Wszystkie odcinki

Dzień 176 Księga Aggeusza 1-2

Jakie są nasze priorytety

Prowadzi Jacek Obolewicz · Zobacz w planie czytania

Przeczytaj tekst: Ag 1 Ag 2

Dzień 176 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Aggeusza

W skrócie

Dzisiaj druga najkrótsza księga Starego Testamentu, a przy tym jedna z moich ulubionych: Księga Aggeusza. Prorok mówi do ludzi, którzy wrócili z niewoli i zajęli się własnymi domami, a Bożym domem nie. Opowiadam, co to ma wspólnego z nami i dlaczego Bóg nie chce być tylko jednym z elementów w naszym życiu.

Najważniejsze myśli

  1. Nowy etap historii Izraela

    Aggeusz działa już po niewoli babilońskiej, kiedy Izraelici wracają i odbudowują Jerozolimę, więc tym razem prorok mówi do ludzi, którzy są już w domu.

  2. Dużo siejecie, mało zbieracie

    Lud zajął się własnymi domami i swoimi potrzebami, a świątynia leżała w gruzach. Aggeusz mówi: zastanówcie się nad swoim postępowaniem, bo brakuje wam, mimo że pracujecie.

  3. Bóg nie chce być na liście

    Nie wystarczy dać Bogu pierwsze miejsce na liście spraw, bo On chce być całym naszym życiem i punktem, z którego patrzymy na całą resztę.

  4. Wzrok w Jezusie, a nie w troskach

    Jezus uczy w szóstym rozdziale Ewangelii św. Mateusza, żeby się nie martwić i szukać najpierw Królestwa Bożego. List do Hebrajczyków dodaje do tego: utkwijmy wzrok w Jezusie.

Z odcinka

Żeby było jasne, Bóg nie chce być dodatkiem do naszego życia.

On chce być całym naszym życiem. On chce być źródłem naszego życia. On chce być istotą naszego życia.

Bóg chce być tym, który tak naprawdę sprawia, że my przez pryzmat Niego w ogóle na całą resztę patrzymy.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • Czytam w odcinku ten fragment, w którym Bóg przez Aggeusza wzywa lud do odbudowy świątyni i pokazuje, że przez zaniedbanie tej sprawy ich praca nie przynosi owoców.
  • Siejecie wiele, a zbieracie mało, jecie bez sytości i pijecie bez gaszenia pragnienia. Łączę to z naszym poczuciem, że ciągle czegoś nam brakuje.
  • Jezus mówi, żeby nie martwić się o jedzenie i ubranie, tylko szukać najpierw Królestwa Bożego, a wszystko inne będzie nam dodane.
  • Autor listu zachęca, żeby biec wytrwale w wyznaczonym wyścigu i utkwić wzrok w Jezusie, który wzbudza i doskonali wiarę.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Ten sam wątek co w Mt 6: nie martwcie się o życie, szukajcie Królestwa Bożego, a reszta będzie dodana.
  • Paweł pisze, żeby niczym się nie martwić, tylko o wszystko prosić Boga, a wtedy Jego pokój będzie strzegł naszych serc.
  • To psalm o tym, że bez Boga nasza praca nie ma oparcia: jeśli Pan domu nie zbuduje, na próżno trudzą się ci, którzy go budują.

Do przemyślenia

  • Co zajmuje u mnie pierwsze miejsce w tygodniu, kiedy nikt nie patrzy?
  • O czym martwię się najbardziej i co by się zmieniło, gdybym tę sprawę najpierw oddał Bogu?

Powiązane odcinki

Aggeusz priorytety odbudowa świątyni troska i zaufanie szukanie Królestwa Bożego powrót z niewoli

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 176 i czytamy Księgę Ageusza, rozdziały 1 i 2. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dodatkowo, zgodnie z planem, który mamy założony, dzisiaj tak naprawdę powinniśmy już zacząć sobie czytać Księgę Zachariasza, więc przy okazji czytania Ageusza, chyba że Ageusza macie już za sobą, możecie sobie przeczytać też siedem pierwszych rozdziałów Księgi Zachariasza. A my dzisiaj będziemy rozmawiali na temat Księgi Ageusza, tak jak to wspomniałem na samym początku.

