą się zatrzymać na noc. No a później trwa poszukiwanie, próbują ich dorwać mieszkańcy Jerycha.

No ona ich ukrywa i kiedy już się okazuje, że ludzie z Jerycha wierzą w historię, że oni już wcześniej wyszli, że już ich nie ma w domu, no to ona bierze w końcu tych zawodników, no i mówi im, zanim ułożyli się do snu, czytam o tym w drugim rozdziale Księgi Jozuego, bardzo, ale to bardzo ciekawe słowa, bo jest napisane, że wiem, że Pan wydał wam tę ziemię, dlatego że padł na nas strach przed wami, na wieść o was mieszkańcy tej ziemi truchleją. Słyszeliśmy bowiem, że gdy wychodziliście z Egiptu, Pan wysuszył przed wami wodę Morza Czerwonego. Wiemy też, co uczyniliście dwóm królom amoryckim po tamtej stronie Jordanu, Sychonowi i Ogowi, których obłożyliście klątwą. Gdy o tym usłyszeliśmy, struchlały nasze serca i straciliśmy całą odwagę do walki z wami, ponieważ Pan, wasz Bóg, jest Bogiem na niebie, w górze i na ziemi, na dole. No i tam dalej jeszcze była prośba, żeby zwyczajnie ją oszczędzili.

No i tutaj ciekawa rzecz z tą prośbą jest taka, że nie tylko ją oszczędzili, nie tylko ona nie ginie i cała jej rodzina, która ukryła się u niej w domu, ale co więcej, później, już nie będziemy czytać, ale możecie sobie sprawdzić w genealogii Jezusa, Rachab pojawia się jako jedna z osób, która jest bezpośrednio w linii Jezusa Mesjasza, co swoją drogą jest bardzo ciekawe, bo w tej genealogii u Mateusza pojawia się kilka kobiet, między innymi Rachab. I w zasadzie tam chyba wszystkie to są poganki, nie mylę. Co też jest bardzo ważną, ważną wskazówką dla nas, że Mesjasz przyszedł również do pogan, nie tylko do Izraelitów, ale właśnie do nas, bo tymi poganami tak naprawdę my jesteśmy. Jeżeli słuchasz tego i nie jesteś rodowitym Izraelitą, no to jesteś poganinem. I tak naprawdę, między innymi dzięki takim kobietom jak Rahab wiemy, że nadzieja jest również dla nas, że dla nas jest również dostęp do Mesjasza.

Ale to, co w tej historii jest najciekawsze, co ja bardzo lubię, to jest to, że właśnie ona opowiedziała im, jak to wyglądało z drugiej strony. Ona opowiedziała tym zwiadowcom, że hej, ale my w ogóle jesteśmy tutaj przerażeni, użyłbym innego słowa, ale chyba nie wypada. W każdym razie byli przerażeni, umówmy się, że byli przerażeni. I co więcej, później o tym przerażeniu czytamy dalej, bo jak otworzymy sobie piąty rozdział Księgi Jozuego i zaczniemy go czytać, to już jest po przeprawie przez Jordan, gdzie też jest bardzo fajna historia tego, jak musieli postawić stopę w wodzie i wtedy ta woda się roztąpiła, co też jest taką ciekawą rzeczą związaną z wiarą, że tak naprawdę ta woda nie roztąpiła się, zanim oni nie zrobili pewnego kroku, ale to tylko tak na margines. Co po tej przeprawie?

