Co zrobić, kiedy jesteśmy zapracowani i obciążeni

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 189 i czytamy Księgę Psalmów, rozdziały od 58 do 65. Bez względu na to, w zasadzie, czy jesteśmy osobami wierzącymi, czy nie jesteśmy osobami wierzącymi, wcześniej czy później w swoim życiu dochodzimy do miejsca, w którym potrafimy być niesamowicie zmęczeni, zmęczeni życiem, zmęczeni wszystkim, co się dzieje dookoła. I psalmy dają nam bardzo ciekawe recepty na takie właśnie sytuacje. Pokazują nam pewną drogę do tego, w jaki sposób móc znaleźć spokój i właściwy dystans wobec tego, z czym często przychodzi nam się zmagać.

I psalmem, który na takie okazje świetnie się nadaje, żeby go poznać, żeby go sobie przeczytać, żeby się nim pomodlić, to Psalm 62, który został napisany przez króla Dawida, kolejny psalm Dawida, o którym rozmawiamy, i brzmi on następująco: Jedynie w Bogu jest uciszenie mej duszy, Jemu zawdzięczam zbawienie, tylko On mą opoką i moim wybawcą, moją twierdzą, dlatego nic mną nie zachwieje. Jak długo będziecie wygrażać człowiekowi wy wszyscy, którzy chcecie jego zguby? Jesteście pułapką, jak przechylona ściana, jak mur na wpół przewrócony, bo myślą tylko o tym, jak zdeptać ludzką godność, chętnie korzystają z kłamstwa, ich usta zawsze skore są do życzeń szczęścia, wnętrze zaś kryje przekleństwa. Jedynie w Bogu ucisz się, ma duszo, w Nim źródło mojej nadziei, tylko On mą opoką i moim wybawcą, moją twierdzą i nic mną nie zachwieje. Na Bogu opiera się moje wybawienie, w Nim ma nadzieja chwały, On gwarantem mej mocy, On moim ratunkiem.

Ufaj Mu, Jego ludu, zawsze i we wszystkim wylewaj przed Nim to, co leży ci na sercu, Bóg bowiem jest naszą ucieczką. Ludzie natomiast są tylko tchnieniem, ich wiarygodność jest złudna, na wadze podnoszą się w górę, razem wzięci są mniej pewni niż mgła. Nie ufajcie przemocy, grabież to nie droga do bogactwa, a gdy się ono mnoży, nie wiążcie z nim swego serca. Bóg przemówił jeden raz, zrozumiałem jednak dwie sprawy, że moc przynależy Bogu, jesteś zaś, Panie, łaskawy i że Ty odpłacasz każdemu. Stosownie do jego postawy.

Kiedy czytamy początek tego psalmu, to możemy mieć delikatnie takie wrażenie, że generalnie osoba, która pisze ten psalm, doświadczyła jakiegoś, wiecie, duchowego stanu ultramistrzostwa, wyciszenia, spokoju, gdzie po prostu stoi jak nic. Po prostu nic mnie nie wzrusza, wszystko jest okej. Tylko że osoba, która pisze ten psalm, w tym przypadku Dawid, poza tym, że z samej historii życia Dawida wiemy dosyć dobrze i obszernie o tym, że problemów w swoim życiu to on miał niemało. I jednocześnie on w tym psalmie wyraźnie nam pokazuje, że ten psalm jest odpowiedzią właśnie na problemy i pokazuje nam, co, a nawet kto, jest źródłem jego spokoju. Bo kiedy Dawid w czwartym wersecie pisze tutaj: Jak długo będziecie wygrażać człowiekowi, wy wszyscy, którzy chcecie jego zguby, i tak dalej, i tak dalej, to widzimy wyraźnie, że ten psalm jest napisany w kontekście problemów, które są związane z innymi ludźmi, które, tak ogólnie sobie powiemy, nie są szczególnie przychylni autorowi naszego psalmu.

Co więcej, w szóstym wersecie później padają takie słowa: Jedynie w Bogu ucisz się, ma duszo. Gość gada sam ze sobą. Gość sam siebie musi zachęcać, sam sobie powtarza to, że: Ej, w Bogu możesz znaleźć wyciszenie. Jacek, Krzysiek, Dawid, akurat w tym przypadku, hej, pamiętaj. Rozmawiamy sami ze sobą i przypominamy sobie tą ponadczasową prawdę, że w Bogu jest moje uciszenie.