I teraz najbliższe trzy księgi będą dosyć ciekawe, bo będziemy mieli ten proroków, tylko że ci prorocy, oni już będą działali w innym czasie historii Izraela, więc tutaj wymaga to od nas tego, żebyśmy narysowali sobie taki bardzo ogólny kontekst tego, co takiego się dzieje, bo większość proroków wcześniej działała przed uprowadzeniem Izraelitów do niewoli lub ewentualnie w trakcie. Tym razem mamy tak naprawdę proroków, którzy kierują swoje przesłanie do Izraela, niemniej jednak to już jest Izrael, który odbudowuje się po niewoli babilońskiej. Po kilkudziesięciu latach mieli opcję, żeby wrócić i zacząć odbudowywać miasto, zacząć odbudowywać świątynię, mówiąc o mieście mam na myśli Jerozolimę oczywiście. I księgi, które nam tę historię opisują, to jest Księga Ezdrasza i Nehemiasza, tylko że w naszym planie one będą trochę później, dlatego dzisiaj jedynie taki bardzo ogólny klimat tego, gdzie jesteśmy w historii. To, co być może już pamiętamy czy kojarzymy, to jest to, że generalnie Jerozolima prawie że została zrównana z ziemią, świątynia została zniszczona i niewiele tam zostało, do czego można by było wracać.

Dlatego też po powrocie Izraelitów z niewoli, czy jakiejś części Izraelitów z niewoli, zaczęli oni odbudowywać miasto, odbudowywać świątynię i teraz Ageusz jest prorokiem, który właśnie działa, widząc to, co się dzieje i to, jaką postawę mają ludzie, jak ta praca idzie i tak dalej. Jest to księga bardzo fajna, bo jest niesamowicie krótka i przy okazji jest bardzo, ale to bardzo treściwa. W zasadzie jest ona drugą najkrótszą... księgą Starego Testamentu, a jednocześnie zdecydowanie łatwiej jest odnieść jej przesłanie do naszej sytuacji w porównaniu z najkrótszą księgą Nowego Testamentu, o której rozmawialiśmy nie tak dawno, była to księga Abdiasza. Więc co takiego sprawia, że księga Ageusza jest wyjątkowa? Że fajnie się ją czyta, że tak naprawdę kiedy ją czytamy, możemy sobie pomyśleć: hej, chłop mówi chyba trochę do mnie.

Chciałbym, żebyśmy na początek zerknęli właśnie na pierwszy rozdział z całych dwóch księgi Ageusza. I teraz tak, na początku mamy wstęp i później . I ten fragment brzmi następująco: W drugim roku panowania króla Dariusza — Dariusz tutaj ważne, to był król perski — w szóstym miesiącu pierwszego dnia tego miesiąca Pan za pośrednictwem proroka Ageusza skierował do Zorobabela, syna Szaltiela, namiestnika Judei, i do arcykapłana Jozuego, syna Jochadaka, słowo tej treści. Tak mówi Pan Zastępów: Lud ten mówi, że nie przyszedł jeszcze czas, by budować dom Pana. W związku z tym Pan za pośrednictwem proroka Ageusza przekazuje takie słowo: Czy dla was samych przyszedł czas, by mieszkać w domach pięknie wykończonych, podczas gdy ten dom wciąż leży w ruinach?

Otóż teraz tak mówi Pan Zastępów: Rozważcie, jak się wam powodzi. Siejecie wiele, zbieracie mało. Jecie, ale nie do syta. Pijecie, lecz nie gasicie pragnienia. Odziewacie się, lecz nie jest wam ciepło.

Kto zarabia, gromadzi do dziurawego worka. Tak mówi Pan Zastępów: Zastanówcie się nad swoim postępowaniem. Idźcie zatem w góry, sprowadźcie drewno i budujcie mój dom. Spodoba mi się on i zostanę uwielbiony — mówi Pan. Bo zauważcie, liczyliście na wiele, a jest niewiele.

Przynieśliście to do domu i zdmuchnąłem to. Z jakiego powodu doświadcza Pan Zastępów? Z powodu mojego domu, bo leży w gruzach, a każdy z was zabiega o własny dom. To dlatego niebo wstrzymało swoją rosę nad wami, a ziemia zatrzymała swój plon. Sprowadziłem suszę na ziemię, na góry i na zboże, na moszcz i na oliwę, i na wszystko, co wydaje ziemia, na ludzi i na bydło, i na wszelki trud rąk.

