Przysięga, której nie można było złamać

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 72 i czytamy Księgę Jozuego, rozdział od 9 do 11. Jesteśmy już po pierwszych dwóch miastach, które zostały zdobyte przez Izraelitów. Jest to Jerycho i Aj. No i tak naprawdę te historie z tymi miastami wywołały niemałe zamieszanie, jeśli chodzi o ludzi, którzy mieszkali w tamtej okolicy, no bo nagle się połapali, że hej, my chyba będziemy kolejni.

No i między innymi byli tam tacy ludzie, którzy mieszkali w Gibeonie. I z nimi też wiąże się bardzo ciekawa historia, którą czytamy w rozdziale 9 Księgi Jozuego, która znowu będzie dla nas bardzo wartościową lekcją związaną z tym, w jaki sposób przełożyć pewne ważne zasady biblijne na nasze życie. I tak naprawdę to, o czym dzisiaj będziemy rozmawiać, nawet niekoniecznie jest szczególnie jakąś bardzo taką, wiecie, rzeczą, która, nie wiem, musisz czytać Biblię, żeby to zakumać, ale często może być tak, że nie jest to wcale koniecznie takie oczywiste. Bo żyjemy w świecie, w którym, wiecie, umowy podpisujemy na okrągło. Oczywiście często jest tak, że podpisujemy jakieś umowy, niekoniecznie czytając, o co tam chodzi, jak coś się dzieje tak, to wtedy patrzymy, co tam takiego w tej umowie zapisane było.

Kilka dni temu rozmawialiśmy też trochę o tym, jak funkcjonowało coś, co się nazywało przymierzami w ówczesnym świecie. No i to jest bardzo ważny koncept, który jest totalnie inny niż nasze umowy. Dlatego wtedy w sumie powiedziałem, że to, co Bóg zrobił z Abrahamem, to przymierze, które zawarte trochę jest jak umowa, ale nie do końca, bo z umowami w naszym świecie jest tak, że te umowy gdzieś można zerwać, można ponieść jakieś konsekwencje i tak dalej. I w ogóle te umowy też, wiadomo, są po to, żeby gdzieś tam zabezpieczać nasze interesy i staramy się oczywiście robić tak, żeby te umowy nie wiązały się z jakąś szczególną odpowiedzialnością z naszej strony. Wiemy, jak to jest też w pracy, podpisuję umowy, czytam je, moi klienci je czytają.

No i czasami jest tak, że rzeczywiście gdzieś próbujemy sobie przerzucać tą odpowiedzialność i ewentualne konsekwencje niedowiezienia pewnych rzeczy tak, jak się umówiliśmy. Tutaj mamy jednak historię, która jest arcy, arcyciekawa, bo oto mamy ludzi, którzy wiedzą, że Że będziecie ciekawi, kiedy Izraelici dojdą do nich, więc podaję genialny pomysł, że słuchajcie, to możemy się przybierzemy trochę, weźmiemy jakieś tam stare ciuchy, stare żarcie, po prostu pójdziemy do nich, no i powiemy, że w ogóle wiemy już o tym wszystkim, jak Bóg ich prowadzi, że w ogóle tu mieszkamy tak daleko i przez takie i takie drogi. No i zaproponowali zawarcie przymierza. No i ma to sens z ich perspektywy, tylko że tak naprawdę to, co oni mówią w kontekście tego przymierza, jest zwyczajną ściemą. Zrobili Izraelitów w bambuko.

Nie wiem, czy mieli jakiś spisany kontrakt. Raczej nie mieli. To nie były takie czasy jak u nas, że my, żeby zawrzeć jakąś umowę, musimy, wiecie, mieć masę podpisów i tak dalej, żeby później, wiecie, się pozabezpieczać. Tutaj sądzę, że oni nie mieli tego spisanego w żaden sposób. I jednocześnie zrobili ich zwyczajnie w bambuko.

Nie mieli rozpiski, że słuchajcie, a jeżeli okaże się, że to, co mówicie, jest nieprawdą, to my jesteśmy zwolnieni z dotrzymania słowa. Nie. Historia wyglądała tak, że przyszli do Izraelitów i powiedzieli następującą historię: Przychodzimy jako wasi słudzy. Zawrzyjcie z nami przymierze. Ten chleb był jeszcze ciepły, gdy go pakowaliśmy przed podróżą do was, a teraz jest suchy i skruszały.

