Upadłe królestwo

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 97 i czytamy drugą Księgę Samuela, rozdziały od 13 do 15. Wczoraj byliśmy świadkami jednego najbardziej tragicznego wydarzenia w życiu Dawida, które tak naprawdę później pociągnęło za sobą konsekwencje, które zaczynają się właśnie dzisiaj. Bo po tym, kiedy Dawid zgrzeszył w sposób naprawdę absolutnie haniebny, absolutnie zaskakujący, bo nikt z nas nie spodziewałby się tego, że tak porządny gość, facet, który jest Bożym wybrańcem, sam jest nazwany człowiekiem według Bożego serca, dopuści się czegoś takiego. Jednak zaraz po tym, jak ten jego grzech, który myślał, że być może nie wyjdzie na wierzch, być może nikt się o tym nie dowie, zostaje ujawniony przez proroka Natana, wtedy też Dawid po pierwsze, co jest ważne, w rozdziale 12 wyznaje, że zgrzeszył i to jego wyznanie jest szczere.

To jego wyznanie rzeczywiście jest wyznaniem, które też sprawia, że Bóg mu wybacza. To się dzieje jeszcze w 12 rozdziale, w 13 wersecie, gdzie czytamy to wyznanie grzechu przez Dawida, jak również czytamy o przebaczeniu ze strony Boga. Niemniej jednak po raz kolejny to, czego Dawid się dopuścił, wiąże się z bardzo konkretnymi konsekwencjami, konsekwencjami, które będą się ciągnęły dalej w jego rodzinie i ta historia, której dzisiaj jesteśmy świadkami, jest tego przykładem. Tak naprawdę to jest historia, która pokazuje nam kompletnie upadłe królestwo. Królestwo, które miało być piękne, królestwo, które miało być przykładem, królestwo, które miało wskazywać na to, jak wyjątkowy jest Bóg Izraela, jest królestwem, które staje się kompletnie popapranym systemem jakichś różnych układów, układzików, dziwnych relacji i ostatecznie grzechu, który doprowadza do ogromnej tragedii.

I o tym czytamy dzisiaj, kiedy mamy historię jednego z synów Dawida, Amnona i jego siostry Tamar. Ale co więcej, tam się pojawia jeszcze więcej oczywiście bohaterów, bo pojawia się też drugi syn, pojawia się oczywiście ojciec w tej całej tragedii i dodatkowo jeszcze w całą historię jest zamieszany kuzyn, więc widzimy po tym, że Często grzech i tragedia to nie jest kwestia tylko jednej osoby. My czasami szukamy jednego winnego, lubimy szukać jednej osoby. To jest ten zły, to jest... już nawet nie chcę szukać przykładu, ale to on jest tym złym, najgorszym. Bardzo często jest wiele rzeczy, których możemy nie widzieć, tragedii, cierpienia innych ludzi, które jest konsekwencją złych decyzji większej grupy osób, pokręconych relacji, jakichś dziwnych układów i o tym czytamy w historii Amnona i Tamar.

Tamar, która w tym wszystkim jest piękną córką Dawida, jest tak piękna, że zakochał się w niej właśnie jeden z synów Dawida. Oczywiście rodzeństwem byli po ojcu, ale po matce już nie. Co też po raz kolejny pokazuje, że to nie był dobry pomysł, to nie był dobry pomysł, żeby Dawid i w ogóle żeby mieć więcej jak jedną żonę. To zdecydowanie był kiepski pomysł, bo później z tego robią się takie historie jak ta. Czytamy na samym początku drugiej Księgi Samuela, w trzynastym rozdziale, że Amnon zakochał się w swojej siostrze.

To nie było zakochanie, żeby od razu było jasne, to nie było zakochanie. To były jakieś patologiczne, toksyczne, kompletnie popaprane pożądliwość. Tak naprawdę on chciał coś, na co nie powinien w ogóle zawiesić oka. Pamiętacie, kto coś takiego miał? No właśnie, do tego jeszcze wrócimy.

Amnon jest takim, wiecie, wyjątkowym romantykiem. On nawet uznaje, że jego siostra jest tak piękna, jest niezamężna, rozchorował się z jej powodu, uznał, czy tam, że uznał, to za zbyt piękne, żeby mógł ją zdobyć. Ja pierniczę, gościu, po prostu... W ogóle jak sobie go wyobrażam, to aż mnie nosi. Ale jednak Amnon ma kumpla, to tak naprawdę jest jego kuzyn, Jonadab.

