Kiepski koniec dobrej historii

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień osiemdziesiąty i czytamy Księgę Sędziów, rozdziały ósmy i dziewiąty. Dzisiaj też chciałbym, żebyśmy dokończyli sobie historię Gedeona, żebyśmy trochę jeszcze o nim porozmawiali, bo właśnie, tak jak wspomnieliśmy wczoraj, gość naprawdę był bardzo wyjątkowym sędzią i zdecydowanie jest to postać, która jest dla nas źródłem fajnej inspiracji do naszego życia. Niemniej jednak też wspomniałem o tym, że Gedeon, nie wiem, czy może to jest tak, nie wiem, nie wiem, ale tak sobie myślę, że może zbyt mocno uwierzył w swoje możliwości, bo kiedy na początku Bóg go powoływał, no to wiecie, była taka biedna sierotka. Ale później tak naprawdę to, czego dokonał z perspektywy militarnej, było dosyć spektakularne.

I w tym wszystkim Gedeon wygląda na to, że ciągle pamiętał o Bogu, ale jednak też nie wiem, czy trochę nie było tak, że dosyć mocno uwierzył w swoje możliwości, w to, że tak naprawdę on dokonał pewnych wyjątkowych dzieł. I czytając końcówkę historii Gedeona, która jest opisana w Księdze Sędziów w ósmym rozdziale, czytamy następujące słowa: Potem Izraelici zwrócili się do Gedeona: Panuj nad nami ty, twój syn i twój wnuk. Ostatecznie to ty wyzwoliłeś nas spod władzy Midianitów. Ale Gedeon oświadczył: Nie będę panował nad wami ani ja, ani mój syn. Nad wami panować będzie Pan.

Przy tym jednak Gedeon powiedział: Chciałbym was o coś poprosić. Poproszę, niech każdy z was da mi kolczyk ze swojego łupu. Pokonani bowiem mieli złote kolczyki, ponieważ byli Ismaelitami. Chętnie ci damy, zgodzili się, po czym rozpostarli szatę i każdy rzucił na nią kolczyk ze swojego łupu. Waga tych kolczyków, o które poprosił, doszła do 1700 sykli złota, to jakieś tam nieco ponad 14 kilo.

Nie licząc ozdób przypominających kształtem sierp księżyca, wisiorków i szkarłatnych szat, które należały do królów Midianu oraz naszyjników zdobiących szyje wielbłądów. Gedeon sporządził z tego efod, ustawił go w swoim mieście w Ofrze i cały Izrael uprawiał przy nim nierząd. Efod ten stał się też pułapką dla Gedeona i jego rodziny. Tak to Midianici zostali upokorzeni wobec synów Izraela i nie ośmielili się już więcej podnieść głowy w ziemi natomiast zapanował spokój na 40 lat, na czas życia Gedeona. Sam Jerubbaal, syn Joasza, wrócił do domu i I osiadł w swojej posiadłości.

Tu to Jerubbaal, jeżeli czytaliście tekst, to wiecie, że chodzi o Gedeona. Gedeon miał siedemdziesięciu synów, tylu też się z niego wywodziło, ponieważ miał wiele żon. Miał także nałożnicę w Sychem, również ona urodziła mu syna, temu na imię Abimelek. Gedeon, syn Joasza, umarł w sędziwej starości i został pochowany w grobie swojego ojca Joasza, w Ofrze abiezryjskiej. Gdy Gedeon umarł, synowie Izraela ponownie uprawiali nierząd, krocząc za Baalami.

Obrali sobie za boga Baal-Berita. Nie pamiętali o Panu, swoim Bogu, o tym, który ich wyrwał z ręki wszystkich okolicznych wrogów. Nie okazali też rodzinie Jerubbaala, Gedeona, wdzięczności stosownej do dobrodziejstw, które wyświadczył on Izraelowi. Początek tej historii jest naprawdę ciekawy, bo Gedeon wciąż zachowuje się naprawdę, naprawdę wyjątkowo, dosyć szlachetnie. No bo patrzcie, jest gościem, który wybawia Izraela, który go ratuje, tak naprawdę wykosił wszystkich przeciwników i nie dziwota, że ludzie nagle stwierdzili: Hej, to może nie Gedeon panuje nad nami, no takiego przywódcy to chcielibyśmy mieć.