Te bukłaki były nowe, gdy napełnialiśmy je winem, a teraz spójrzcie, są spękane. Podobnie nasze szaty i nasze sandały zdarły się z powodu długiej podróży. Totalna ściema, o czym czytaliśmy kilka wersetów wcześniej, jeżeli czytaliście, to jeżeli nie czytaliście, to sobie przeczytajcie. Tam jest opisane te całe, wiecie, przygotowania do tej wyprawy, która była jedną wielką ściemą. I czytamy dalej, że przedstawiciele Izraela skupili się na tych ich dowodach, ale Pana się o radę nie pytali.

Jozue zawarł więc z nimi pokój i wszedł z nimi w przymierze. Obiecał, że zachowa ich przy życiu, a książęta zgromadzenia potwierdzili to przysięgą. Jednak po trzech dniach od zawarcia przymierza wyszło na jaw, że ci ludzie pochodzą z bliskich okolic, że właściwie mieszkają pośród nich Izraelici ruszyli w drogę i trzeciego dnia przybyli do ich miast. Był to Gibeon, Kefira, Berot i Kirjat-Jearim. Nie mogli ich jednak pobić, gdyż książęta zgromadzenia złożyli przysięgę na Pana Boga Izraela, że zachowają ich przy życiu.

Zgromadzenie zatem zaczęło szemrać przeciw swoim książętom. Wtedy wszyscy książęta oświadczyli wobec zgromadzenia: Złożyliśmy im przysięgę na Pana Boga Izraela. Izraela. I teraz nie możemy ich tknąć. Jest jednak coś, co możemy uczynić, pozostawiając ich jednocześnie przy życiu i nie ściągając na siebie gniewu z powodu naszej przysięgi.

I tu rozstrzygnęli: niech pozostaną przy życiu, lecz niech służą przy rąbaniu drewna i roznoszeniu wody dla całego zgromadzenia. Historia naprawdę świetna. Świetna w tym, jak tamtym się udało, no bo zwyczajnie im się udało, uszli z życiem, żeby nie było. Mogło się skończyć dla nich dramatycznie, ale Izraelici poszli na tą zmyłę, na tą ściemę, którą przygotowali Gibeonici. Dlaczego dali się zrobić?

Ano dlatego, no właśnie, jak czytamy w wersecie 14, rozdziału 9: Przedstawiciele Izraela skupili się na tych ich dowodach, ale Pana o radę nie pytali. I co ciekawe, dalej czytamy, że Jozue zawarł więc z nimi pokój i wszedł z nimi w przymierze. I tam obiecał im to, że zachowa ich przy życiu. Rozmawialiśmy już trochę o samym Jozuem i okazuje się, że z tego całego zapisu biblijnego na temat tej postaci to jest jedna wtopa, jaką on miał. To jest jedyna wtopa, ale tak naprawdę spora wtopa, no bo właśnie nie spytali Pana o radę.

Stwierdzili, że no spoko, jeżeli pokazują, no to znaczy, że wszystko jest spoko. Nie spytali Boga o to, co powinni zrobić w tej konkretnej sytuacji. I żeby było jasne, ja niekoniecznie jestem z takiej kategorii ludzi, którzy by powiedzieli, że zawsze przy każdej decyzji, którą podejmujesz w życiu, musisz, nie wiem, wiecie, modlić się i pościć po, kurczę, nie wiem, tygodniami, żeby wiedzieć, co zrobić. No nie, wydaje mi się, że nie do końca tak jest, ale w każdej sytuacji powinniśmy pamiętać o Bogu. Powinniśmy właśnie czy spytać, czy mieć Go na uwadze, czy przedstawić naszą sytuację Jemu po to, żeby On mógł nadać właściwy kierunek, żebyśmy zaprosili Go do tych decyzji, które my podejmujemy.