Kolejna fantastyczna postać, świetny doradca. Stary, słuchaj, wymyślimy coś. Mam genialny pomysł. Weź udawaj, że się rozchorowałeś, połóż się do łóżka, powiedz ojcu: weź przyślij moją siostrę, niech ona mi coś ugotuje, niech mnie nakarmi, taki biedny schorowany jestem. W ogóle jak czyta się tę historię, to naprawdę przerażające jest to, jak widzimy tych gości.

Najpierw jakiegoś gościa, który jest totalnie chory w sposób, napalony na swoją siostrę, później mamy kumpla, który: Hej, ale ja mam pomysł, co możesz z tym zrobić. Możesz, słuchaj, zrobić taki numer, udawaj chorego, wiesz, ona przyjdzie, ugotuje ci coś. Wszystko załatwi, będzie okej. I wiecie, Jonadab w tym wszystkim, on nie mówi: Ej, słuchaj, zgwałć swoją siostrę, tylko tak naprawdę mówi: Słuchaj, przyjdzie do ciebie, będzie u ciebie, będziesz wiedział, co zrobić, co? Będziesz wiedział.

Jesteś duży chłopak, po popraństwo kompletne. No i, ale Dawid nie widzi problemu, bo w sumie no okej, dobra, może mam dziwnego tego syna, ma jakieś takie swoje zachciwajki, no dobra, jakbym miał mu to pomóc. Przychodzi Tamar i gość wywala wszystkich z pokoju, ona mu przynosi jedzenie i co on mówi? Połóż się ze mną i oddaj mi się, moja siostro. Siostro, okej.

Ona się broni: Nie, mój bracie, nie, nie, tak się nie robi w Izraelu, nie popełniaj tej niegodziwości. Co do mnie, dokąd miałabym pójść taka zhańbiona? A co do ciebie, stałbyś się wyrzutkiem w Izraelu. Porozmawiaj raczej z królem, nie odmówi mnie tobie. On jednak jej nie posłuchał, wziął ją siłą i zgwałcił.

Tyle była warta jego miłość, to, co jemu się wydawało, że jest miłością, co w ogóle miłością nie było. Ale widzimy w tym Tamar, która jest ofiarą tej całej tragedii, i ona tak naprawdę powinna powiedzieć tylko: Nie, nie, stary, nie. To ona jeszcze mu tłumaczy: No ale słuchaj, no wiesz, ostatecznie to pogadaj z ojcem, coś się z tego zrobi, możemy to wszystko ogarnąć jakoś sensownie. Naprawdę, ja domyślam się, że każdemu z nas, jak czytamy tę historię, to jest autentycznie szkoda tej dziewczyny, bo dwóch facetów uknęło przeciw niej taki spisek, no ale co dzieje się dalej? Amnon oczywiście robi swoje, tak, to, co gdzieś w tej swojej chorej głowie wymyślił, gwałci ją i okazuje się, że on potem zaraz wyrzuca, bo nagle czytamy, że zaraz potem jednak Amnon poczuł do niej ogromną nienawiść, większą niż wcześniejsze pożądanie, którym tak do niej pałał.

Wstawaj i wynoś się stąd, rozkazał. Wtedy ona powiedziała do niego: Po tym, co mi zrobiłeś, chcesz dopuścić się jeszcze gorszej podłości? No i koniec końców ją wyrzuca. Dziewczyna praktycznie straciła w tym momencie swoją przyszłość, bo o ile sam gwałt jest tragedią samą w sobie, to czego gość się dopuścił jest tragedią samą w sobie, o tyle większą siłę miało to wtedy, że w zasadzie ona, jej szanse na to, że ona kiedykolwiek wyjdzie za mąż, spadły praktycznie do zera. To już się raczej nigdy nie wydarzy.

Będzie sama do końca życia, nawet nie będzie za bardzo miała opcji, żeby cokolwiek z tym zrobić. A Amnon? No nic się nie stało, tak? Dowiaduje się o tym król Dawid i co robi Dawid? Właśnie chciałbym, żebyśmy porozmawiali o tym.

Co ci ludzie tutaj robią w tej historii? Dawid, czytamy w wersecie 21, dowiedział się o tym wszystkim. Bardzo się rozgniewał. Nie upomniał jednak za to Amnona, ponieważ kochał go jako swojego pierworodnego syna. Ojciec, wiesz co?

Nie, nie, nie. Rozgniewał się. No był tak wściekły, ale nie żeby z synem porozmawiał, nie żeby mu pieprznął w łeb, nie żeby po prostu cokolwiek zrobił. I są ludzie, którzy w tym miejscu zadają sobie pytanie, które wydaje mi się, że warto zadać i warto się zastanowić, czy to, że Dawid nic z tym nie zrobił, nie wynikało z tego, że Amnon w zasadzie zachował się tak jak ojciec. No bo nie czytamy o tym, jaka była rozmowa Batszeby z Dawidem, kiedy Dawid ją sprowadził do siebie, ale nie będę ściemniał.

