Jakich ludzi potrzebujemy, żeby wzrastać w wierze

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dziś mamy dzień 82 i czytamy Księgę Sędziów, rozdziały od 13 do 15. I w tych rozdziałach docieramy do kolejnej fascynującej postaci, która jest zazwyczaj nam dosyć dobrze znana. Szansa jest, że nigdy nie spotkaliście się z imieniem takiego zawodnika, który nazywał się Samson. Samson był bardzo ciekawym gościem i znowu jest on kolejnym naszym sędzią, którego też mamy wspomnianego w Liście do Hebrajczyków, w 11 rozdziale, tam gdzie mamy wypisanych tak zwanych bohaterów wiary.

No i jak czytamy historię Samsona, to znowu widzimy, że okej, no kolejny bohater nam się znalazł, ale wcale niekoniecznie jest on takim jednoznacznym bohaterem, bo znowu z jego historią wiąże się tutaj trochę problemów, bo i chłop był niezłym naprawdę zadymiarzem i tak naprawdę nasze rozmowy o Samsonie chciałbym, żebyśmy podzielili na dwa dni. Dzisiaj zaczniemy, a jutro sobie dokończymy i mam nadzieję, że jutro też chwilę porozmawiamy o tym, no właśnie, dlaczego on w ogóle w tym Liście do Hebrajczyków się pojawił. No bo jednak tam jest wyróżniony za wiarę, więc coś tutaj jest na rzeczy, pomimo tego, że jako postać jest on naprawdę, naprawdę, naprawdę ciekawym zawodnikiem, taki zadymiarz, jeden z większych, jakich znajdziemy. No ale historia Samsona była taka, że znowu, podobnie jak to miało miejsce wcześniej, znowu Izraelici postępują, jak to czytamy na początku rozdziału 13, niegodziwie w oczach Pana, dlatego Pan na 40 lat podał ich władzy Filistynów, czyli tak naprawdę znowu są pod swego rodzaju okupacją, tak, Filistyni nad nimi się znęcają, poniżają ich, Izraelici są poddanymi Filistynów. No i czytamy o tym, że żył w rodzie Danitów pewien gość, którego żona była niepłodna, ale tej to żonie ukazał się anioł Pana i powiedział do niej właśnie ważne słowa na temat naszego dzisiejszego bohatera: wprawdzie jesteś niepłodna i nie masz dzieci, jednak zajdziesz w ciążę i urodzisz syna.

Uważaj więc, nie pij wina ani piwa, nie jedz też nic nieczystego, ponieważ zajdziesz w ciążę i urodzisz syna. Po jego głowie nigdy nie przejdzie brzytwa, chłopiec ten od urodzenia będzie poświęcony Bogu jako nazirejczyk. Właśnie on zacznie wybawiać Izraela spod władzy Filistynów. Odnośnie tego, ważna rzecz odnośnie tego Nazirejczyka, którym Samson był, jest to, że mamy w Księdze Liczb, w szóstym rozdziale, prawie że cały rozdział poświęcony właśnie Nazireatowi. To tak naprawdę było takie prawo odnośnie osób, które w szczególny sposób składały ślub lub, jak tutaj w przypadku Samsona, po prostu on był przeznaczony do tego, żeby być Nazirejczykiem od samego początku.

I ten ślub wiązał się z takim szczególnym oddzieleniem dla Boga i z tym też wiązało się prawo, które jest opisane właśnie w Księdze Liczb, w szóstym rozdziale. I jeśli chodzi o samego Samsona też i to spotkanie jego matki z aniołem, dalej czytamy, że po tym zdarzeniu kobieta przyszła do męża i opowiedziała: Przyszedł do mnie mąż Boży, wyglądał niezwykle, jakby był posłanym przez Boga aniołem. Nie zapytałam go, skąd jest, a on przedstawił mi się: Jesteś w ciąży, powiedział, i urodzisz syna. Nie pij wina ani piwa i nie jedz nic nieczystego, ponieważ ten chłopiec od urodzenia do swojej śmierci będzie poświęcony Bogu jako Nazirejczyk. No i tutaj historia jest taka, tam jest jeszcze trochę historii z aniołem.

