Czym jest świątynia w Nowym Testamencie

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 164 i czytamy księgę Ezechiela, rozdziały od 43 do 45. I to, o czym będziemy dzisiaj rozmawiać, to tak naprawdę jest kontynuacja tego, co zaczęliśmy wczoraj. I temat jest gruby. Temat jest gruby, poprzedni odcinek był długi i zdecydowanie nie jesteśmy w stanie wyczerpać jakoś tego tematu i go sobie naprawdę bardzo solidnie omówić i rozbić na czynniki pierwsze tego wszystkiego, co dzieje się takiego u Ezechiela tutaj.

A tematem głównym naszych ostatnich odcinków, ostatniego i tego dzisiejszego, jest temat świątyni, którą opisuje nam Ezechiel pod koniec swojej księgi. I moją taką dosyć luźną obserwacją jest to, że Wydaje mi się, że nie bez przyczyny jest to, że parę odcinków temu omawialiśmy rozdziały, które są często określane jako tak zwana Ewangelia według Ezechiela. I niedługo później, tam parę rozdziałów później, mamy tak naprawdę opisaną kwestię świątyni, która oczywiście wzbudza dużo emocji, no bo jest pytanie, czy to ma być dosłowna świątynia, czy nie ma być dosłowna, czy ona musi być zbudowana, czy nie, czy ona jest konieczna do tego, żeby Pan Jezus mógł wrócić na ziemię, czy nie, i masa tego typu debat. Pozwolę sobie przypomnieć moje takie bardzo ogólne stanowisko odnośnie tak zwanych czasów ostatecznych, tego czasu, kiedy Jezus ma wrócić powtórnie na ziemię. Teraz tak, żeby było jasne, zgodnie z tym wszystkim, co jest w Biblii napisane, tak, wierzę w to, że Jezus powróci.

I zresztą, tak jak to kiedyś już też wspomniałem, wielu z nas, jeżeli jesteśmy uczestnikami chociażby mszy, to w wyznaniu wiary często gęsto powtarzamy właśnie to, że wierzymy w Jego powtórne przyjście w chwale. Więc czy wierzycie, czy nie wierzycie, jeżeli to powtarzacie, to głupio byłoby nie wierzyć. W każdym razie, no wiem, że możemy dużo rzeczy powtarzać i podchodzić do tematu jakkolwiek. W każdym razie ja w to wierzę. Wierzę w to, że to jest bardzo poważna prawda, która wybija nam się z Biblii, że Jezus ma wrócić i ma odnowić cały świat, ma być nowe niebo, nowa ziemia i ten świat ma wrócić do tego stanu, w którym pierwotnie był stworzony, nawet z niezłym upgradem tak naprawdę.

Niemniej jednak kluczowym elementem tego jest to, że Bóg będzie na nowo mógł żyć z ludźmi w bezpośredniej, bliskiej relacji. Wiąże się to oczywiście z tym, że jednocześnie, żeby taki porządek mógł zapanować na świecie, no to jest potrzebne to, żeby rozprawić się z kwestią zła, z kwestią przeciwnika, który zbuntował się przeciw Bogu, który tak naprawdę ma na celu to, żeby jak najmniej ludzi skorzystało z tego planu, który Bóg ma przygotowany dla nas. Więc w związku z tym mamy dużo wątków związanych z takim ostatecznym rozwiązaniem kwestii zła, które no po prostu zwyczajnie nie będzie takie, wiecie, całkiem na luzie, po prostu, a nikt nie zauważy nawet, że coś się zmieniło, tylko rzeczywiście Biblia nam opisuje pewne czasy, które będą dosyć... Gwaltowne będą poważne, będzie się działo dużo, dużo rzeczy, które niekoniecznie wzbudzają w nas jakiś zachwyt, ale to, co zachwyt może wzbudzić, to jest to, że wszystkie te dramatyczne wydarzenia, które często gęsto w Biblii są opisywane w kontekście czasów ostatecznych, one przybliżają nas do przyjścia Pana Jezusa i tego, żeby On mógł wrócić i na nowo, żebyśmy mogli żyć w relacji z Bogiem, do której On nas oryginalnie stworzył na samym początku. Więc to jest taki mały wstęp do tego, o czym będziemy dzisiaj rozmawiać.

