Wszystkie odcinki

Dzień 329 List do Rzymian 5-7

Droga do nowego życia

Prowadzi Jacek Obolewicz · Zobacz w planie czytania

Przeczytaj tekst: Rz 5 Rz 6 Rz 7

Dzień 329 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: List do Rzymian

W skrócie

Po rozdziałach o grzechu Paweł pisze, jak wygląda życie po przyjęciu daru zbawienia. Opowiadam, co to znaczy, że Bóg dowodzi swojej miłości, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, i dlaczego chrzest jest obrazem pogrzebania starego życia. Na koniec czytamy jeden z najpiękniejszych fragmentów Biblii, o miłości, od której nic nie może nas odłączyć.

Najważniejsze myśli

  1. Miłość to konkretny czyn

    Bóg dał dowód swojej miłości wtedy, kiedy byliśmy jeszcze po złej stronie. To nie były żadne uczucia, tylko konkretne działanie, które kosztowało Go wszystko.

  2. Jeden człowiek, dwie historie

    Przez Adama weszły na świat grzech i śmierć, a przez Jezusa Bóg zaczyna nową ludzkość. Tak jak jedna osoba zapoczątkowała problem, tak jedna przyniosła rozwiązanie.

  3. Chrzest jako pogrzeb starego życia

    Zanurzenie w wodzie to obraz śmierci dla starego życia, a wyjście z wody to początek nowego, w którym możemy żyć wolni od grzechu.

  4. Wiara to zaufanie

    Greckie słowo, które tłumaczymy jako wiara, znaczy też zaufanie, więc nie wystarczy uznać pewne prawdy. Chodzi o powierzenie swojego życia Temu, który nas kocha.

Z odcinka

Miłość Boża związana była bezpośrednio z tym, że podjął konkretne działanie po to, żeby nas uratować. Poświęcił samego siebie dla naszego dobra. To jest prawdziwy obraz miłości.

Wiara, która jest intelektualną akceptacją pewnych prawd, nie jest wiarą, która otwiera nam drogę do takiego nowego życia.

Wiara, która daje swój wyraz w zaufaniu osobie samego Boga, temu, że ufając Jego miłości i dobroci, Jemu powierzamy nasze życie, to właśnie jest wiara, która otwiera nam drogę do nowego życia.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • Chrystus umarł za bezbożnych, kiedy jeszcze byliśmy grzesznikami, i to jest dla mnie najlepsza definicja miłości.
  • Jak przez jednego człowieka wszedł grzech i śmierć, tak przez jednego, Jezusa Chrystusa, przychodzi łaska i życie.
  • Przez chrzest zostaliśmy razem z Chrystusem pogrzebani, żeby tak jak On powstać i prowadzić nowe życie.
  • Ci, których prowadzi Duch Boży, są dziećmi Boga, bo otrzymaliśmy ducha usynowienia, a nie ducha strachu.
  • Jeśli Bóg jest za nami, nikt nie może być przeciwko nam, i nic nie odłączy nas od Bożej miłości, która jest w Chrystusie.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Jeśli ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem, i to zdanie jest skrótem tego, o czym Paweł pisze w Rz 6.
  • Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, i to jest ta sama miłość, której dowód Paweł opisuje w Rz 5.
  • Paweł pisze, że razem z Chrystusem został współukrzyżowany, a teraz żyje w nim Chrystus, czyli chodzi o to samo nowe życie.

Do przemyślenia

  • Jak wygląda moje zaufanie Bogu w praktyce, a nie tylko w deklaracji?
  • Co dla mnie znaczy, że żadne stworzenie nie odłączy mnie od miłości Bożej, gdy czuję się daleko od Niego?

Powiązane odcinki

List do Rzymian miłość Boża chrzest nowe życie wiara jako zaufanie Duch Święty

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 329 i czytamy List do Rzymian, rozdziały od 5 do 7. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Na samym początku Listu do Rzymian rozmawialiśmy o tym, w jaki sposób Paweł zaczyna opisywać prawdę dobrej nowiny, którą też dzielił się po całym znanym wtedy świecie. I zaczął od tego, jaki jest problem.

