Miłość zaciera różnicę

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 332 i czytamy list do Rzymian, rozdziały od 14 do 16. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdź na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj kończąc już list do Rzymian, Paweł domknie swoją myśl, która jest zawarta od samego początku tego listu, myśl, której treścią jest Ewangelia, kwestią, która dla nas najprawdopodobniej wszystkich będzie czymś, do czego bardzo łatwo będzie nam się odnieść. Jednocześnie może być tak, że będzie ona czymś, co generalnie wcale niekoniecznie będzie dla nas tematem jakoś szczególnie prostym do zastosowania.

Niemniej jednak, będąc w tym miejscu największego dzieła teologicznego apostoła Pawła, które w zasadzie jest świetnym wstępem do wszystkich kolejnych dokumentów, które będziemy czytać w ramach tego zbioru ksiąg, który nazywamy Nowym Testamentem. Jest to, że Paweł w liście do Rzymian, gdybyśmy mieli go podsumować, bardzo jasno przedstawia nam najważniejsze zasady tak zwanego kerygmatu. I kerygmat, ci z nas, którzy może są bardziej wtajemniczeni, kojarzą, ci z nas, którzy nie, niekoniecznie, ale to są takie najważniejsze zasady związane z drogą zbawienia. To są takie absolutne podstawy, fundament do tego, żebyśmy wiedzieli, o co tak naprawdę chodzi w przesłaniu dobrej nowiny. I w ramach kerygmatu funkcjonuje takich sześć zasad, z których pierwsza zasada to jest to, że Bóg ciebie kocha, że Bóg ma plan dla twojego życia, że Bóg chce dla ciebie dobrze, dla ciebie i dla mnie również.

Druga rzecz jest taka, że wszyscy mamy problem. Tym problemem jest grzech. Ale kolejną zasadą jest to, że Jezus zapłacił za nasz grzech, umierając za nas na krzyżu i dalej zmartwychwstając, dając nam możliwość do tego, żebyśmy żyli nowym, całkowicie innym życiem, ale żeby tym życiem zacząć żyć. Przechodzimy do kolejnej zasady, którą jest przyjęcie daru zbawienia. I później, żebyśmy naszą drogę zbawienia mogli skutecznie realizować, potrzebujemy mocy Ducha Świętego, co jest piątą zasadą kerygmatu.

I na koniec, ostatnią jest wspólnota. I właśnie jeśli chodzi o samą wspólnotę i o to, w jaki sposób nasze relacje wewnątrzwspólnotowe powinny wyglądać, Paweł zaczął nam mówić już w poprzednich rozdziałach, o których rozmawialiśmy wczoraj. Dzisiaj ta myśl będzie niejako kontynuowana i chciałbym przeczytać początek czternastego rozdziału. Niemniej jednak zacznę od samej końcówki rozdziału trzynastego, bo czasami, kiedy czytamy Biblię, to właśnie trzymając się tego, gdzie mamy jaki podział na rozdziały, wersety, problem nam robi się taki, że pewne myśli mogą nam się uciąć przez to, że zwyczajnie rozdział się kończy. Niemniej jednak, jeśli chodzi o to, w jaki sposób te pisma były stworzone, to tam nie było podziału na wersety, nie było podziału na rozdziały, tam po prostu był jeden długi dokument, który niekoniecznie był wewnętrznie jakkolwiek podzielony.

Były takie oznaczenia, które my dzisiaj mamy po to, żeby zwyczajnie łatwiej nam się po tekście nawigowało. I dlatego chciałbym przeczytać samiutką końcówkę, ostatni werset w zasadzie rozdziału trzynastego, po to, żeby później przejść do rozdziału czternastego. W zasadzie czytając jednym tchem, bo wydaje mi się, że to, co Paweł powiedział na samym końcu rozdziału trzynastego, będzie dla nas świetnym wstępem do tego, co w zasadzie ten ostatni werset znaczy w praktyce. I czytając od ostatniego wersetu rozdziału trzynastego, przechodząc później do czternastego, mamy tekst następujący: Przywdziejcie raczej Pana Jezusa Chrystusa i nie czyńcie starań, by zaspokajać żądze ciała. Osobę o wciąż słabej wierze przygarnijcie do siebie, lecz nie po to, by spierać się o poglądy.

Jeden wierzy, że może jeść wszystko, natomiast osoba słaba poprzestaje na jarzynach. Ten, który jada, niech nie odrzuca tego, który nie jada, natomiast który nie jada, niech nie osądza tego, który jada, bo przecież Bóg go przygarnął. Kim ty jesteś, że sądzisz cudzego sługę? Stoi czy upada, czyni to przed swym panem. Podniesie się jednak, gdyż Pan ma moc go postawić.