To przesłanie w zasadzie większość pierwszego rozdziału jest dosyć łatwa dla nas do odbioru. Tu nie ma fizyki jądrowej, a jednocześnie jak bardzo jest to podobne. Do sytuacji, w której znajduje się każdy z nas. Bo teraz, po powrocie do Jerozolimy, co Izraelici zrobili? No pierwsze co, zabrali się za to, żeby w ogóle mieli gdzie mieszkać, więc ogarnęli sobie dom, zaczęli się odbudowywać i tak dalej.

Zajęli się tym, co było dla nich taką pierwszorzędną potrzebą, no też po części egzystencjalną, tak? Ale też zaczęli dbać o to, żeby właśnie ten dom był fajny, żeby był fajnie wykończony i tak dalej. Zaczęli zajmować się swoim życiem, wrócili do normalności, starali się wrócić do normalności, starali się ułożyć sobie swoje życie, zobaczyć, co im jest potrzebne, jak mogą się odkuć. Jednak pojawił się pewien problem. Bardzo się narobili, a jednocześnie niekoniecznie widzieli owoc swojej pracy.

Problem był taki, że ich priorytety były totalnie pomieszane. Nie byli za bardzo zainteresowani tym, żeby na początku zająć się świątynią, tylko przede wszystkim zajęli się swoim życiem, swoimi potrzebami, tym, co im było potrzebne, tym, o czym wiedzieli, że chcą mieć albo nie i tak dalej. Doprowadziło to do tego, że tak jak Bóg tutaj kieruje przez Ageusza to słowo: jest susza, jest problem, jeśli chodzi o zbiory. I Bóg wyraźnie wskazuje, że problemem jest to, że zwyczajnie oni zajęli się sobą, zamiast zająć się tym, co było najważniejsze, a mianowicie świątynią. Mieli odbudować świątynię.

I samo odbudowanie świątyni to też niekoniecznie była taka prosta sprawa, o czym za chwilę jeszcze porozmawiamy, bo pojawiały się tam różne przeciwności związane w ogóle z odbudowaniem miasta, z odbudowaniem świątyni. To niekoniecznie było takie hop-siup. Ale kiedy spojrzymy na cały ten taki klimat tej pierwszej wypowiedzi, którą kieruje Ageusz: , jecie, a nie dosyta, pijecie, a nie gasicie pragnienia i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej. Jak często mamy w życiu poczucie, że czegoś nam brakuje, że coś nie gra. Niby wszystko mam, ale nie czuję się do końca syty, nie czuję się do końca spełniony.

I tak się często zastanawiamy, o co chodzi. Nie mówię, że zawsze to będzie powodem, ale jednym z powodów może być to, że właśnie mamy niekoniecznie dobrze ułożone priorytety. Może być tak, że zwyczajnie bardzo skupiamy się na zaspokojeniu swoich potrzeb, podczas gdy... Bóg jest tym, który chce zaspokajać nasze potrzeby. Chce odpowiadać na nasze potrzeby.

Chce być tym, na którym my polegamy w kwestii naszego zaopatrzenia, naszych potrzeb, tego wszystkiego, co jest nam zwyczajnie do życia potrzebne. To nie jest tak, że Bóg jest jakimś, wiecie, Matołkiem i po prostu on nie wie. Po prostu musicie mu powiedzieć o tym, co potrzebujecie, że, nie wiem, że jedzenie, praca i tak dalej, ubranie. To są oczywiste rzeczy. To nie jest tak, że Bóg tego w ogóle nie kuma.

To, co jednak Bóg lubi robić i to w jaki sposób Bóg lubi działać, jeżeli mogę tak powiedzieć, to jest to, kiedy my najpierw zwracamy swoją uwagę na Niego po to, żeby On mógł się zająć naszymi rzeczami. To jest bardzo ważna prawda, o której już wtedy Izraelici kompletnie zapomnieli. Nie bardzo przejmowali się tym, że jest świątynia do odbudowania. Zajęli się tym, co było dla nich ważne. I bardzo często w naszym życiu może być tak, że zgubimy gdzieś ten właściwy priorytet, tą właściwą perspektywę, żeby spojrzeć na swoje życie przez pryzmat tego, jak Bóg je widzi i co z perspektywy Bożego planu jest dla nas ważne w tym czasie, a niekoniecznie na to, co nam się wydaje, że jest najważniejsze.