I tak naprawdę każda dobra historia musi mieć jakiś problem. Nie ma dobrej historii, która nie ma problemu. I tutaj problem też jest. Problem, który dotyczy każdego z nas, tym problemem jest grzech. Jest to, że żyjemy w stanie oddzielenia od Boga i w żaden sposób, bez względu na to, czy jesteśmy po stronie, tak jak to Paweł opisuje, pogan, czy Żydów, do których to też jednej i drugiej grupy kierował swój list, nie ma absolutnie nic, co moglibyśmy zrobić, żeby problem grzechu samodzielnie rozwiązać.

Dlatego też w czwartym rozdziale Paweł omówił kwestię darmowego daru zbawienia, który otrzymujemy przez wiarę. I tutaj też opisał przykład Abrahama, który był osobą, która właśnie przez wiarę została usprawiedliwiona przed Bogiem. W kolejnych rozdziałach, które dzisiaj będziemy czytać, Paweł omawia kwestię tego, co jest konsekwencją otrzymania tego darmowego daru zbawienia. I na samym początku rozdziału 5 Paweł mówi takie słowa: Usprawiedliwieni zatem na podstawie wiary mamy pokój z Bogiem. Stało się to dzięki naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi.

Przez Niego uzyskaliśmy dostęp za sprawą wiary do tej łaski, w której niewzruszenie stoimy i chlubimy się nadzieją chwały. I kawałek dalej, : Chrystus bowiem, gdy jeszcze byliśmy upadli, we właściwym czasie umarł za bezbożnych. Rzadko ktoś umiera za sprawiedliwego, może za dobrego ktoś byłby gotów umrzeć. Gdyby Bóg natomiast daje dowód swojej miłości do nas przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł. I ten 8 werset jest dla mnie osobiście bardzo ważny i to jest też fragment, który bardzo trafnie opisuje nam istotę miłości, gdzie jest napisane: Bóg...

Bóg daje dowód swojej miłości do nas przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł. Gdy jeszcze byliśmy po złej stronie mocy, gdy jeszcze byliśmy osobami, które do Boga nie mogły się zbliżyć, gdy byliśmy osobami, które być może Boga bardzo nawet świadomie odrzucały, wtedy jeszcze Bóg za nas umarł. Nie wtedy, kiedy byliśmy fajni, kiedy byliśmy dobrzy, kiedy już do Boga się próbowaliśmy zbliżyć jakkolwiek, nie. Wtedy, kiedy byliśmy w stanie absolutnej beznadziei, Bóg już wtedy zdecydował się na to, żeby za nas poświęcić swojego Syna. I to mi przypomina dyskusje, które wielokrotnie odbywały się, kiedy byłem na zajęciach z literatury, gdzie co chwilę pojawiały się kwestie w stylu: no i jak myślicie, czy ona go kochała, czy on ją kochał i tak dalej.

Ja naprawdę, ja już wtedy akurat, bo gdzieś w okolicach końca pierwszego semestru pierwszego roku studiów, zdecydowałem się na to, że okej, chcę zacząć świadomie, poważnie odkrywać drogę wiary. Więc cała ta literatura już mnie dotknęła w momencie, kiedy byłem właśnie takim świeżo nawróconym gościem, który nagle zaczyna odkrywać, o co w wierze tak naprawdę chodzi. I siedziałem na tych zajęciach i tak sobie myślę: ludzie, o czym my tutaj w ogóle gadamy? I mój problem polegał na tym, że my nie zaczęliśmy w ogóle od definicji miłości. W sensie, wiecie, jak możemy rozmawiać o tym, czy ona go kocha, czy on ją kocha?

Po prostu to jest takie pitolenie, jeżeli my nie ustalimy na samym początku, co stanowi o miłości w ogóle. Bo inaczej to jest takie, wiecie, każdy ma inny obraz, czy go lubi, czy jest dla niego miła, czy co w ogóle, o co w tej miłości tak naprawdę chodzi. I tutaj ten fragment jest zresztą kilkukrotnie się do tego też na tych zajęciach odnosiłem, że wiecie, bez sensu są te dyskusje, przecież wy widzicie, tam mówi, że kocha, bo zrobiła to, a ten mówi, że nie kocha, bo nie zrobiła tamtego i tak naprawdę nikt nie wie w zasadzie, o co chodzi w miłości. Każdy ma jakiś inny pomysł. No a z mojej strony też akurat na studiach nie bardzo szczypałem się z tym, żeby dzielić się tym, co na tamten okres i zresztą do dzisiaj było dla mnie tak bardzo istotne.