Raczej nie sądzę, żeby ona była tym zachwycona. Być może nic nie powiedziała, być może nic nie powiedziała, no bo jednak król, tak? No to z pozycji władzy Dawid był w kompletnie innym miejscu, tutaj Tamar chociaż próbowała, ale sytuacja... Widzicie, co tutaj się dzieje? To jest prawie że to samo.

Co miał powiedzieć? Ty, Amnon, poniosło cię. Ty, ojciec, przypomnieć ci? To jest jeden z powodów, dla których warto, warto naprawdę, żebyśmy dbali o swoje życie, bo jeżeli my się dopuszczamy pewnych rzeczy, to jak później mamy być autentyczni, kiedy chcemy pomagać innym? Jeżeli wiemy, że coś nam ciąży na sumieniu, tak, i wiadomo, Bóg nam wybaczył, ale my często sobie nie umiemy wybaczyć.

Bóg wybaczył Dawidowi, ale Dawid sam sobie nie mógł pewnie wybaczyć tej historii, bo wiedział też, z jakimi konsekwencjami to będzie się wiązało. I tak naprawdę ta historia, którą dopuścił się Dawid, ciągnęła się za nim praktycznie do końca życia. No i tutaj mamy Amnona. Co tata robi? Nic.

No ale za to mamy jeszcze drugiego syna, Absaloma. Imię jego swoją drogą znaczy ojciec pokoju. Ten to pokój tu zaprowadził dopiero. I z jednej strony tak, zrozumiałe jest to, że Absalom był strasznie wściekły. Niemniej jednak fajne jest to, że przygarnia Tamar do siebie.

Jednak patrzcie na to, co on mówi w wersecie 20. Absalom jej brat zapytał: Czy był z tobą Amnon, twój brat? Uspokój się, więc, moja siostro, to twój brat. Nie przejmuj się zbytnio tą sprawą. Wiecie, sorry, następny popapraniec, następny gość.

Nie, że powiedział: Kwałcił cię Amnon? Nie, był z tobą? Był z tobą? Przespał się? Słuchaj, ale nic się nie stało, nic się nie stało, nie przejmuj się.

Tamar, powiedzcie, żeby się nie przejmowała. To wszystko, co dzisiaj się dzieje, jest konsekwencją historii z wczoraj. historii Dawida, który dopuszcza się nie tylko tego, że przespał się z żoną jednego ze swoich najlepszych żołnierzy, ale też to, że go zabił. I tutaj jak kończy się cała historia? No właśnie, zemsta Absaloma, tak? Ja to załatwię.

Nie dam nikomu poznać. Ale wiecie, organizuję imprezę, zapraszam braci, długo mówi: Słuchajcie, tak będzie pijany, weźcie go zabijcie. Oczywiste w tej historii jest to, że grzechu dopuścił się Amnon i że to, czego się dopuścił, to była kompletna tragedia. Ofiarą była Tamar, ale patrzcie, ilu ludzi mogło wpłynąć na tę historię, ilu ludzi mogło coś zrobić. Kuzyn, który jest beznadziejnym doradcą, brat, który później się mści tym, że zabija swojego brata, ojciec, który zamiast zdyscyplinować, cokolwiek wyciągnąć jakieś konsekwencje wobec niego, też tego nie robi, co ostatecznie prowadzi do śmierci tego brata.

I to jest tylko początek historii upadku rodziny Dawida. I teraz możecie sobie pomyśleć, okej, dobra, ale ta historia jest po to, żeby mnie wnerwić, ta historia jest po to, żeby znowu mieć kolejną historię w Biblii, która jest naprawdę taka, wiecie, wzburzająca, którą czytamy i myślimy: co to takiego w ogóle jest, co tutaj się dzieje. Bo tak naprawdę ta historia zaczyna się tutaj, ale kończy się tym, że Absalom powstaje przeciw swojemu ojcu, przez to Dawid musi uciekać z Jerozolimy, uciekać przed swoim własnym synem, który jest zawodnikiem spokojnie na osobny odcinek, być może w przyszłym roku osobno porozmawiamy sobie o Absalomie, bo on naprawdę jest ciekawym gościem, żeby o nim porozmawiać. No ale wiecie, te wszystkie rzeczy, które tutaj się działy, gdzie Amnon był kulminacją wszystkiego, to znowu były takie, wiecie, tu jakiś doradca, tu ktoś, kto się nie odzywa, nie będę robił problemów, tak, nie będę się stawiał, drugi: ja się zemszczę, wezmę sprawy w swoje ręce. To jest królestwo upadłe, królestwo Dawida.