I wiem, że to może być trochę takie: no ale to co, ja mam się nie zajmować sobą, swoją rodziną, pracą? No, jak najbardziej mamy się zajmować, tylko nie mamy się o to martwić. I nie powinny to być obszary naszego życia, które mają tak wysoki priorytet, że tak naprawdę Bóg gdzieś tam niby jest, ale tak naprawdę Go nie ma, no bo, wiecie, jest dodatkiem do naszego życia. Żeby było jasne, Bóg nie chce być dodatkiem do naszego życia. W żaden sposób.

Bóg chce być całym naszym życiem. On chce być panem naszego życia. On chce naszemu życiu nadawać kierunek, a nie być tylko taką osobą, która, wiecie, a mam poukładane swoje życie, tu jest praca, tu jest rodzina, tu jest coś tam, tu jest Bóg. Nie, w ogóle to nie jest tak. To nawet nie chodzi o to, żeby Bóg miał najważniejsze miejsce w naszym życiu.

Zaraz wam wytłumaczę, o co mi chodzi. Bóg nie chce mieć najważniejszego miejsca, o tyle, że jeżeli my mówimy: Bóg ma najważniejsze miejsce w moim życiu i myślimy o tym z perspektywy tego, że jest masa różnych rzeczy i muszę je gdzieś tak sobie poukładać w kolejności, Bóg w ogóle nie chce być na poziomie wszystkich innych rzeczy w naszym życiu. W ogóle Jego to nie interesuje. On chce być całym naszym życiem. On chce być źródłem naszego życia.

On chce być istotą naszego życia. On nie chce być jednym z elementów układanki naszego życia, który my tam sobie wpinamy, jak On nam pasuje w danym momencie. Bóg chce być tym, który tak naprawdę sprawia, że my przez pryzmat Niego w ogóle na całą resztę patrzymy. To nie jest tak, że my Boga ustawimy sobie gdzieś tam nawet na jakimś zaszczytnym miejscu. Tu nie chodzi o to, żeby Bóg był na zaszczytnym miejscu względem całej reszty.

Bóg chce być ponad całą resztą, ponad tym wszystkim. I żebyśmy przede wszystkim na Niego patrzyli, żeby to wszystko, co dzieje się w naszym życiu, te wszystkie rzeczy, które są absolutnie ważne i potrzebne, żeby one znajdowały swoje miejsce, kiedy patrzymy na nie przez pryzmat Boga. Kiedy patrząc najpierw widzimy Jezusa i przez Jego pryzmat widzimy całe nasze życie. Jesteśmy w stanie dzięki Niemu ułożyć to, co takiego powinno się w naszym życiu dziać, jak powinno się w naszym życiu dziać. To jest niesamowicie ważne, żebyśmy złapali to, że Bóg nie chce być w ogóle w żaden sposób postrzegany jako jeden z elementów, bo Bóg nie jest jakiś jeden z.

On, jeżeli mówimy o sobie, że jesteśmy uczniami Jezusa, że chcemy Go naśladować i tak dalej, to Bóg staje się całym naszym życiem. I na całe nasze życie patrzymy przez Jego pryzmat. I jednocześnie możemy być absolutnie spokojni o to, że nie musimy się o nic martwić w naszym życiu. I fragment, który już wcześniej wspominałem, który już gdzieś się pojawiał i pewnie jeszcze nieraz się pojawi, który jest bardzo ważny, to Ewangelia Mateusza, 6 rozdział. .

Dlatego mówię wam: nie troszczcie się o wasze życie, co będziecie jeść albo co też będziecie pić, ani o wasze ciało, w co będziecie się ubierać. Czyż życie nie jest czymś więcej niż pokarm, a ciało niż ubranie? Spójrzcie na ptaki nieba, że nie sieją ani nie żną, ani nie zbierają do spichlerzy, a jednak wasz Ojciec niebieski żywi je. Czy wy nie jesteście o wiele cenniejsi niż one? I któż z was, martwiąc się, może dodać do swego wzrostu jeden łokieć?