Jak to te historie z aniołami, wiecie, wzbudzały naprawdę dosyć duże przerażenie też w ludziach, którzy z tymi aniołami się spotykali. Niemniej jednak na scenie naszej historii pojawia się nam Samson, o czym czytamy pod koniec rozdziału właśnie trzynastego, że żona Manoacha urodziła syna, nadała mu imię Samson, chłopiec rósł i Pan mu błogosławił, a po pewnym czasie zaczął go pobudzać duch Pana. Działo się to w obozie Dana, między Sorea a Esztaol. No i teraz dalej czytając o Samsonie widzimy, że gagatek z niego był niemały. Tak naprawdę całkiem sporo historii jest z jego udziałem, które są naprawdę takie zadymiarskie.

I jedna rzecz, na którą chciałbym, żebyśmy dzisiaj zwrócili uwagę, to jest to, co wydaje mi się, że poszło nie tak w jego życiu. A mianowicie mam wrażenie, że rodzice trochę olali jego wychowanie. I nie chodzi mi tutaj o to, żeby po prostu ci rodzice, nie wiem, kompletnie się... się nie przejęli chłopem i po prostu, nie wiem, puścili go samopas, no bo jednak widzimy też przez tą historię, że on jakąś tą relację z tymi swoimi rodzicami ma, oni się tam pojawiają. Często też się pojawiają wspomnienia w takich momentach, gdzie na przykład Samson mówi, że: A, ja rodzicom czegoś nie powiedziałem, i tego typu sytuacje. Więc ci rodzice są w tej historii ciągle gdzieś tam obecni, z boku, niemniej jednak mam takie wrażenie, że ta ich relacja nie była jakoś szczególnie bliska.

No a innym problemem jest to, że właśnie Samson, nie wiem, na ile był przygotowany przez swoich rodziców do tego, żeby tym Nazirejczykiem być. No bo z jednej strony, okej, prawdopodobnie gdzieś coś tam rodzice wspomnieli, no bo gość miał nigdy nie obcinać włosów, z czym tak naprawdę też wiązała się ta jego wyjątkowa siła, która też objawia się w historii jego życia, kiedy to po prostu tłucze tych Filistynów naprawdę niemiłosiernie, w wyszukany sposób, ale jest też kilka takich rzeczy, przy których widzimy dosyć wyraźnie, że gość tak naprawdę nie bardzo przejmował się prawem. Wydaje mi się, że nie bardzo przejmował się Bogiem przez większość swojego życia, bo robił rzeczy, których robić zwyczajnie nie powinien. No i jedna z tych rzeczy na samym początku tej jego historii jest taka, to jest czternasty rozdział, że tak naprawdę za żonę znalazł sobie Filistynkę. No, fantastyczny pomysł.

Poza tym, że prawo tego zabraniało, to Filistyni, no, relacje z Izraelitami mieli dosyć wątpliwe wtedy. No i czytamy tylko, że ojciec i matka nie byli zachwyceni, no i tam mówią: Ej, no ale u swoich nie możesz znaleźć? Serio? U Filistynów musisz sobie szukać żony? I faktem jest, że jest tam napisane, że to wyszło od Pana, bo Bóg szukał powodu do wystąpienia przeciw Filistynom.

Niemniej jednak, jak patrzę tak na tych rodziców, to wiecie, no mogli tupnąć nogą i powiedzieć: Synek, no nie, słuchaj, ale tu jest prawo, tu są pewne rzeczy, których my przestrzegamy, już nie mówiąc o tym, że w ogóle ty jesteś Nazirejczykiem i tak naprawdę to jesteś w ogóle w całkowicie szczególny sposób oddzielony na służbę dla Boga. No ale tam przy tej historii tej jego pierwszej żony też czytamy, że udaje się do Timny i gdy byli przy miejskich winnicach, zrykiem... Młody lew rzucił się w kierunku Samsona, no i gość, wiecie, gołymi rękoma tego lwa rozrywa. Nic o tym rodzicom nie mówi, no taki drobiazg, co będę tam z rodzicami rozmawiał. No i też wracając tą samą drogą jakiś czas później czytamy, że zszedł z drogi, żeby zobaczyć szczątki lwa, którego wcześniej zabił.