Ano, gdy wieść o tym, że Pan na czas przeprawy wysuszył przed Izraelitami wody Jordanu, dotarła do wszystkich królów amoryckich mieszkających po zachodniej stronie rzeki i do wszystkich królów kananejskich mieszkających nad morzem, struchleli oni i stracili odwagę do przeciwstawienia się synom Izraela. Wcześniej ekipa była przerażona, teraz ekipa jest przerażona i tak naprawdę to nam pokazuje, jak często jest tak, że my mamy jakiś obraz rzeczywistości w naszym życiu, który jest rzeczywistością tylko i wyłącznie naszą, który w ogóle nie jest rzeczywistością, jest nieprawdą, ściemą. Często żyjemy w takiej iluzji, bo nam się coś wydaje. I ta historia dzisiaj bardzo, ale to bardzo pięknie pokazuje nam właśnie to, że naszych decyzji nigdy nie powinniśmy podejmować w oparciu o to, co nam się wydaje. Jeżeli coś nam się wydaje, to sprawdźmy, to spytajmy.

Jeżeli masz wrażenie, że ktoś na ciebie jest obrażony, to pójdź go spytaj, czy faktycznie jest obrażony, czy może powinniście coś sobie wyjaśnić, czy może powinniście coś dogadać, bo tak naprawdę jedną z rzeczy, które często są powodem ogromnej ilości konfliktów w naszym życiu, jest to, że zwyczajnie na poziomie komunikacji się nie dogadujemy. Ja myślę to, ty myślisz coś innego i nigdy nie spotkamy się w miejscu. w miejscu, w którym powiemy: okej, dobra, to powiedz mi, co myślisz, jak ty to rozumiesz, ja ci powiem, jak ja myślę i to rozumiem. I może dojdziemy wspólnie do jakiegoś wniosku, do jakiegoś porozumienia i będziemy w stanie zwyczajnie ze sobą lepiej żyć, ze sobą lepiej funkcjonować. Często tego nie robimy. No właśnie, bo nam się wydaje, bo mamy wrażenie, że...

Ale wyobraźcie sobie świat, w którym tak szczerze po prostu podchodzimy do siebie, jak, wiecie, jak dorośli. Nie wiem, może jesteś młodszy trochę, jeżeli tego słuchasz, ale sądzę, że większość nas, którzy tutaj słuchają, to są osoby dorosłe. Wiecie, dorośli ludzie ze sobą rozmawiają, dorośli ludzie sprawdzają, dorośli ludzie dbają o to, żeby mieć fajne, czyste, zdrowe relacje z innymi. Znaczy powinni, oczywiście, mogą tego nie robić, no ale wtedy tylko ich strata. A ta historia pokazuje nam dzisiaj, że warto, że warto sprawdzić, jak to wygląda z drugiej strony.

I oczywiście to nie byłoby tak, że ci wcześniej w Księdze Liczb wysłani zwiadowcy powinni byli pójść i powiedzieć: Oj, słuchajcie, boicie się nas? No okej, dobra, wiemy, że nie. Ale skoro Bóg powiedział, że idźcie i nie bójcie się, i będzie wszystko okej, i ja się wszystkim zajmę, to było uwierzyć Bogu, a nie się niepotrzebnie stresować i później siać zamęt w całej ekipie do miejsca tak ogromnych konsekwencji, które ponieśli z tytułu tego, że nie uwierzyli Bogu. I tak samo w naszym życiu, jeżeli mamy sytuację, w której wierzymy w pewną drogę, którą powinniśmy iść, wierzymy w to, że Bóg nas do czegoś powołał, że Bóg chce nas zaprowadzić do pewnego miejsca, to po prostu działajmy, to po prostu stawiajmy kolejne kroki wiary, nawet jeżeli nie widzimy do końca tego miejsca ostatecznego przeznaczenia, nawet jeżeli ten pierwszy krok wydaje nam się być wciąż krokiem takim jeszcze niepewnym, takim nie wiem, czy to jest to, czy to nie jest to, ale na pewno nie opierajmy naszych decyzji o to, co nam się wydaje. Nie próbujmy przewidywać przyszłości, bo jej nie znamy, bo zwyczajnie jej nie znamy, ale jest Bóg, który zna przyszłość, który zna naszą przeszłość i który wie, w jaki sposób nas prowadzić.