Izraelici tego w ogóle nie zrobili i zawarli przymierze, które było dla nich niekorzystne. I pomimo tego, że było ono oparte na zwyczajnym podstępie, to nie mogli go złamać. Co też jest związane z wieloma innymi fragmentami na temat tego, w jaki sposób powinniśmy obiecywać, przysięgać, w jaki sposób powinniśmy dotrzymywać słowa. Ale jedna taka rzecz, którą ja bardzo lubię i która jest naprawdę taka poruszająca, jest napisana w psalmie 15. Pozwolę sobie przeczytać go w całości, bo jest on naprawdę fajny i jednocześnie krótki.

Czytamy tam, że: Panie, kto zamieszka w Twoim namiocie? Kto się znajdzie na... na Twej świętej górze. Ten, kto żyje nienagannie, postępuje w sposób prawy, mówi prawdę z głębi serca, nie obawia się językiem, nie wyrządza zła bliźniemu, nie ubliża sąsiadowi, nie ma względów na nich ciemnych, ceni w ludziach bojaźń Pana, dotrzymuje swej przysięgi, nawet gdy go to kosztuje, nie pożycza po lichwiarsku i za łapówkę nie krzywdzi niewinnych. Ten, kto tak postępuje, nie zachwieje się nigdy. Druga część czwartego wersetu: dotrzymuje swej przysięgi, nawet gdy go to kosztuje.

Nie wiem, czy mieliście też już takie sytuacje w życiu, w którym zdarzyło wam się zwyczajnie coś obiecać, do czegoś się zobowiązać i później się połapaliście, że no w sumie to nie chcę, w sumie to chciałbym się z tego mignąć, wykręcić. Osobiście miałem jedną taką historię w pracy, którą pamiętam do dzisiaj, która dzisiaj jest dla mnie trochę niezrozumiała. Ale właśnie, powiedziałem, że coś zrobię, powiedziałem, że tutaj konkretnie chodziło o zwrócenie jakichś tam kosztów poniesionych przez klienta, co nie było związane z moją winą, co nie było w ogóle związane z jakimś błędem z naszej strony czy ze strony mojego zespołu. No ale jednak gdzieś tam w przypływie emocji powiedziałem: Słuchaj, jak ci się nie podoba, to my ci zwrócimy i spadaj na drzewo. Znaczy nie powiedziałem spadaj na drzewo, ale zwrócimy ci i po prostu się rozstańmy, żeby było miło.

I powiem wam szczerze, byłem załamany tym, że ta osoba zwyczajnie powiedziała: Okej, dobra, spoko. Ja tak wiecie, na drugi dzień ochłonąłem, wiesz co, no ale dobra, tak naprawdę wykonaliśmy kawał roboty i ta robota była wykonana zgodnie ze sztuką, dokładnie tak, jak były oczekiwania i to, że my teraz nie możemy się dogadać, no to nie uważam, że powinno akurat mnie zobowiązywać do tego, żebym zwracał wszystko. No i wiecie, tutaj padło hasło: No ale powiedziałeś. No i właśnie, powiedziałem. I to była jedna sytuacja, nie wiem, czy nie jedyna sytuacja w mojej karierze, w której rzeczywiście ponieśliśmy koszty tego, że się zobowiązałem do czegoś, co zwyczajnie było głupotą z mojej strony.

Ale pamiętam, jeszcze wtedy zastanawiałem się, co zrobić, jak się z tego wymigać, czy mogę coś z tym zrobić. Wiecie, tak naprawdę kasa była już u nas na koncie, mogłem nic nie zwracać, ale wiem, że to powiedziałem, wiem, że to było głupie, wiem, że to było pochopne, ale powiedziałem. Powiedziałem, to nie było, wiecie, to nie było na papierze, to była rozmowa telefoniczna, nikt nie miał nagrań, mogłem powiedzieć później: A nie, jednak tego nie zrobię, w ogóle spadło. A pamiętam, zadzwoniłem wtedy do takiego jednego wierzącego znajomego, też przedsiębiorcy, i mówię: Słuchaj, co z tym zrobić? I on mi przeczytał właśnie, znaczy nie przeczytał w sumie, zacytował mi fragment tego psalmu. o dotrzymywaniu przysięgi, nawet gdy nas to kosztuje.