Jeden czyni różnicę między dniem a dniem, inny z kolei sądzi, że każdy dzień jest równie ważny. Niech każdy żyje zgodnie ze swoim przekonaniem. Kto przestrzega dnia, przestrzega dla Pana. Kto jada, czyni to dla Niego, gdyż dziękuje Bogu. Kto nie jada, też nie jada dla Pana i dziękuje Bogu.

Nikt z nas przecież dla samego siebie nie żyje ani nie umiera, bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy, i jeśli umieramy, dla Pana umieramy. Czy więc żyjemy, czy umieramy, należymy do Niego. W tym fragmencie widzimy Pawła, który próbuje pogodzić dwa ekstremalnie różne światy, bo pamiętamy o tym, że list do Rzymian był kierowany do wspólnoty, która była niebywale zróżnicowana kulturowo. Z jednej strony mieliśmy wierzących, którzy pochodzili ze świata pogańskiego, z drugiej strony mieliśmy wierzących, którzy pochodzili ze świata żydowskiego. I przede wszystkim ci wierzący, którzy wcześniej żyli w ramach prawa, który Bóg dał Izraelowi, mieli dużo problemów, do tych wierzących, którzy żyli ze świata pogańskiego i w zasadzie robili sobie, co tam chcieli.

I tutaj okazało się, że problemem były rzeczy, które z perspektywy Pawła były tematami, które w ogóle nie powinny być żadnym problemem. Mianowicie kwestie związane z jedzeniem, z przestrzeganiem jakichś dni i tak dalej. Więc widzimy tutaj tarcia, które miały miejsce. Jedna część mówiła, że tak powinno się robić, druga część mówiła, że nie powinno się tego jeść, tamtego jeść, przestrzegać takich świąt, takich świąt. Masa różnych pomysłów na to, w jaki sposób powinniśmy teraz praktykować wiarę.

I w kwestiach, które znowu z perspektywy Pawła wygląda na to, że były drugorzędne, dosyć wyraźnie wskazuje on nam na to, że hej, słuchajcie, dajcie sobie spokój. To nie wasza sprawa, żeby osądzać innego. O czym zresztą pisze później w wersetach od 12 do 13, gdzie czytamy: A zatem każdy z nas za samego siebie zda sprawę przed Bogiem. Przestańmy się więc osądzać. Raczej zastanówmy się, jak nie dawać bratu powodu do potknięcia lub wywołania skandalu.

I ogólnie temat związany z jedzeniem chociażby, Paweł później będzie też omawiał przy okazji innego listu, który w sumie już niedługo przed nami, dlatego możemy zostawić to sobie jeszcze na inną okazję, a tutaj zwrócić uwagę na to, co jest podstawą dobrych, zdrowych relacji wewnątrz, wspólnotowych, gdzie zwyczajnie mamy ludzi, którzy mogą różnie patrzeć na różne kwestie. Niemniej jednak to, co nie jest absolutnie podstawą naszej wiary, nie powinno być czymś, o co będziemy się osądzać, będziemy o sobie gadać, będziemy się innych jakoś szczególnie czepiać. Każdy z nas niech pilnuje samego siebie. Jeśli chodzi o kwestie, które są zwyczajnie pewną formą praktyki wynikającą z naszego własnego przekonania, w ramach której mamy czyste sumienie, ale jednocześnie pamiętajmy o tym, że są inni, którzy patrząc na nasze życie, patrząc na to, co my robimy, mogą sobie pomyśleć: A może ja mogę to robić? I teraz Paweł do takiej sytuacji odnosi się dalej w wersecie, w rozdziale 15, gdzie czytamy: My natomiast mocni...

Powinniśmy wziąć na siebie ułomności słabych, zamiast dogadzać sobie samym. Niech każdy z nas postępuje w sposób miły dla bliźniego, dla jego dobra i dla zbudowania. Chrystus również nie dogadzał sobie, ale jak napisano: spadły na mnie zniewagi urągających Tobie. Cokolwiek zaś wcześniej napisano, ma służyć naszemu pouczeniu, abyśmy dzięki wytrwałości i pociesze, których źródłem są Pisma, trwali przy nadziei. A Bóg wytrwałości i pociechy niech darzy was jednomyślnością na wzór Jezusa Chrystusa, abyście tak połączeni, jednym głosem chwalili Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Dlatego przygarnijcie jedni drugich, podobnie jak Chrystus przygarnął was dla chwały Boga. Paweł pokazuje tutaj, że to, co powinno być treścią naszego życia, jest miłość. Miłość, która zaciera podziały, zaciera różnice, zaciera to, że możemy w różny sposób patrzeć na niektóre kwestie związane właśnie z wiarą, na pewną praktykę naszego życia, która może wynikać z przekonania, które możemy mieć inne. To, co jest najważniejsze, to, co było osią całego Listu do Rzymian, czyli przesłanie w Ewangelii, jest niezmienne. I tutaj Paweł później będzie jeszcze przy innych okazjach wyraźnie zwracał uwagę na to.