To jest trochę tak, że Bóg tak naprawdę, tak obrazowo mówiąc, trochę tak jak, wiecie, widział nasze życie z perspektywy helikoptera, który leci nad nami, tak naprawdę widzi całą drogę przed nami, widzi drogę, którą przeszliśmy. I kiedy nam próbuje gdzieś tam z góry wskazywać drogę, to On po prostu widzi, On widzi to, co tam przygotował, On widzi okoliczności, które się wydarzą w przyszłości, On widzi to, z czym będziemy się borykać i On chce nam... Już teraz dać wyposażenie do tego wszystkiego, żebyśmy sobie poradzili z powołaniem, które On ma dla nas. Od Niego mamy wszystko, co jest nam potrzebne i nie powinniśmy przejmować się tym, co nam się wydaje, że inni sobie myślą, co nam się wydaje, że nam się stanie, jeżeli zrobimy to czy tamto, tylko zwyczajnie decyzje podejmujmy z Bożej perspektywy, szukajmy tej Bożej perspektywy i zwyczajnie, jeżeli jest taka potrzeba, to starajmy się samodzielnie zbadać, czy nasze obawy są w ogóle uzasadnione, bo bardzo często okaże się, że właśnie nie są. Ale żeby się tego dowiedzieć, musimy sprawdzać.

Albo możemy po prostu wierzyć w to, co rozeznamy w naszym życiu, co uznamy, że jest dla nas właściwą drogą. Mam nadzieję, że ta historia jest dla was wartościowa, jest dla was inspirująca i że też pomoże wam mierzyć się odważniej z obawami, które czasami pojawiają się w naszym życiu, z pewnymi wyobrażeniami, no bo właśnie okazuje się, że często to, co nam się wydaje być rzeczywistością, tą rzeczywistością wcale nie jest, jest tylko iluzją, w której żyjemy, którą sami sobie wykreowaliśmy w naszych głowach. Naszym zadaniem jest to, żeby żyć zgodnie z tym, do czego Bóg nas powołał, żeby sprawdzać, czy to, co nam się wydaje, jest faktycznie prawdą, a jeżeli nie jest, to tylko może nas uspokoić i utwierdzić w drodze, którą Bóg ma przygotowaną dla każdego z nas. Mam nadzieję, że ten odcinek jest dla was wartościowy, że znowu ta historia, którą czytamy dzisiaj w Starym Testamencie, jest dla was czymś, co tak naprawdę tu i teraz może być dla nas pewną lekcją, a już tak całkiem na koniec to jest jeszcze o tyle ciekawa rzecz, że czytamy też dzisiaj o historii Jerycha, którego mury upadły pod wpływem bardzo nietypowej strategii militarnej, której podjęli się Izraelici, właśnie pod wpływem tego, co Bóg powiedział. I wydaje mi się, że to nie jest do końca tak, że ci ludzie w Jerycho stali na murach i się śmiali z Izraelitów.

Ja sądzę, że może być tak, właśnie na podstawie chociażby tego, co przeczytaliśmy, że oni byli tam już przerażeni, kiedy widzieli, co oni kurka odwalają, o co chodzi z tym chodzeniem i jak to się dla nas skończy. A co ciekawe, okazuje się, że odkrycia archeologiczne pokazują nam, że to, co jest opisane w Biblii odnośnie Jerycha, jak najbardziej trzyma się kupy, jeśli chodzi o to, kiedy mury upadły, kiedy zostały spalone i to, co archeologowie tam odkrywają. właśnie w ruinach starożytnego miasta Jerycho, co jest tylko taką ciekawostką na sam koniec. Wielkie dzięki za dzisiaj. Mam nadzieję, że słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku, a jeżeli macie dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, dołączcie do grupy na Facebooku i tam sobie porozmawiajmy, zadawajmy pytania, przedstawcie się, dajcie znać, czego szukacie w Biblii, może będziemy w stanie wam pomóc. A tymczasem, raz jeszcze, wielkie dzięki i do usłyszenia już jutro.