I poprzednio rozmawialiśmy o świątyni. Odniosłem się do jednego podcastu biblisty, który nazywa się Michael Heiser, i tam porozmawialiśmy sobie o tym, o czym w zasadzie Heiser opowiada w swoim podcaście, mianowicie jakie rzeczy sprawiają, że on nie podchodzi do opisu świątyni dosłownie. I miałem nawet po nagraniu tego odcinka rozmowę, komuś prywatną. Znajomym, który... Właśnie podchodzi do tego, no, Jacek, no ale uważam, że to jest dosłowne, że będzie świątynia, że mają się pewne rzeczy wydarzyć, ma wrócić Jezus i tak dalej.

I to było całkiem ciekawe, że kiedy rozmawialiśmy, to przypomniała mi się jedna rzecz, której wcześniej nie pomyślałem, że znowu w zasadzie, wiecie, my czasami patrzymy na tę świątynię jako na coś, a Bóg bardzo potrzebował świątyni. Bóg nigdy nie potrzebował świątyni. I o tym był jakiś odcinek gdzieś spory tam czas temu, kiedy świątynia była budowana przez Salomona, w którym rozmawialiśmy o tym, że generalnie świątynia nie była Bożym pomysłem. To nie jest tak, że Bóg marzył o tym, że muszę mieć świątynię, no bo inaczej sobie nie poradzę, bo miał namiot i z tego namiotu był całkiem zadowolony. Więc tak, z jednej strony Salomon zbudował świątynię, która była pomysłem oryginalnie Dawida.

W zasadzie Dawid wszystko przygotował, a Salomon tylko ogarnął to zgodnie z planem, jaki tam Dawid miał. I ta świątynia miała ogromne znaczenie dla Izraelitów. Oni nie mogli się w ogóle pogodzić z tym, że ta świątynia była zniszczona i to są też elementy związane właśnie z Księgą Ezechiela, gdzie perspektywa zniszczenia świątyni wzbudza niemałe emocje. Z jednej strony ta świątynia była traktowana jako trochę taki talizman, na zasadzie: no, nic nam się nie może stać, no bo tutaj jest świątynia, tak? A z drugiej strony, kiedy ta świątynia została zniszczona, to znowu pojawiło się takie: no dobra, Izrael upadł, Jerozolima upadła, świątynia została zniszczona, masa ludzi została uprowadzonych do niewoli.

No i teraz w zasadzie, no to co dalej? Straciliśmy wszystko, co mieliśmy. I tutaj wchodzi właśnie nam Ezechiel, który przekazuje nam przesłanie związane z nadzieją, co jest bardzo takim inspirującym, podnoszącym na duchu przesłaniem. I rozmawialiśmy sobie o kilku wątkach w poprzednich odcinkach, no i zaraz po tej tak zwanej właśnie Ewangelii według Ezechiela, to jeszcze są rozdziały związane z nadzieją dla narodów i zaraz później mamy świątynię, która właśnie... wielu mówi, no trzeba zbudować świątynię. I są organizacje takie jak Instytut Świątynny, o którym wspomniałem też, które rzeczywiście ma na celu to, żeby przywrócić cały ten taki żydowski obrządek, który znamy ze Starego Testamentu.

I teraz, czy to musi się wydarzyć, czy nie musi się wydarzyć? Ja tam ręki nie dam. W sensie, wiecie, to nie czuję się tu jakimś być wybitnym specjalistą, żeby analizować... Zobacz takie kwestie, ale wygląda na to, że rzeczywiście zdania są podzielone, zdania są bardzo wyraźnie podzielone. Nie ma co się kłócić, tak mi się wydaje.