No i wiecie, kiedyś świat tak funkcjonował, że ludzie potrafili sobie podać rękę na znak pewnej umowy i to wystarczyło. Nie mieliśmy rzeczy koniecznie na papierze, nie mieliśmy, wiecie, jakichś warunków różnych umów, po prostu podanie ręki załatwiało sprawę. Pamiętam o tym, kiedyś przeczytałem w jakiejś też książce związanej z przedsiębiorczością, że kiedyś były właśnie takie czasy, kiedy wystarczyło podać sobie rękę. Ja od tamtego momentu, jak to przeczytałem, powiem szczerze, zawsze z ogromną powagą podaję rękę na znak jakiegoś porozumienia, bo wiem, że to jest wiążące. I tak naprawdę nawet nie to powinno być wiążące, ale to, że my się do czegoś zobowiązaliśmy.

Lekcja, jaka jest dla nas z tej dzisiejszej historii Jozuego, może też z tej historii, którą ja się z wami podzieliłem z mojego życia, lekcja jest taka: nie podejmujmy decyzji pochopnie, nie zobowiązujmy zbyt pochopnie do rzeczy, których nie jesteśmy w stanie dostarczyć albo zwyczajnie nie chcemy dostarczyć, jeżeli nie musimy. Ale jeżeli już do czegoś się zobowiążemy, to po prostu naszym zadaniem jest to, żeby dotrzymać słowa, żeby dotrzymać tego, do czego się zobowiązaliśmy, bo nasze słowo i nasze obietnice są wiążące. Jeżeli coś mówimy, to tego dotrzymujemy. Ja wiem, że to brzmi jak jakaś oczywistość, stary, nie potrzebujesz przecież Biblii, żeby to wiedzieć. No jak wiecie, w dzisiejszych czasach okazuje się, że my często po prostu próbujemy gdzieś tam coś na swoją korzyść i tak dalej.

Ja tamtej osobie wtedy też powiedziałem: Słuchaj, no uważam, że tak, tak, tak to powinno być, no ale wiecie, powiedziała: No ale powiedziałeś. Chciałem z nią dyskutować, ale powiedziałeś. No dobra, okej, proszę, tu jest przelew, dziękuję bardzo. Mam nadzieję, że już nigdy nie będziemy razem musieli współpracować, a na pewno ja się na coś takiego nie zdecyduję. Niemniej jednak, niemniej jednak lekcję wyciągnąłem z tego solidną i mam nadzieję, że też ucząc się właśnie na błędach Izraelitów, na błędach moich, będziemy z większą powagą podchodzić do tego, co mówimy, co obiecujemy i zwyczajnie będziemy dowozić i dotrzymywać słowa, które dajemy, bo inni na tym polegają, polegają na tym niekoniecznie, że musimy coś pisać, jakąś umowę, ale powinniśmy być ludźmi, na których słowie można polegać.

I nawet jeżeli by nas to miało kosztować, niech to będzie dla nas lekcja, która sprawi też, że dzięki naszej postawie będziemy w stanie żyć. żyć jeszcze bliżej Boga, bo to jest postawa, którą Bóg honoruje, nawet jeżeli właśnie jest sytuacja, która jest na naszą niekorzyść. Jestem przekonany, że Bóg przyzna się do naszych decyzji, do naszych wyborów i że je w odpowiednim czasie uhonoruje. I tak jak czytaliśmy w tym psalmie piętnastym, kto zamieszka w Twoim namiocie, kto znajdzie się na Twej świętej górze? Innymi słowy, kto będzie blisko Ciebie, kto będzie blisko Ciebie? I tu jest cała piękna lista cech, które charakteryzują osoby, które są i mogą być blisko Boga.

Nasza postawa ma ogromne znaczenie w tym, jak później wygląda nasza interakcja z Bogiem. Życzę nam wszystkim jak najlepszej, życzę nam życia w szczerości, życzę nam tego, żebyśmy zwyczajnie nie podejmowali głupich decyzji i żebyśmy umieli panować nad swoim językiem. I mam nadzieję, że ta historia dzisiaj też była dla Was wartościowa, inspirująca. Słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku, a jeżeli macie dodatkowe pytania, niezmiennie zapraszam na stronę bibliawrok.pl, gdzie możemy dalej sobie porozmawiać, podyskutować, powymieniać się naszymi przemyśleniami. Wielkie dzięki za dzisiaj i do usłyszenia już jutro.