I Gedeon zachowuje się na samym początku bardzo porządnie, no bo mówi: Hej, nie, ani ja nie będę panował nad wami, ani mój syn nad wami panować będzie, Pan. Do tego momentu widzimy, że Gedeon naprawdę miał w ogromnym poważaniu Boga. Był gościem, który rozumiał, skąd przyszedł, rozumiał to, że Bóg tak naprawdę jest tym, który ich uratował, ale wydaje mi się, że być może trochę chciał uszczknąć z tej chwały, która tam była w jego zasięgu, bo mówi też, żeby wziąć kolczyki z łupu i z nich stworzył efod. I tutaj z tym efodem to jest tak, że wcześniej, jeżeli dobrze pamiętacie, to był to jeden z elementów, taki podstawowy element związany z szatami kapłanów. I później też, jak będziemy czytali historię Dawida, to będzie taki moment, gdzie ten efod będzie też pełnił taką rolę związaną z słuchaniem głosu Bożego, bo Dawid będzie w kłopotach i poprosi o to, żeby kapłan przyniósł mu efod po to, żeby poradzić się o coś Boga, no i Bóg do niego przemówi.

Więc tak naprawdę wydaje mi się, że to, co wydarzyło się w tej historii, co może dla nas być dosyć wartościową lekcją, tak naprawdę przestrogą przed tym, jak nie wpakować się. w dziwne sytuacje i jak nie odejść w żaden sposób od Boga, to jest to, żeby pamiętać o Bogu, o Bogu tylko. No bo tak naprawdę, wiecie, Efod, no był on związany tam z kultem Jahwe w tamtym momencie. Był on ważnym elementem. Jednak to, co Gedeon stworzył, korzystając z tego złota, które ludzie mu przekazali, co wydaje mi się, że w jakiś sposób miało może przypominać o Bogu, tak mi się wydawało, tak naprawdę doprowadziło Izraela do tego, że znowu wtopili, że znowu odeszli od Boga. Tak naprawdę coś, co być może miało pełnić dobrą rolę, okazało się czymś, co odciągnęło Izraelitów od Boga po raz kolejny.

Bo czytamy, że Efod ten stał się pułapką dla Gedeona i jego rodziny, ale też czytamy o tym jeszcze wcześniej, że cały Izrael uprawiał przy nim nierząd. Tutaj chodziło też o to, że zwyczajnie oni po prostu odsunęli się od Boga. Znowu zaczęli, trochę nie wiem, czy pamiętacie tę, pewnie pamiętacie, bo to jest dosyć znana historia ze złotym cielcem, który też pojawił się nam w historii, kiedy Izraelici wyszli z Egiptu i kiedy Mojżesz na chwilę zniknął na górze, no to tak naprawdę stworzyli sobie złotego cielca. I wiecie, nawet z tym cielcem to nie jest tak, że oni powiedzieli: Hej, chcemy odsunąć się od Boga, tylko oni powiedzieli: Nie, to jest nasz Jahwe. No i wiecie, no nie, nie.

To było jedno z pierwszych rzeczy, które Bóg bardzo wyraźnie przykazał Izraelitom: nie robicie sobie żadnych obrazów, niczego. No bo właśnie tutaj widzimy, że korzystając z czegoś, co być może nawet było w jakimś tam chociaż trochę szlachetnym celu robione, być może pobudki mieli nawet w miarę przyzwoite, choć mówię, nie wiem, czy Gedeon trochę zbyt bardzo nie uwierzył w swoje możliwości i to jest tutaj akurat moja jakaś tam na razie luźna spekulacja, to jednak doszło do tego, że ten Efod stał się czymś, co ostatecznie odciągnęło Izraelitów od Boga. I o tym też rozmawialiśmy, że czasami są takie drobne rzeczy, które w naszym życiu potrafią nas odciągnąć od Boga. I tak naprawdę nie chodzi w naszym życiu do końca o to, żebyśmy patrzyli na nie przez pryzmat tego tylko i wyłącznie, co tak, wiecie, w takich ogólnych kategoriach wydaje się być dobre, bo jest wiele rzeczy, które możemy mieć w naszym życiu, które mogą wydawać się dobre, ba, może nawet dla kogoś innego w jego konkretnej sytuacji będą dobre, ale nie są to właściwe rzeczy dla nas, bo nie chodzi o to, żebyśmy skupiali się na szukaniu takich rzeczy, które właśnie są tylko dobre, ale żebyśmy skupiali się na rzeczach, które rzeczywiście będą nas zbliżały do Boga, bo ta definicja dobre, niedobre to jest taka trochę problematyczna, no bo coś, co może być dobre dla jednej osoby wcale niekoniecznie przyniesie korzyść dla drugiej. I Gedeon tutaj pod koniec swojej historii popełnił tragiczny błąd, bo tak naprawdę skorzystał z czegoś, co może i wydawało mu się, że będzie w jakiś sposób dobre, niemniej jednak to była rzecz, która doprowadziła do kolejnego odejścia od Boga przez Izraelitów.