I często jest właśnie tak, że my pewne rzeczy w naszym życiu musimy sobie przypominać, jeżeli chcemy, żeby pewne prawdy były tożsame z tym, jak żyjemy każdego dnia. I to jest tylko jedna z takich drobnych rzeczy, na które tutaj chciałbym zwrócić uwagę, że właśnie tego nie pisze osoba, która ma wszystko poukładane, która po prostu, hej, w zasadzie nie mam problemów, więc mogę sobie powiedzieć: hej, jedynie w Bogu jest uciszenie mojej duszy. Bo nie, bo po prostu jest ciężko, bo jest ciężko. I to wyznanie: jedynie w Bogu jest uciszenie mojej duszy, jest wyznaniem osoby, która ma problemy i która sama sobie musi przypominać to, że w Bogu jest w stanie znaleźć wyciszenie, znaleźć spokój. I jedna z takich ciekawych rzeczy, lekki off top, ale co tam, która tutaj się pojawia, to jest też temat, gdzie ostatnia część tego psalmu od wersetu dziesiątego.

Tego jest o ludziach, o tym, że oni są niewiarygodni. Generalnie na ludziach nie warto pokładać swojej nadziei, no bo zwyczajnie możemy się przejechać. I znowu, to nie znaczy, że wszyscy ludzie tacy są i że przejedziemy się na każdym, komu zaufamy, tylko bardziej widzimy tutaj to, żeby we właściwy sposób lokować nasze zaufanie, żeby pełnia naszego zaufania była w Bogu, a nie w jakiejkolwiek osobie czy rzeczy, która zwyczajnie może i ma potencjał nas zawieść. Nie mówię, że tak musi być, ale tak może się zdarzyć. I między innymi to jest też ciekawe, co pojawia się w wersecie 11, gdzie jest napisane: Nie ufajcie przemocy, grabież to nie droga do bogactwa, a gdy się ono mnoży, nie wiążcie z nim swojego serca.

Bardzo ciekawa rzecz. Nie samo to, że grabież to nie droga do bogactwa, tylko właśnie to, że gdy się ono mnoży, nie wiążcie z nim swojego serca. Tutaj nie czytamy o tym: Hej, nie możesz być bogaty, nie możesz być zamożny, nie możesz się powodzić, co czasami jest takim dziwnym, pokrzywionym obrazem chrześcijaństwa, że chrześcijanie powinni być, wiecie, biedne żuczki, nic nie mają, w ogóle jeżdżą jakimiś starymi, zardzewiałymi autami i w ogóle nie mogą mieć nic fajnego, tak, bo nie, bo z jakiegoś powodu wydaje nam się czasami, że chrześcijaństwo na tym polega, że powinniśmy żyć w takim zwyczajnie materialnym ubóstwie. A tutaj widzimy, że no nie, generalnie to nie jest problem, że masz. Problem jest w tym, czy wiążesz z tym swoje serce, czy nie.

Co znowu wraca nam do tego tematu, gdzie znajdujemy pociechę, gdzie znajdujemy, w czym znajdujemy nasze oparcie w sytuacjach, kiedy jest ciężko. Czy próbujemy tego szukać w ludziach, czy próbujemy tego szukać w naszym stanie materialnym. Jeżeli tak, możemy się na tym przejechać. Nie wiążmy naszego serca z czymś, co jest nietrwałe, co może zwyczajnie się zmienić. Wiążmy nasze serca i pokładajmy nasze zaufanie o sobie, która jest ponadczasowa i niezmienna, ta sama zawsze i tak samo dla nas dobra, od początku do końca.

I ten psalm przypomina mi też historię, o której mówi Ewangelia Mateusza, gdzie Jezus też kieruje swoje słowa do osób, którym właśnie jest ciężko, które zwyczajnie mają pod górkę i czasami mogą mieć takie poczucie, że matko, już tak przerąbane w życiu, jeszcze jakaś religia, jakaś wiara, jakiś Bóg, po prostu jakbym już nie miał wystarczająco dużo problemów, to jeszcze przyjdzie jakiegoś Boga i mi powie, że mam robić to, to czy tamto i w ogóle będę się czuł jeszcze bardziej... Jeżeli o takim Bogu słyszeliście, to lipa generalnie to nie jest to, co jest nam przedstawione na kartach Biblii, bo Bóg, którego poznajemy na kartach Biblii, nie jest Bogiem, który chce nam życie utrudnić, a wręcz ułatwić. Co jednocześnie nie znaczy, że będę robił absolutnie nic i będzie wyrąbiście. Nie. Może być czasami ciężko, może być trudno, ale w tym wszystkim mogę mieć taki spokój i takie poczucie spełnienia, które będzie zwyczajnie nielogiczne z perspektywy sytuacji, w której się znajduję.