Mówiłem, wiecie, jeżeli mamy mówić o jakiejkolwiek miłości, to dla mnie osobiście za standard i taką prawdziwą, czystą miarę miłości... Powinniśmy uznać to, co Bóg zrobił dla nas. I w tym też fragmencie widzimy, że Bóg dał dowód swojej miłości przez to, że gdy byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł. Miłość Boża związana była bezpośrednio z tym, że podjął konkretne działanie po to, żeby nas uratować. Poświęcił samego siebie dla naszego dobra.

To jest prawdziwy obraz miłości. I od tego powinniśmy zacząć jakąkolwiek dyskusję na temat tego, czy ktoś kogoś kocha. Bóg dał dowód swojej miłości. Nie, że tam, wiecie, się czuł jakoś, miał motylki w brzuchu czy cokolwiek. To jest nonsens w ogóle.

Tylko przez to, że podjął bardzo konkretne działanie dla naszego dobra, które kosztowało go wszystko. Więc tutaj, na samym początku widzimy, że Bóg dał dowód swojej miłości. I dalej, w tym samym rozdziale, Paweł odnosi się do kwestii, która u niektórych ludzi czasami wzbudza lekkie oburzenie. Bo jest tak, że mogą pojawić się głosy: Dlaczego to tak jest, że skoro ja nic nie zrobiłem, ja muszę ponosić konsekwencje jakiegoś tam gościa? A tutaj konkretnie chodzi o Adama, do którego odnosi się Paweł.

Jakiegoś tam gościa, który gdzieś kiedyś zjadł jakiś owoc i w ogóle co to ma być? Dlaczego ja muszę za to płacić? I generalnie jakiś to tam sens może być w takim pytaniu i pewne oburzenie, gdyby nie to, że Bóg ten problem rozwiązał. , że dlatego jak przez jednego człowieka wszedł na świat grzech, a skutkiem grzechu śmierć, tak też śmierć dotknęła wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli. I kawałek dalej Paweł kontynuuje, mówiąc: Jednak z darem łaski jest inaczej niż z upadkiem.

O ile jeden upadek ściągnął śmierć na wielu ludzi, o tyle łaska Boża i dar tej łaski, wyjednany przez jednego człowieka, Jezusa Chrystusa, wielu ludziom przyniosły obfitość dobrodziejstw. Inaczej też niż w przypadku tego jednego, który zgrzeszył, jest ze wspomnianym darem. O ile wyrok za jeden upadek ściągnął potępienie, o tyle dar łaski niesie usprawiedliwienie z powodu wielu upadków. Bo jeśli przez jednego, z powodu jego upadku, zapanowała śmierć, tym bardziej przez jednego, Jezusa Chrystusa, w tych, którzy dostępują ogromu łaski i otrzymują dar sprawiedliwości, panuje... Życie.

A zatem, jak jeden upadek doprowadził do potępienia wszystkich ludzi, tak jeden akt sprawiedliwości przyniósł wszystkim ludziom życiodajne usprawiedliwienie. Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wielu stanie się sprawiedliwymi. I tymi słowami Paweł tak naprawdę otwiera niejako kolejny temat związany z tym, no właśnie, co w związku z tym, co w związku z tym darem, który Bóg ma dla nas. I tutaj pokazuje nam, że ludzkość od Adama funkcjonowała pogrążona w grzechu, daleko od Boga, nie szukając Boga, nie mając za bardzo nawet możliwości, żeby do tego Boga się jakoś sensownie zbliżyć, żeby rozwiązać jakkolwiek natrwały problem grzechu. Ten problem został rozwiązany przez osobę Jezusa i tak samo jak jedna osoba zapoczątkowała serię problemów, które tyczą się nas wszystkich, tak samo jedna osoba przyniosła rozwiązanie, z którego każdy z nas może skorzystać.