No i znowu tutaj ważna rzecz, no szczątki lwa, którego zabił, on miał nie zbliżać się w ogóle do żadnej padliny, no bo to czyniło go nieczystym. A znowu, będąc nazirejczykiem, on w szczególny w ogóle sposób miał dbać o tą swoją czystość. No i nie dość, że tam sprawdzał, co tam z tym lwem się dzieje, jakie to ciekawe, co się dzieje z lwem, którego rozerwałem, no to jeszcze zauważył, że jest tam rój pszczół, dziabnął sobie trochę miodu, poczęstował rodziców. Oczywiście, nic nie mówiąc o tym, skąd ten miód wziął, co znowu, no bo ta kwestia dbania o jakąkolwiek czystość względem Boga, tą, która była przypisana w prawie, no to była dosyć wątpliwa, jeśli chodzi o Samsona, jeśli w ogóle była jakakolwiek. No i w tym wszystkim mam takie wrażenie, że po prostu rodzice nie bardzo zadbali o to, żeby go przygotować do tej roli, którą miał spełnić, na miarę tego, w jaki sposób miał ją spełnić, bo ostatecznie Samson swoją rolę spełnia, ale tak naprawdę dzieje się to w trochę taki, wydaje mi się, sposób, który niekoniecznie był ostatecznie Bożym pomysłem na to, w jaki sposób Samson miałby ratować Izraelitów z rąk Filistynów.

Jednocześnie w Biblii jest całkiem sporo takich fragmentów odnośnie, no właśnie, wychowywania dzieci, odnośnie tego, jak dbać o to, żeby też nasze potomstwo dbało też o swoją relację z Bogiem, aby tego Boga szanowało, poważało, co przez większość życia Samsona jakoś nie bardzo to widzimy. Na przykład w Księdze Przysłów, w rozdziale 22, czytamy takie słowa w wersecie 6, gdzie jest nauczone: Pouczaj dziecko w drodze, którą ma iść, a gdy się zestarzeje, nie odstąpi od niej. No właśnie, to jest bardzo ważny fragment, wydaje mi się, dla każdego rodzica, że hej, jest pewna obietnica związana z tym, że jeżeli my dbamy o wychowanie naszych dzieci, to one zrealizują swoje powołanie, które Bóg ma dla nich. Ale też jednocześnie w Księdze chociażby Powtórzonego Prawa... Było bardzo wyraźnie napisane, żeby Izraelici też uczyli prawa swoje dzieci, mówili o nich, gdy są w domu, gdy odbywają drogę, przed snem i kiedy wstają, mieli je wypisać na odrzwiach swojego domu i na swoich bramach i żeby dzięki temu pomnożyły się ich lata i lata ich dzieci w ziemi, którą Pan przysiągł ich ojcom, że im ją da na tak długo, jak trwają lata niebios nad ziemią.

To jest werset 19 do 21 z 11 rozdziału Księgi Powtórzonego Prawa. Mam wrażenie, że zwyczajnie rodzice Samsona no nie odwalili jakiejś tam szczególnej roboty w jego wychowaniu. Nie wiem dlaczego, nie bardzo wiem dlaczego, no ale dzisiaj trochę tak czasami jest, że jako rodzice, nie wiem, czy bardziej nie chcemy być, wiecie, przyjaciółmi naszych dzieci niż faktycznie rodzicami. I nie mówię, że rodzic nie może być przyjacielem, ale jeżeli ta rola przyjacielska jest przerzucona trochę w zbyt duży sposób, no to może być tak, że zwyczajnie dzieciaki mogą nas nie szanować. I tak, na moim przykładzie powiem wam szczerze, ja nie mam jakichś wybitnie surowych rodziców, chociaż pamiętam, że w piernicz dostałem kilka razy, całkiem nie najgorszy.