Jednocześnie ci Izraelici też nie byli jakoś szczególnie wdzięczni, no bo na sam koniec czytaliśmy, że oni nie okazali rodzinie Gedeona wdzięczności stosownej do dobrodziejstw, które wyświadczył on Izraelowi. Czyli znowu, my widzimy, że Gedeon był wyjątkową postacią, był gościem, który jednoznacznie uratował Izraela, wyrządził kupę dobrego, ale gdzieś tam pod koniec noga mu się powinęła. Co z tego ważne jest dla nas? Bez względu na to, w jakim miejscu w życiu będziesz, bo wierzę w to, że śledząc historię Biblii, wnosząc też trochę do tego swojej wiary, podchodząc do tekstu, także chcemy z tego tekstu skorzystać, chcemy, żeby ten tekst ożył w naszym życiu, żeby te prawdy, których uczymy się czytając Biblię, stały się rzeczywistością naszego życia, zawsze musimy na siebie uważać, żeby przez przypadek nie dojść do miejsca, w którym nasze osiągnięcia właśnie będą wydawało się nam być za bardzo nasze, a za mało Boże, bo ostatecznie cokolwiek dobrego Bóg chce uczynić w naszym życiu, to On to chce uczynić z nami i przez nas, ale w taki sposób, żebyśmy wyraźnie pamiętali o tym, że wszelkie zasługi tak naprawdę finalnie należą się Bogu. Apostoł Paweł jest tutaj świetnym przykładem, bo tak naprawdę on też w liście do Koryntian, w pierwszym liście do Koryntian, w piętnastym rozdziale pisze takie słowa, że: Ja jestem najmniejszy z apostołów i nie jestem godny nazywać się apostołem, ponieważ prześladowałem Kościół Boży, jednak z łaski Boga jestem tym, czym jestem.

Czym on tutaj był? No tak naprawdę był już bardzo wybitnym apostołem, był zawodnikiem, który zaniósł... Przesłanie o Jezusie daleko, daleko poza Izraela zaniósł to przesłanie do pogan i, no co by nie było, był on niesamowicie wybitną postacią, jeśli chodzi o całą historię Biblii. No, jest on też autorem, jednym autorem największej części Nowego Testamentu. No gość, no jestem czym jestem, no Paweł, ty jesteś naprawdę wyjątkowy gość.

Ale co mówi? A łaska, którą mi okazał, nie była bezowocna. No właśnie, to, co przyniosło owoc w jego życiu, to była łaska, to nie były jego wysiłki. I z jednej strony mówi dalej: przeciwnie, więcej niż oni wszyscy pracowałem. Tutaj chodzi konkretnie o innych apostołów, czyli też pokazuje: hej, zapierniczałem ostro, dawałem z siebie wszystko po to, żeby realizować swoje powołanie, ale, mówi dalej, chociaż nie ja, lecz łaska Boża, która jest ze mną.