I to rozwiązanie bezpośrednio jest związane z tym, że tak jak decyzja Adama dała początek ludzkości, która jest odłączona od Boga, która żyje w oddzieleniu od Boga, która z natury żyje w grzechu, tak samo to, czego dokonał Jezus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie, daje początek nowej ludzkości. Tutaj nie jesteśmy w stanie za bardzo uniknąć właśnie takiego języka, bo Paweł dosyć wyraźnie do tego właśnie się odnosi, gdzie chociażby w drugim liście do Koryntian, w piątym rozdziale, Paweł powie: Jeżeli ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. I w liście do Rzymian tutaj Paweł właśnie opisuje to, w jaki sposób tym nowym stworzeniem można się stać i wejść w historię nowej ludzkości, która żyje z Bogiem dla Boga, żyje życiem miłości, życiem poświęcenia dla innych, życiem, do którego oryginalnie Bóg nas stworzył. Ale w rozdziale szóstym Paweł opisuje, jaka jest droga do tego nowego życia. I ta droga jest bezpośrednio związana z tematem chrztu.

I wiem, że tutaj to jest temat, który dla większości z nas najprawdopodobniej będzie tematem na zasadzie: no okej, dobra, czyli nie mam problemu, bo chrzest mam już bardzo, bardzo dawno za sobą. I teraz z perspektywy tego, co pisze Paweł, z perspektywy tego, jak wyglądała kwestia chrztu w pierwszych wiekach, i mówiąc o pierwszych wiekach, mam na myśli do mniej więcej trzeciego wieku, bo to jest taki dosyć historycznie przełomowy moment, jeśli chodzi o rozwój Kościoła, do tego czasu generalnie koncept chrztu, niemowląt nie istniał. Dlatego Paweł tutaj kieruje swoje przesłanie do dorosłych, którzy świadomie podjęli decyzję o tym, że chcą iść za Jezusem. I teraz skutkiem tej decyzji, z perspektywy tego, jak Paweł to opisuje, jest właśnie chrzest, który z tego, co Paweł pisze właśnie w liście do Rzymian, pełni bardzo konkretną rolę, mianowicie jest obrazem śmierci naszej dla samych siebie, pogrzebanie swojego starego życia po to, żebyśmy mogli powstać do życia nowego. I dlatego też ten obraz jest tak znaczący, bo właśnie też chrzest wyglądał tak, że zwyczajnie zanurzano osobę i ona wychodziła z wody, gdzie zanurzenie miało być obrazem naszej śmierci, a wyjście z wody początkiem nowego życia, w którym pogrzebawszy wszystko, co stare, możemy żyć wolni od grzechu.

I to jest kolejna bardzo ważna konsekwencja tego, co nowe życie nam daje: wolność, wolność między innymi od grzechu i od prawa. Wolność od tego, że nie musimy już Robić rzeczy po to, żeby w jakiś sposób tam Bogu się przypodobać, żeby w jakiś sposób odkupić tam cokolwiek, co nigdy nie działało, tylko właśnie wolność, w której my możemy kierowani miłością żyć życiem, do którego Bóg nas stworzył. I teraz w kwestiach chrztu Paweł opisuje właśnie , trochę wcześniej w sumie, też niemniej jednak tutaj przeczytam fragment od trzeciego wersetu. Czy nie wiecie, że my wszyscy ochrzczeni w Chrystusa zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć, a zatem za sprawą chrztu zostaliśmy pogrzebani wraz z Nim w śmierć, abyśmy wzorem Chrystusa, który został wzbudzony z martwych przez chwałę Ojca, my również prowadzili nowe życie. I to nowe życie jest bezpośrednio związane z tym, że jesteśmy wolni od grzechu, wyposażeni do tego, żeby tym nowym życiem żyć.

Mamy wszelkie możliwości do tego, żeby móc żyć nowym życiem. I tutaj chociażby werset czternasty mówi nam, że grzech bowiem nie będzie nad wami panował, gdyż nie jesteście już pod prawem, lecz pod łaską. I teraz ważna rzecz w tym miejscu, Paweł kontynuuje tę myśl, bo wie, jakie to może rodzić pytania. No dobra, jeżeli jestem pod łaską, to znaczy, że co? Że mogę sobie robić, co chcę?

No i Paweł dalej kontynuuje, mówiąc: Cóż zatem? Czy mamy grzeszyć dlatego, że nie jesteśmy już pod prawem, lecz pod łaską? W żadnym razie. Czy nie wiecie, że jeśli posłusznie oddajecie się w niewolę, to stajecie się niewolnikami tego, kto przyjmuje nad wami władzę? Jeśli to będzie grzech, skutkiem będzie śmierć, jeśli posłuszeństwo, to końcem sprawiedliwość.