Do dzisiaj się śmieję, że no nazłem i to chyba jakoś szczególnie nie wyszło, ale jednak do dzisiaj z moimi rodzicami mamy naprawdę fajną relację, lubimy ze sobą spędzać czas, jak jest okazja, żeby się spotkać, choć mieszkamy od siebie trochę daleko. I dzisiaj z perspektywy czasu te wszystkie rzeczy, które były dla mnie problematyczne jako dla nastolatka, który, wiecie, nie wiem, w piątek nie mógł wyjść, spotkać się ze znajomymi, dopóki nie zje kolacji z rodzicami, bo taki mieliśmy zwyczaj domowy, że po prostu zawsze jemy posiłek po pracy razem, to że to było późno i, wiecie, znajomi wszyscy już idą na imprezę czy gdzieś tam, no a ja tak naprawdę z bratem musieliśmy po prostu poczekać i zawsze byliśmy tymi ostatnimi, którzy dochodzili, no bo, ej, musicie zjeść z rodzicami, weźcie przestańcie, kiedy jest głupie. Dzisiaj naprawdę doceniam to wszystko, doceniam to, w jaki sposób moi rodzice mnie, mojego brata wychowywali i mam wrażenie, że naprawdę odwalili naprawdę przyzwoitą robotę. Znaczy, wiecie, trochę oceniam sam siebie, zakładając, że jestem jakimś przyzwoitym zawodnikiem, mam nadzieję, że tak jest, ale tak, doceniam te lata wychowania i to, że to wychowanie było właśnie takie stanowcze. Nie byliśmy jakoś szczególnie rozpuszczeni, też nie byliśmy jakoś bardzo sponiewierani, to nie było zbyt surowe, ale wydaje mi się, że dzięki temu udało nam się zbudować bardzo fajną, zdrową więź.

I też do dzisiaj tak naprawdę rozmawiałem z rodzicami, gdzieś ich pytam o radę, szukam jakiejś tam mądrości z ich doświadczenia życiowego, no bo zwyczajnie są naprawdę fantastycznymi ludźmi, których doceniam, których kocham, od których wciąż chcę się uczyć. W przypadku Samsona wydaje mi się, że coś w tej relacji poszło trochę nie tak. I jeszcze dalej, z perspektywy później tego, o czym będziemy czytać w Nowym Testamencie, to z wiarą trochę tak właśnie jest, że my też potrzebujemy mieć takich duchowych rodziców, że tak pozwolę sobie ich nazwać. No bo z jednej strony możesz powiedzieć: no dobra, Jacek, no to fajnie, że Samson, fajnie, że miałeś fajnych rodziców. No Samson, no przykro, że jednak coś w tej relacji może poszło nie tak.

I może rzeczywiście dzięki tym zaniedbaniom tego historia potoczyła się tak, a nie inaczej. Rzeczywiście on był takim ogromnym zadymiarzem, który też trochę emocji gdzieś tam wzbudza tym, jak tych Filistynów po prostu tam poniewierał. No ale wiesz, ja nie miałem takich rodziców. No i co mam teraz z tym zrobić? Już jestem dorosły, wychowałem się, jak się wychowałem, no i co teraz?

Z jednej strony, wiecie, ważne jest to, żebyśmy my w przyszłości naprawdę zadbali o to, jakimi jesteśmy rodzicami. Jestem obecnie rodzicem dwójki słodkich dziewczynek, jedna prawie trzylatka, druga półtorej miesiąca, i mam ogromne poczucie odpowiedzialności za ich życie, za to, że tak naprawdę w dużej mierze decyzje, które one będą podejmowały, to tak naprawdę będą konsekwencją tego, w jaki sposób ja im pomogę odkryć ich powołanie, odkryć ich misję, którą Bóg ma dla nich. Ale nawet jeżeli rodzicielstwo nie jest jeszcze naszym tematem, to mimo wszystko jest tak, że jeżeli chcemy duchowo wzrastać w jakkolwiek zdrowy sposób, potrzebujemy mieć takich rodziców. I mówiąc tutaj o rodzicach, mam na myśli po prostu ludzi, którzy naprawdę się o nas zatroszczą i będą nam pomagali stawiać kolejne kroki wiary, będą pomagali nam wzrastać w wierze. O tym też pisze Paweł w pierwszym liście do Koryntian, w czwartym rozdziale, wersecie piętnastym, i tam dalej szesnasty przeczytam, gdzie jest napisane, że: Choćbyście w Chrystusie mieli tysiące wychowawców, jednak ojców macie niewielu.

To ja w Chrystusie zrodziłem was przez dobrą nowinę, dlatego zachęcam: idźcie w moje ślady. I właśnie pisze o tym, że możecie mieć tysiące wychowawców. Tutaj używa słowa... Pedagog. Więc wiecie, tych pedagogów tu możecie mieć masę, takich nauczycieli, takich ludzi, których, wiecie, właśnie słuchacie gdzieś jakiegoś podcastu, tak, ktoś was czegoś tam uczy.