I to jest coś, co jest dla nas ważną lekcją w naszej drodze wiary, bez względu na to, w jakim miejscu się znajdziemy, bez względu na to, jakie sukcesy nas spotkają w życiu, to pamiętajmy zawsze o tym, żeby całą należną chwałę okazać Bogu. I znowu, nie mówię tu o tym, żeby mamy totalnie udawać, że my nic nie zrobiliśmy. Wiecie, niektórzy tak mówią: nie patrz na mnie, patrz na Jezusa. No w sensie, hej, żeby było jasne, apostoł Paweł, ten, na którego się przed chwilą powołałem, też w innym miejscu będzie mówił o tym, że hej, bądźcie moimi naśladowcami, bo był on jak najbardziej dobrym przykładem do tego, żeby go naśladować, ale tam też dodaje, że bądźcie moimi naśladowcami, jak ja jestem naśladowcą Chrystusa. No właśnie, to jest coś, co jest rzeczą, która jest dla nas absolutnie fundamentalna, kiedy stawiamy kolejne kroki wiary, kiedy zaczynamy dostrzegać pewne sukcesy w naszym życiu, kiedy nagle widzimy, że hej, żyjąc z Bogiem tak naprawdę moje życie nabiera większej wartości, nabiera jakiegoś szczególnego znaczenia, tak naprawdę mogę robić rzeczy, których być może kiedyś się nie spodziewałem, być może realizuję jakieś projekty, które wnoszą wiele dobrego do życia innych ludzi, ale ostatecznie ważne jest to, żeby tą uwagę, która może na nas być skierowana, powiedzieć: hej, patrz, jaki on jest wyrąbisty, patrz, jaka ona jest wyrąbista, nie żeby mówić: nie, nie, wiesz, to nie ja, to nie ja, to nie ja, bo hej, ostatecznie, no to tak, tak, to my, to my, to my, ale nie my sami, tylko tak jak to było w przypadku Gedeona, kiedy był on posłany oryginalnie przez Boga, to było też powiedziane dosyć wyraźnie, że Gedeon...

On miał iść w swojej sile, a Bóg był z nim. No właśnie, to jest to. Z jednej strony korzystajmy z możliwości, które mamy, ale pamiętajmy o Bogu, który jest z nami i zawsze też temu Bogu oddajmy należną chwałę, należną cześć. Tak naprawdę zwracajmy ludzi uwagę na tę osobę, której te wszystkie zasługi powinniśmy finalnie przypisać, bo my w realizacji naszego powołania, w realizacji naszej życiowej misji jesteśmy Bożymi współpracownikami, nie jesteśmy ostatecznymi osobami, które tak naprawdę dokonują wszelkiego dobra, bo całe dobro ostatecznie będzie pochodziło od Boga, a my jesteśmy tymi, którzy zwyczajnie wchodzą w to Boże działanie i pozwalają na to, żeby łaska, którą Bóg nam daje przez nasze życie, przepływała po to, żeby Bóg przez nasze życie mógł docierać do innych ludzi. To jest coś, co jest misją każdego z was, z nas i też rzeczą, która pomoże nam zawsze stać w takim właściwym miejscu wiary, kiedy pamiętamy o tym, że cokolwiek dobrego nie wydarzy się w naszym życiu, finalnie pamiętajmy o Bogu, który doprowadził nas do miejsca, w którym jesteśmy.

Jemu oddajmy chwałę i nie róbmy absolutnie nic, co może w jakiś sposób nas i innych odwrócić od Boga, zwrócić wzrok na coś innego, nawet jeżeli czasami może być tak, że podejmujemy się rzeczy, które wydają się dobre. Nie szukajmy tylko tego, co dobre, szukajmy tego, co Boże, a wtedy możemy być spokojni o to, że stawiając kolejne kroki wiary, będziemy na jak najlepszej drodze do tego, żeby całkowicie zrealizować powołanie, które Bóg ma dla każdego z nas. I tym samym kończymy historię Gedeona. Będziemy dalej rozmawiać o kolejnych sędziach, bo jeszcze kilku ciekawych zawodników jest przed nami, a tymczasem, jeżeli macie jakieś pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, dołączcie do grupy na Facebooku, wrzucajcie pytania, porozmawiajmy. Dajcie znać, czy to, o czym rozmawiamy tutaj, jest dla was inspirujące, wartościowe, czy są jakieś rzeczy, o które chcielibyście dopytać, macie może jakieś uwagi.

Jak najbardziej możemy sobie o tym porozmawiać, a tymczasem słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.