Ostatecznie z czasem wszyscy się dowiemy, jak to miało być, czy miało być, czy nie być. Ale z tą świątynią to wygląda mi na to, że to niekoniecznie jest tak, że nawet gdyby potencjalnie jakaś miała się pojawić świątynia, nawet zbudowana na wzór tego, co jest u Ezechiela, pomimo tego, że są tam braki w opisie, takie konstrukcyjne, co znowu nie mówię, że jest problem z samym opisem świątyni, tylko właśnie z perspektywy tego, czy ona ma być traktowana dosłownie. No to nawet jakby powstała, to mi to nie przeszkadza. Jeżeli to przyspieszy to, że Pan Jezus ma wrócić, okej, dobra, no spoko, nie ma problemu. Niech wraca i niech tutaj w końcu zapanuje porządek, a co nie.

W każdym razie dzisiaj chciałbym, żebyśmy zwrócili uwagę na kwestię tego: dobra, to jeżeli to nie jest dosłowny opis, to co? To po co mi to? Bo to jest też właśnie argument, z którym spotkałem się w tej rozmowie po nagraniu poprzedniego odcinka. No dobra, ale jeżeli to nie jest dosłowny opis, no to po co to jest? No właśnie, pytanie: czy to może być opis, który wskazuje nam na pewną duchową rzeczywistość, w której dzisiaj żyjemy?

Jest dużo wskazówek, które mogłyby nas kierować w taką stronę i nawet bez względu na to, czy ta świątynia miałaby kiedykolwiek fizycznie powstać, czy nie powstać, to o czym dzisiaj porozmawiamy, bez dwóch zdań jest opisem pewnej duchowej rzeczywistości, którą stajemy się. Będąc uczniami Jezusa. I teraz, to o co mi chodzi, to jest to, że z perspektywy Nowego Testamentu mamy całkiem sporo tekstów związanych właśnie ze świątynią. I z tym, jak to na początku Jezus, będąc człowiekiem, niósł Bożą obecność i był świątynią, w której ta Boża obecność też przebywała. O tyle po jego śmierci i zmartwychwstaniu jego uczniowie, ci, którzy uwierzyli w Niego, stają się częścią tej świątyni, bo kiedy mieszka w nas Duch Święty, to niesiemy Bożą obecność i w takim duchowym wymiarze, jak to też nam wskazuje Nowy Testament, stajemy się Bożą świątynią.

I to jest dosyć ważne też o tyle, że na przykład właśnie tu w rozdziale 43, po tym jak ta cała świątynia była zbudowana, to też finałem tej świątyni jest to, że Bóg w niej chciał zamieszkać. I Bóg chce zamieszkać w tobie i we mnie dzisiaj. I przypomnę tylko fragment z Ezechiela 43 rozdziału, który wczoraj też przeczytałem, od 10 wersetu, gdzie jest to najbliższe tego, żeby szukać wskazówek do tego, że to ma być zbudowane zgodnie z tym wzorem, ale no właśnie, tutaj nie ma bezpośredniego polecenia: to weźcie mi to teraz zbudujcie. A co mówi Ezechiel? Czy bardziej, co mówi Bóg przez Ezechiela?

Ty, synu człowieczy, ukaż domowi Izraela tę świątynię, niech ich ogarnie wstyd z powodu ich win, niech sobie mierzą jej plan. A gdy się zaczną rumienić z powodu swoich postępków, to przedstaw im plan świątyni, opowiedz im, jak jest urządzona, pokaż wyjścia i wejścia, tak cały jej plan. Zapoznaj ich z jej ustawami i porządkami, ze wszystkimi jej przepisami, wyrysuj ją w ich obecności, by uchwycili się tego planu i wszystkich ustaw świątyni i zapragnęli ich strzec. I teraz, my już w poprzednich odcinkach, jeszcze bodajże z Księgi Kapłańskiej, rozmawialiśmy właśnie o kwestii tego, czym są ofiary z perspektywy Nowego Testamentu, czym jest nasza rola jako kapłanów z perspektywy właśnie Nowego Testamentu. I teraz chciałbym, żebyśmy zaczęli dzisiaj od właśnie nowotestamentowego fragmentu z Ewangelii Jana z drugiego rozdziału.