I dalej kończąc szósty rozdział od wersetu dwudziestego drugiego, Paweł napisze takie słowa: Teraz natomiast wyzwoleni od grzechu, a oddani w niewolę Bogu, macie korzyść w uświęceniu, a końcem jest życie wieczne, gdyż zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem Bożej łaski jest życie wieczne w Chrystusie Jezusie, naszym Panu. I dalej w rozdziale siódmym Paweł będzie jeszcze dalej odnosił się do kwestii związanej właśnie z prawem, które, jak to będzie też wyraźnie podkreślał, ono jest i było dobre, piękne. Mówimy tutaj o prawie, mianowicie konkretnie o przykazaniach, które Bóg dał Izraelowi. One były dobre, one były piękne, ale jest jedna rzecz, które one miały zrobić. Pokazać przede wszystkim nam, w jakim stanie jesteśmy i pokazać, że pomimo tego, że mamy dobre, wartościowe prawo, które Bóg dla nas przygotował, to my sami z siebie nie jesteśmy w stanie tym prawem żyć.

I to był fundamentalny problem Izraela. Macie prawo, ono jest dobre i o prawie rozmawialiśmy dużo przy okazji Starego Testamentu, że ono faktycznie na tle wszystkich innych narodów, które wtedy sąsiadowały z Izraelem i tych pewnie dalej też, to prawo stawiało ich absolutnie w innym miejscu, gdzie inni wręcz mogli się zachwycać i mówić: jakiego wy fantastycznego Boga macie, że macie takie prawa. Niemniej jednak Izrael później przez wieki udowadniał, że no i co z tego, że mamy prawo, skoro nie umiemy z niego korzystać, nie umiemy tym prawem żyć. I to nie dlatego, że jest jakiś problem z prawem. Problem jest z nami.

My z natury nie jesteśmy w stanie żyć zgodnie z tą drogą, do której Bóg nas stworzył. Więc Paweł te kwestie omawia w rozdziale siódmym i chciałbym, żebyśmy dzisiejszy odcinek zakończyli w rozdziale ósmym, który co prawda jest w planie przewidziany na jutro, ale on bardzo fajnie zamknie nam temat tego nowego życia, do którego Bóg nas zaprasza. Bo na początku rozdziału ósmego Paweł mówi: Teraz zatem nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, bo prawo ducha, właściwe dla życia w Chrystusie Jezusie, uwolniło cię od prawa grzechu i śmierci. I dalej Paweł będzie opisywał ten kontrast pomiędzy życiem w tak zwanym ciele a życiem w duchu, gdzie nasze ciało z natury, ono nie bardzo jest w stanie żyć życiem, do którego Bóg nas stworzył, ale nasze życie, które wypływa z ducha, którego otrzymaliśmy, to jest życie, w ramach którego możemy żyć życiem, z którego sami będziemy dumni, gdzie Paweł też będzie opisywał takie tarcie, że z jednej strony chcę robić to, ale nie robię tego, co dobre, wiem, co jest dobre, ale tego nie robię. Bardzo chciałbym robić coś innego, ale moje ciało.

I dlatego chrzest też z perspektywy Pawła był tak ważny, bo on oznaczał śmierć naszego ciała po to, żebyśmy mogli żyć w duchu, żebyśmy my mogli w końcu zapanować nad tym, co robimy i żebyśmy mogli wyposażeni przez samego Boga żyć życiem, do którego On nas stworzył. I kilka rzeczy, które Paweł napisze właśnie w ósmym rozdziale. Ale to chociażby wersety 9 i 10, gdzie jest napisane: Wy natomiast nie jesteście w ciele, lecz w duchu, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Kto zaś nie ma Ducha Chrystusa, ten do Niego nie należy. Jeśli jednak Chrystus jest w was, to chociaż ciało jest martwe z powodu grzechu, duch jest żywy dzięki sprawiedliwości.

Dalej następujące słowa: Jeśli według ciała żyjecie, przyjdzie wam umrzeć. Jeśli jednak w duchu zadajecie śmierć sprawom ciała, będziecie żyli. Bo wszyscy, których prowadzi Duch Boży, są dziećmi Boga. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by ponownie żyć w zastraszeniu, lecz ducha usynowienia, w którym wołamy: Abba, Ojcze. Ten właśnie Duch świadczy wraz z naszym duchem, że jesteśmy dziećmi Boga.