Z tym nie mam zamiaru w ogóle dyskutować. Ale są rzeczy, które tak szczerze, wiecie, czy to jest naprawdę najważniejsze? Czy to są rzeczy, o które powinniśmy się osądzać, kłócić, wyzywać i mieć do siebie jakiś problem? Bez sensu, tu w ogóle nie o to chodzi. Chodzi o to, żebyśmy w tej różnorodności potrafili siebie kochać.

I teraz ta różnorodność, którą tutaj widzimy, to jest coś, co dla nas dzisiaj nawet może być dosyć ekstremalne, bo wiecie, my możemy mówić o różnorodności w stylu, nie wiem, są w ramach wspólnoty Kościoła osoby bardziej liberalne, bardziej konserwatywne i tak dalej. I to bardzo często jest różnorodność i ton narracji z jednej i drugiej strony wobec strony przeciwnej jest, no, niekoniecznie zachowany często miłością, z tego co widzę. Niemniej jednak... My wciąż poruszamy się generalnie w takim dosyć wspólnym obszarze kulturowym. Tutaj mieliśmy dwa światy, które były ekstremalnie od siebie odczepione.

Z jednej strony Żydzi, z drugiej poganie, którzy wszyscy uwierzyli w tego samego Jezusa i przyjęli Jego dzieło przez wiarę. I Paweł nawet przy tak ogromnych różnicach postrzegania świata mówi: Słuchajcie, to, co powinno was łączyć, to miłość. Bo miłość jest tym, co jest w stanie zatrzeć wszystko, co dla was mogłoby się wydawać różnicą, czymś, co może was w jakiś sposób poróżnić, podzielić. I dalej, kończąc już list do Rzymian, Paweł przekazuje informację odnośnie swoich planów, odnośnie tego, że chciałby ich odwiedzić. Wspomina o tym, że wybiera się do Jerozolimy, prosi o modlitwę o to, żeby tam wszystko poszło dobrze.

No i z perspektywy dziejów apostolskich, które mamy już za sobą, wiemy, jak tam sprawy w Jerozolimie się potoczyły. No i Paweł rzeczywiście udał się w końcu do Rzymu. Może niekoniecznie w takich okolicznościach, w jakich planował, ale mu się to udało. No i tutaj też właśnie w liście do Rzymian on opisuje swoje pragnienie tego, żeby dotrzeć do Hiszpanii, o czym też rozmawialiśmy przy okazji dziejów apostolskich. Na sam koniec jednak w rozdziale szesnastym mamy długą, długą listę osób, które Paweł wymienia z imienia.

I to akurat w tej części jest też piękne, o tyle, że widzimy, że Paweł bardzo wyraźnie znał wspólnotę, do której kierował swoje przesłanie. On, okej, może nie znał każdego z imienia, ale znał na tyle dużo osób, że był w stanie do nich bardzo konkretnie z imienia się odnieść, pozdrawiając ich na sam koniec. I pamiętajmy o tym, że jego nigdy tam nie było. On jeszcze nie zdążył nigdy wcześniej, przed napisaniem tego listu, dotrzeć do Rzymu, a jednak już wtedy znał wspólnotę, która tam była. I tak swoją drogą, gdybyśmy nawet mieli spojrzeć na same osoby, które Paweł wymienia, na to, co o nich pisze, to to mogłoby być spokojnie też materiałem na osobny odcinek, a może nawet i kilka, gdybyśmy naprawdę dobrze tam pogrzebali.

Niemniej jednak to, co wydaje mi się, że jest treścią i podstawą najważniejszego listu, który Paweł napisał, to jest przesłanie dobrej nowiny o ratunku, który mamy w Jezusie Chrystusie. I o tym, w jaki sposób powinniśmy tą dobrą nowiną żyć, w jaki sposób praktykować miłość po to, żeby też po nas było widać, że faktycznie nasze życie zostało… Przemienione i żyjemy już nie dla siebie samych, ale dla Boga, który nas powołał do nowego życia. Mam nadzieję, że ten odcinek, jak również cały list do Rzymian, były dla was czymś, co być może pomogło wam lepiej poukładać sobie kwestie związane z tym, czym tak naprawdę dobra nowina jest i w jaki sposób tę dobrą nowinę możemy dzisiaj w naszym życiu praktykować. Gdybyście mieli jakieś dodatkowe pytania, możecie wejść na stronę bibliawrok.pl bądź możecie do mnie napisać bezpośrednio na adres jacek@bibliawrok.pl.

I do usłyszenia w kolejnym odcinku.