A o ubranie dlaczego się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jak rosną, nie pracują ani nie przędą, a mówię wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc trawę polną, która dzisiaj jest, a jutro zostanie... który zostaje wrzucony do pieca, Bóg tak ubiera, czyż nie tym bardziej was, ludzie małej wiary. Nie troszczcie się więc, mówiąc: cóż będziemy jeść albo co będziemy pić, albo w co się ubierzemy, bo o to wszystko poganie zabiegają. Wie bowiem wasz Ojciec niebieski, że tego wszystkiego potrzebujecie.

Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam dodane. Dlatego nie troszczcie się o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy sam się zatroszczy o swoje potrzeby. Dość ma dzień swojego utrapienia. To, że w naszym życiu pojawiają się takie momenty, gdzie się martwimy o coś, gdzie zwyczajnie troska bierze górę, wynika z jednej bardzo ważnej rzeczy, o której Jezus tutaj mówi, kiedy w pewnym momencie wspomina: ludzie małej wiary. Jeżeli te wszystkie rzeczy, których nam z pozoru może brakować, o które się martwimy, troszczymy, nie wiemy, jak będzie wyglądała przyszłość, jeżeli one wszystkie zajmują naszą energię tak bardzo, że gdzieś gubimy Bożą perspektywę, to zwyczajnie znaczy, że gubimy wiarę, że ta nasza wiara gdzieś tam podupada, a Bóg chce być osobą w naszym życiu, z którą wchodzimy w interakcję właśnie z perspektywy wiary, z tego, że nie tylko Bóg istnieje, ale że jest Tym, który się o mnie troszczy, który dba o moje życie, który nadaje kierunek mojemu życiu i On ostatecznie jest w stanie moje życie doprowadzić dokładnie do tego miejsca, do którego On chce, żebym doszedł czy doszła, pod warunkiem, że pozwolimy Mu na to, żeby to On nadawał właściwy kierunek.

Kiedy będziemy patrzeć na wszystkie rzeczy w naszym życiu przez pryzmat Jezusa, kiedy nasz wzrok będzie skierowany na Niego, tak jak zresztą jest napisane w liście do Hebrajczyków: Z tego powodu my, otoczeni tak wielką rzeszą świadków, odrzućmy wszelkie przeszkody oraz krępujący nas grzech i biegnijmy wytrwale w wyznaczonym nam wyścigu, utkwijmy wzrok w Jezusie, w Tym, który wzbudza i doskonali wiarę i który ze względu na czekającą Go radość wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę i zajął miejsce po prawej stronie tronu Boga. Pomyślcie o Tym, który ze strony grzeszników doznał wobec siebie takiej wrogości, abyście zniechęceni nie upadali na duszy. To jest , wersety... Od pierwszego do trzeciego. Z czego drugi werset tak ważny i chciałbym, żeby on był właśnie tym, co najbardziej zapamiętamy sobie z tej naszej dzisiejszej historii.

Utkwijmy wzrok w Jezusie, w tym, który wzbudza i doskonali wiarę. Jezus jest tym, który pozwoli nam z wiarą patrzeć na całe nasze życie, kiedy nasz wzrok będzie przede wszystkim skupiony na Nim. I wtedy, tak jak to też było w przypadku Izraelitów, do których swoje słowa kierował Ageusz, nie będziemy musieli się martwić czy zastanawiać: dlaczego nam brakuje, co się dzieje, dlaczego ciągle widzimy jakiś brak spełnienia. Kiedy nasz wzrok jest skupiony na Jezusie, kiedy On wzbudza i doskonali naszą wiarę, możemy być spokojni o to, że niczego nam nie będzie brakowało i bez względu na sytuację, w jakich się znajdziemy, będziemy najbardziej spełnionymi ludźmi na ziemi. Mam nadzieję, że ta krótka księga, o której dzisiaj rozmawiamy, będzie również dla was inspiracją, jak kocham do niej wracać.

Naprawdę to jest jedna z moich ulubionych ksiąg Starego Testamentu, bez dwóch zdań, i niekoniecznie dlatego, że jest taka krótka, choć jest krótka i bardzo treściwa jednocześnie. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować, możecie się do mnie odezwać prywatnie, publicznie, jak wolicie, i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.