I Jezus o tym bardzo wyraźnie powiedział w słowach, które są dosyć powszechnie znane, ale często też niekoniecznie są rozumiane. Mówi on tak w Ewangelii Mateusza, w 11 rozdziale, od 28 wersetu: Przyjdźcie do mnie wszyscy zapracowani i przeciążeni, ja wam zapewnię wytchnienie. Weźcie na siebie moje jarzmo, uczcie się ode mnie łagodności i pokory serca, a znajdziecie ukojenie dla swych dusz, gdyż moje jarzmo jest wygodne, a moje brzemię lekkie. I znowu, pamiętajmy o tym, Biblia nie była pisana do nas bezpośrednio. Jesteśmy osobami, które jak najbardziej mogą z jej mądrości korzystać, niemniej jednak musimy najpierw spojrzeć na to, co Jezus chciał powiedzieć ludziom, którzy byli jego pierwotnymi adresatami, do których bezpośrednio kierował te słowa.

I z jednej strony widzimy, że byli to ludzie, którzy zwyczajnie byli przepracowani i przeciążeni i mieli ciężko, trochę tak jak dzisiaj prawie każdy, tak? Zasuwamy, pracujemy, jest ciężko, jeszcze do tego włączamy telewizję, później widzimy, że inflacja, kryzysy, wojn... Kurczę, jak tutaj w ogóle normalnie funkcjonować? I właśnie do takich ludzi Jezus kieruje swoje słowa, czyli tak samo wtedy byli ludzie zapracowani i przeciążeni, tak samo są dzisiaj, każdy z nas, może nawet bardziej. Jednocześnie Jezus mówi, że hej, jak przyjdziesz do mnie, to ja zapewnię ci wytchnienie, znajdziesz we mnie odpoczynek.

I mówi później o dwóch ciekawych rzeczach, mówi o jarzmie i o brzemieniu. I teraz same te słowa, one znowu mogą nam mówić absolutnie nic i nie ma z tym żadnego problemu, bo nie są to raczej słowa, z których jakkolwiek korzystamy na co dzień. Jeśli chodzi o jarzmo, to generalnie był to dosyć ciężki kawałek drewna, który łączył ze sobą dwa woły. Z jednej strony jeden, z drugiej drugi i one tam sobie... sobie razem zasuwają. I teraz to, do czego Jezus nas tutaj zachęca, to jest właśnie to, żebyśmy wzięli na siebie to jarzmo, które On nam daje, w którym będziemy razem z Nim mogli równo iść.

I tutaj ogólnie moglibyśmy pewnie poświęcić chwilę na to, żeby porozmawiać sobie o tym, jak to działało, co takiego to miało zrobić, ale ważna rzecz jest taka, że ten kawałek drewna, dosyć ciężki, miał połączyć dwie osoby, które będą razem szły tym samym kierunku. I jednocześnie w tym łączeniu my zwyczajnie korzystamy z siły też tej drugiej strony, która razem z nami idzie i pomaga nam ciągnąć cokolwiek tam mamy do ciągnięcia. To tak w dużym uproszczeniu jest to jarzmo, o którym mówił nam Jezus. I teraz jarzmo w ogóle w tamtych czasach było dosyć ciekawe, bo z perspektywy religijnej nauczyciele żydowscy, rabini, mieli swoje jarzma. To były takie rzeczy, na które kładli szczególnie mocny nacisk, jeśli chodzi o swoje nauczanie.

Jezus, będąc żydowskim rabinem, co by nie było, też takowe jarzmo miał. I generalnie to jarzmo było zgoła inne niż te wszystkie inne jarzma innych nauczycieli, rabinów. Bo to, co tamci robili, to mieli te wszystkie prawa, które były zapisane w Starym Testamencie i do tego skonstruowali listę setek praw, które regulowały nam tamte prawa, tak żebyśmy przez przypadek się nie pomylili, że coś robimy nie tak. To jeżeli tam było tych sześćset trzynaście praw za mało, no to my wam dołożymy jeszcze kilka innych, żebyście mieli pewność, że jak będziecie robić tamte nasze, to z tamtymi nie będzie żadnego problemu. No i generalnie to prowadziło do tego, że ludzie naprawdę byli załamani, bo mieli poczucie, że muszą tyle się narobić, żeby temu Bogu jakkolwiek się podobać.