Kontekst jest taki, że Jezus wpada do świątyni, widzi sprzedawców, bardzo mu się to nie podoba, więc kręci bicz i wszystkich wypiernicza. I jest to dosyć brutalne, w jaki sposób oni wylatują z tej świątyni. Gdzie Jezus też argumentuje to, co zrobił, mówiąc: Zabierzcie to stąd, przestańcie robić targowisko z domu mego Ojca. Jego uczniowie przypomnieli sobie wówczas słowa Pisma: Żarliwość o Twój dom mnie pochłania. I to jest Ewangelia Jana, drugi rozdział.

I teraz od 18 wersetu czytamy takie słowa: Wtedy Żydzi zwrócili się do Niego: Jakim znakiem uzasadnisz ten swój czyn?. Jezus odpowiedział: Zburzcie tę świątynię, a Ja wzniosę ją w trzy dni. Żydzi na to: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty wzniesiesz ją w trzy dni?. Jednak mówiąc o świątyni, Jezus miał na myśli swoje ciało. Gdy więc został wzbudzony z martwych, Jego uczniowie przypomnieli sobie, że to mówił, i uwierzyli Pismu oraz słowu, które wypowiedział.

To jest bardzo ważny fragment, który nam właśnie pokazuje to, że Jezus w swoim ciele widział świątynię i że w nim właśnie Boża obecność się znajduje, dokładnie tak jak znajdowała się w świątyni. Więc to jest pierwsza ważna rzecz związana ze świątynią w Nowym Testamencie. Jezus widział świątynię jako swoje ciało. I teraz inna rzecz jest taka, że inna nowotestamentowa prawda, dosyć powszechna, jest taka, że ciałem Chrystusa jest Kościół, o czym też czytamy w pierwszym liście do Koryntian, w dwunastym rozdziale, gdzie w wersecie dwudziestym siódmym jest napisane: Wy przeto jesteście ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. Okej, to tutaj już mamy kwestię tak bardzo szybko powierzchownie ogarniętą tego, że Kościół wierzący są ciałem Chrystusa, są reprezentantem Chrystusa tutaj na ziemi i my mamy być tymi, którzy uosabiają Chrystusa innym ludziom.

To jest bardzo ważna prawda nowotestamentowa. I dalej, w pierwszym liście Piotra, w drugim rozdziale, od wersetu czwartego czytamy takie słowa: Gdy zbliżycie się do Niego, żywego kamienia, przez ludzi wprawdzie odrzuconego, lecz przez Boga uznanego za wybrany i kosztowny, wówczas wy sami jako żywe kamienie jesteście budowani niczym duchowy dom, by być świętym kapłaństwem, składać duchowe ofiary miłe Bogu ze względu na Jezusa Chrystusa. Dlatego Pismo głosi: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany i kosztowny. Kto w Niego wierzy, nie będzie zawstydzony. Dla was zatem wierzących jest on cenny, natomiast dla niewierzących kamień ten, jako odrzucony przez budujących, pozostaje kamieniem węgielnym, przyczyną upadku i skałą skandalu.

Potykają się o nią ci, którzy nie wierzą słowu, na co zresztą zostali przeznaczeni. I teraz ważna rzecz tutaj jest taka: Oto kładę na Syjonie... Kamień węgielny, wybrany i kosztowny, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony. I tutaj Piotr tak naprawdę nam interpretuje to, co wcześniej było napisane u Izajasza w rozdziale 28, gdzie mieliśmy napisane następujące słowa: Dlatego tak mówi Wszechmocny Pan: Oto ja kładę na Syjonie kamień wypróbowany, kosztowny kamień węgielny, mocnego fundamentu. Kto dochowa wiary, ten się nie zachwieje.