Jednak w tym wszystkim Bóg zaprasza nas do całkiem innego królestwa. Jeżeli to królestwo ciebie oburza, to tak jak rozmawialiśmy o tej historii, być może widzicie też to, że tak funkcjonuje dzisiaj świat: układy, układziki, ktoś z kimś, to nie jest takie straszne, tu nic się takiego nie wydarzyło, przecież hej, udawajmy, że jest okej. Ta historia tak naprawdę nie jest jakąś szczególnie historią oderwaną od tego wszystkiego, co my widzimy każdego dnia. Niemniej jednak Bóg chce zaprosić mnie i ciebie do całkiem innego królestwa. Chce, żebyśmy zdecydowali się.

Być obywatelami królestwa, którym rządzi ktoś inny i w którym te rządy są inne. I czytamy o tym w Księdze Izajasza, w dziewiątym rozdziale, wiem, że fragment taki bożonarodzeniowy, ale ej, słuchajcie tego, od piątego wersetu: Oto narodziło się dziecko, syn został nam dany, władza spocznie na jego ramieniu. Nazwą go: cudowny doradca, Bóg mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju. Wielką będzie miał władzę, pokój trwać będzie bez końca na tronie Dawida i w jego królestwie, ponieważ je utrwali, oprze je na prawie i sprawiedliwości od objęcia rządów aż na wiek. Dokona tego żarliwość Pana Zastępów.

Zwróćcie uwagę na te imiona, które tutaj się pojawiają odnośnie właśnie Jezusa, który przynosi całkiem inne królestwo, królestwo oparte na innych zasadach. Cudowny doradca. W naszej dzisiejszej historii mieliśmy jednego doradcę. Jezus jest cudownym doradcą. Bóg mocny.

Kim był Dawid? Był słabym ojcem, ojcem, który po prostu z jakiegoś powodu nie znalazł w sobie sił do tego, żeby się postawić swojemu synowi. Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju. Absalom, ojciec pokoju, tak? To znaczyło jego imię, który pokój wprowadza w ten sposób, że zabija swojego brata.

Tutaj mamy Boga, który mówi o sobie, że jest Ojcem Odwiecznym, Księciem Pokoju, że w Jego królestwie mamy cudownego doradcę, mamy Boga, który naprawdę jest mocny, który może, który ma wszelkie możliwości do tego, żeby na nim polegać i żeby, polegając na nim, żyć w świecie, w którym realizujemy Jego wolę, realizujemy Jego plan dla naszego życia, korzystając z Jego możliwości, a nie z naszych. Jednocześnie ten król jest ojcem i to jest coś tak wyjątkowego, że Bóg nie mówi o sobie tylko, że jest królem, władcą, ale jest też ojcem, jest tatą. Chce być tatą dla ciebie i dla mnie i jednocześnie przynieść pokój do twojego i mojego życia. To jest królestwo, do którego zaprasza nas Jezus, który swoją osobą pokazał, w jaki sposób można żyć pod Jego panowaniem. To jest królestwo, które może być udziałem ciebie i mnie, jeżeli zdecydujemy się na to, żeby iść za Jezusem, żeby Jemu zaufać i żeby podejmować w swoim życiu decyzje, które są odbiciem wartości królestwa, do którego Bóg nas zaprasza.

Mam nadzieję, że ten odcinek był dla was wartościowy, że też pomimo tragicznej historii widzimy tą kompletną zmianę w sposobie rządzenia, którą Bóg chce wnieść. nieść do naszego życia. Sposób, który Bóg prowadzi swoje królestwo, do którego zaprasza nas, którego możemy stać się częścią. Mam nadzieję, że z tego skorzystacie, że właśnie będzie to dla nas nie tylko oburzającą historią na temat ludzi, którzy funkcjonują tak jak większość świata dzisiaj, ale tak naprawdę będzie historią, która daje nam nadzieję na to, że nawet z tak upadłego królestwa Bóg tworzy swoje królestwo, do którego nas zaprasza, bo też u Izajasza przeczytaliśmy, że pokój trwać będzie bez końca na tronie Dawida i w jego królestwie. To królestwo, które dzisiaj jest w stanie upadku, ma swoją kontynuację i ma króla, który będzie królem, jest i będzie królem wiecznym. Wielkie dzięki za dzisiaj.

Jeżeli macie dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, a tymczasem słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.