A Jezus mówi tutaj nagle, że Jego jarzmo jest wygodne, a Jego brzemię lekkie, że ciężar, który On chce na nas nałożyć, jest lekki. I dlaczego jest lekki? Bo nie my musimy go nieść, bo nie my jesteśmy tymi, którzy bezpośrednio go niosą, bo kiedy podejmujemy decyzję o tym, żeby iść za Jezusem, kiedy przychodzimy do Niego, tak jak tu zresztą nas zachęca, to to, co się dzieje w naszym życiu, to jest przekazanie swojego ciężaru na Jezusa po to, żeby otrzymać Jego łaskę i Jego siłę do tego, żeby móc żyć życiem, do którego On nas powołał. Bóg nie oczekuje od nas tego, żebyśmy się musieli nie wiadomo jak gimnastykować, stawać na rzęsach, robić jakieś różne szalone rzeczy, żeby zrealizować plan, który On ma dla nas. On ma dla nas całe zaopatrzenie, On ma dla nas siłę, On ma wszystko, co potrzebujemy do tego, żeby zrealizować Jego plan dla naszego życia.

Ale może się to wydarzyć wtedy, kiedy my zdecydujemy się na to, żeby do Niego przyjść, żeby zjednoczyć się z Nim w tej drodze, którą mamy iść, i żeby skorzystać z tego ciężaru, który On na nas nałoży, a On nakłada na nas lekki ciężar, bo tak naprawdę całym tym ciężarem jest codzienne posłuszeństwo Jego prowadzeniu. A On dba o to, żebyśmy idąc za Nim, nie mieli przez przypadek poczucia, że my sami z siebie jesteśmy w stanie coś wyrzeźbić. To jest jedna z rzeczy, która też jest właśnie bardzo ważna, że tu nie chodzi o to, że my mamy z siebie coś wyrzeźbić dla Boga i później powiedzieć: Patrz, Boże, jaki jestem wyrobisty, ale jestem fajowski, nic świata. Nie. Bóg dlatego chce nam dawać swoją łaskę, żebyśmy my nawet przez przypadek nie musieli sobie za bardzo przypisywać żadnych zasług.

No bo zwyczajnie, jeżeli będziemy robić to, do czego On nas powołał, to w końcu dojdziemy do takiego miejsca, w którym zrozumiemy, że hej, ja sam z siebie nie byłbym w stanie wyrzeźbić takiej drogi, którą mogę iść, idąc razem z Jezusem. I wtedy cała chwała i wszystkie zasługi możemy spokojnie przypisać Jemu, bo zwyczajnie. Jeżeli w naszym życiu nagle pojawiają się jakieś zasługi, które możemy sobie przypisać, no to problem jest taki, że chyba za dużo się narobiliśmy i prawdopodobnie nie robiliśmy koniecznie tego, co Bóg chciał, żebyśmy zrobili, bo kiedy idziemy razem z Nim, to On wyposaża nas do tego, żebyśmy w Jego mocy mogli robić rzeczy, do których On nas powołał. I wtedy cała chwała i wszystkie zasługi należą się tylko i wyłącznie Jemu. Co ostatecznie, tak szczerze sobie powiedzmy, czy nie jest fajną perspektywą, że nie muszę się spinać, że nie muszę się nie wiadomo jak gimnastykować, muszę słuchać Ducha Świętego i iść drogą, którą On mnie prowadzi po to, żebym mógł zrealizować misję, którą On ma dla mnie i wtedy nie będę przypracowany, będę mógł być spokojny wobec różnych sytuacji, które na mnie przyjdą, bo wiem, że zawsze w każdej sytuacji, w każdym problemie to Bóg jest źródłem mojej siły, On jest źródłem mojego zbawienia, On jest źródłem mojego ratunku.

Zwyczajnie możemy na niego zrzucić wszystko i on nie ma absolutnie problemu z tym ciężarem, który na niego zrzucamy, bo on poniósł cały nasz ciężar na krzyż po to, żebyśmy my mogli żyć życiem lekkim i wygodnym, tak jak mówią te słowa, które dzisiaj przeczytałem z Ewangelii Mateusza. Nie znaczy to, że zawsze będzie bezproblemowo. Znaczy to jednak, że w obliczu jakichkolwiek przeciwności, jakichkolwiek trudności, z którymi przyjdzie nam się mierzyć, będziemy korzystać z nie swojej siły, a z siły tego, który powołał nas do nowego życia. Gdybyście mieli jakieś pytania, chcieli dowiedzieć się więcej, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.