A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a także współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z Nim cierpimy po to, by razem z Nim również mieć udział w chwale. Drogą do życia w ramach odnowionej ludzkości, jeszcze nie w pełni, co prawda, objawiającej ostateczny Boży plan, w ramach którego Bóg odnowi cały świat w ogóle, o czym też właśnie w tych rozdziałach, które mam dzisiaj, Paweł będzie pisał, jest dla nas życie w duchu, które otwiera nam drogę do doświadczenia Bożej mocy i jednocześnie życia pełnego miłości, której źródłem jest sam Bóg. To jest życie, w ramach którego my możemy być gotowi do tego, żeby poświęcić się dla innych, dla ich dobra, po to, żeby ich wspierać, po to, żeby im pomóc, po to, żeby przede wszystkim inni mogli również odkryć nowe życie. Życie, które jest dla nas nową, czystą kartą, w której gubi się nasza historia grzechu i mamy możliwość żyć całkowicie ze świeżym, nowiutkim startem. I dalej rozdział 8, Paweł zamknie słowami, które osobiście dosyć dobrze pamiętam, mam wrażenie, że na czytaniach, jak jeszcze właśnie byłem lektorem, to część tego, co zaraz przeczytam, pojawiało się bardzo, bardzo gęsto, nawet do tego stopnia, że spory fragment mógłbym pewnie z pamięci zacytować.

Niemniej jednak, , Paweł powie takie słowa: Czyż to nie wspaniałe, jeśli Bóg jest po naszej stronie, kto może stanąć przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakżeby wraz z Nim nie miał nas obdarzyć wszelkim innym dobrem? Kto ma oskarżyć wybranych przez Boga? Przecież Bóg usprawiedliwia. Kto ma potępiać?

Jezus Chrystus, który umarł, więcej, który zmartwychwstał i przebywa po prawicy Boga, On przecież wstawia się za nami. Co nas odłączy od miłości Chrystusowej? Udręka, ucisk czy prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? Jak zostało napisane: z powodu Ciebie na co dzień nas zabijają, traktują jak owce przeznaczone na rzeź. Lecz mimo tego wszystkiego odnosimy wyraźne zwycięstwo dzięki Temu, który nas ukochał.

Gdyż jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, naszym Panu. W tych rozdziałach, które mamy na dzisiaj, no i też rozdziale ósmym, Paweł właśnie opisuje, na czym polega nowe życie dla tych, którzy zaufają Bogu. Nowe życie dla tych, którzy przez wiarę przyjdą do Boga, przyjmą Jego dzieło, którego dokonał sam Jezus, po to, żebyśmy usprawiedliwieni dzięki temu, co Jezus zrobił dla nas, mogli zacząć żyć nowym życiem. I jak pewnie widzicie, to nowe życie nie jest związane z wiarą, która jest wiarą taką na zasadzie: a dobra, no jest Bóg, zgadzam się, jestem wierzący, niepraktykujący i tak dalej. Nie.

Ta wiara, i zresztą to słowo, do czego też odnosiliśmy się już przy kilku okazjach, wydaje mi się, to jest wiara, która polega na zaufaniu, bo w zasadzie to samo greckie słowo, które mamy przetłumaczone jako wiara, oznacza zaufanie. I teraz inaczej byśmy w ogóle rozmawiali na temat naszej drogi wiary, gdybyśmy zamiast słowa wiara właśnie używali słowa zaufanie, bo wiara, która jest intelektualną akceptacją pewnych prawd, nie jest wiarą, która otwiera nam drogę do takiego nowego życia. Wiara, która daje swój wyraz w zaufaniu osobie samego Boga, temu, że ufając Jego miłości i dobroci, Jemu powierzamy nasze życie, to właśnie jest wiara, która otwiera nam drogę do nowego życia, gdzie niejako, tak jak Paweł tutaj nam napisze, stajemy się niewolnikami Boga, ale Boga, który nas kocha, który chce dla nas... Wszystkiego co najlepsze, który chce, żebyśmy w pełni wykorzystali to, do czego On nas stworzył. Po to, żebyśmy mogli choć trochę sprawić, że ten świat będzie lepszym miejscem przez to, że my na nim jesteśmy i że żyjemy zgodnie z planem, który Bóg przygotował dla każdego z nas.

Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.