No ale właśnie, wiecie, poza tym, że jeżeli śledzisz ten podcast, to być może masz wrażenie, że się super znamy, no bo jednak trochę gdzieś mnie tam posłuchałeś. I wiem, jak to jest też, słucham bardzo dużo podcastów i mam wrażenie, że ludzie, których słucham w podcastach, to po prostu jakby były najlepsze ziomki. Jak czasami się zdarzało niektórych z nich spotkać, to po prostu było takie naprawdę śmieszne doświadczenie, no bo miałem wrażenie, jakbyśmy się świetnie znali, poza tym, że oni nie mają pojęcia, kim ja jestem. No ale właśnie, to nie o takie relacje chodzi. Z jednej strony korzystajmy z tych dobrodziejstw tego, że możemy się tak dzielić informacjami i gdzieś tą wiedzę sobie przekazywać dalej, ale ludzie, którzy są wam dużo bardziej potrzebni w życiu niż jakiś gość nagrywający podcast na temat Biblii, jakkolwiek mądrze by nie mówił, to są ludzie, którzy zwyczajnie o was się zatroszczą, tak jak rodzic troszczy się o dziecko.

I z jednej strony my potrzebujemy takich ludzi, którym pozwolimy na to, żeby pomagali nam stawiać kolejne kroki wiary, żeby byli dla nas takimi wzorami wiary, ludzi, z którymi możemy usiąść, pogadać, po prostu porozmawiać o swoich problemach, przyznać się do swoich słabości, opowiedzieć o grzechu, z którym się czasami zmagamy, o różnych rzeczach, które są dla nas problematyczne, ale też szukać u nich mądrej rady, takiej biblijnej rady, takiej, wiecie, Bożej rady. To jest kluczowe, żeby takich ludzi mieć w swoim życiu i polecam każdemu: znajdźcie sobie takich ludzi. My razem z żoną mamy grono takich osób, które naprawdę są nam bliskie, które pomimo różnych sytuacji, przez które przechodzimy, zawsze są blisko nas, zawsze nam służą radą, zawsze nam pomagają, zawsze my możemy do nich podskoczyć. Ale i takiego mam gościa jednego, który jak była potrzeba, to po prostu potrafił w ciągu kilku dni wsiąść w auto i tam kilkaset kilometrów przejechać do nas, żeby zwyczajnie nam pomóc. Pamiętajcie o to, żeby znaleźć takich ludzi, którzy po prostu będą przy was, będziecie się z nimi znali, będziecie mogli przed nimi się otworzyć.

Oczywiście to nie może być każdy, ale jakkolwiek traktujecie poważnie swoją drogę wiary, to proście Boga o to, żeby takich ludzi postawił wam na drodze, a jednocześnie, kiedy wy już będziecie mieli takich ludzi dla siebie, to też pamiętajcie, ważne jest to, żebyśmy my takimi ludźmi byli dla innych, żebyśmy mieli wokół siebie ludzi, którym pomagamy stawiać kolejne kroki wiary. Bo nawet jeżeli to jest tak, że, nie wiem, tydzień temu podjąłeś decyzję, że hej, chcę swoją wiarę traktować serio, chcę iść za Jezusem, chcę być Jego naśladowcą, no to jesteś już tak naprawdę tydzień do przodu względem osoby, która dopiero dzisiaj podejmie tę decyzję. I szukaj w swoim życiu osób, których właśnie w taki sposób będziesz mógł wspierać, bo o to chodzi w chrześcijaństwie, o to chodzi w relacjach między uczniami Jezusa, żebyśmy zwyczajnie pomagali sobie, tak relacyjnie stawiać kolejne kroki wiary, wzrastać w wierze i dzięki temu jeszcze lepiej realizować powołanie, które Bóg przygotował dla każdego z nas. W przypadku Samsona, no jego historia jest trochę problematyczna, ale właśnie nie chodzi mi o to, żeby szukać winnych, żeby teraz gdzieś tam czepiać się bardzo tych rodziców, no ale wydaje mi się, że nie odwalili oni jakiegoś szczególnie dobrej roboty w wychowaniu Samsona, ale po ludzku, jego historia kończy się tak, że mimo wszystko Samson, który jest, nie małym zadymiarzem, jest też jednym z bohaterów wiary, od których możemy się bardzo dużo uczyć, o czym z kolei już jutro w kolejnym odcinku. A tymczasem, jeśli macie jakieś dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, dołączcie do grupy na Facebooku, możemy tam sobie porozmawiać, powymieniać się jakimiś swoimi uwagami, swoimi spostrzeżeniami i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.