I uczynię prawomiarą, a sprawiedliwość poziomicą, i zmięcie grad schronienie kłamstwa, a kryjówkę fałszu zaleją wody. W sumie tak w tych wersetach 16 i 17 przeczytałem też 17, bo jednak te ich miar i poziomic u Ezechiela też trochę mieliśmy, co? Ale nie badałem tematu miar i poziomic jakoś tam szczególnie, niemniej jednak u Ezechiela też przy tym opisie świątyni właśnie one się pojawiają. To, co jest ważne, to jest tutaj to, że to, co było napisane u Izajasza w 28 rozdziale, w 16 wersecie, Piotr bezpośrednio odnosi do osoby Jezusa, dlatego mówi: Kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony, gdzie ten On to jest sam Jezus, który jest pokazany jako kamień węgielny. I dalej kolejna bardzo ważna rzecz jest napisana w liście do Efezjan w drugim rozdziale, gdzie przeczytam od 18 wersetu: Przez niego jedni i drudzy w jednym duchu mamy przystęp do Ojca, a więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga, zbudowanymi na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus.

W Nim zespala się cała budowla, rośnie na świętą w Panu świątynię. W Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha. Ja nie wiem, czy potrzebujemy dużo więcej dzisiaj rozmawiać na temat tego, jaki obraz świątyni rysuje nam Nowy Testament, bo przeczytam to jeszcze raz: zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus, to, o czym czytaliśmy przed chwilą u Piotra, co Piotr zresztą cytował z Izajasza. W Nim zespala się cała budowla, rośnie na świętą w Panu świątynię. W Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

Mamy tutaj bardzo wyraźne fragmenty. Te kilka fragmentów wystarczy. Moglibyśmy sobie poszukać dalej, ale wydaje mi się, że te kilka fragmentów wystarczy nam na to, żeby załapać, co jest świątynią z perspektywy Nowego Testamentu. I teraz w związku z tymi wszystkimi kwestiami związanymi z opisem świątyni u samego Ezechiela, śmiem przypuszczać, że całkiem mi osobiście trzyma kupy się to, że Ezechiel właśnie opisywał pewną duchową rzeczywistość, której my dzisiaj jesteśmy częścią. I mówię, z mojej strony ważne jest to, że mieliśmy Ewangelię według Ezechiela i później mieliśmy jakby duchowo... i trochę tak to widzę, wiecie, ręki za to nie dam.

Ja nie jestem wybitnym biblistą, znaczy żadnym biblistą nie jestem, jestem hobbystą, który lubi czytać Biblię i który lubi ją zgłębiać, i szczególnie przy okazji tego podcastu to zgłębianie jest jeszcze bardziej aktywne i intensywne niż kiedykolwiek wcześniej. Niemniej jednak pewna zależność, której tutaj widzę, to jest to, że Ezechiel rzeczywiście opisuje nam swoją taką, wiecie, wersję Ewangelii, powiedzmy w ten sposób, pewną nowotestamentową rzeczywistość, która ma stać się rzeczywistością później, z wyraźnym też wskazaniem na Mesjasza. I później rysuje nam obraz świątyni, która z perspektywy budowania zostawia nam trochę braków i mogą być problemy z tym, żeby wziąć ten opis i powiedzieć: dobra, to wiem, co ma być zbudowane, bo zwyczajnie w tym opisie są braki. Ale nie sprawia to jednocześnie, że ta świątynia może właśnie być zapowiedzią Kościoła, zapowiedzią tego, co w takim duchowym wymiarze ma się wydarzyć przez Kościół, który to ma być nośnikiem Bożej obecności, gdzie ciało Chrystusa, to o czym przeczytaliśmy w 1 do Koryntian, w 12 rozdziale, w 27 wersecie: My, będąc ciałem Chrystusa, jesteśmy takimi nośnikami Bożej obecności, jesteśmy Bożą świątynią, gdzie Bóg może mieszkać. On chce i może mieszkać w tobie i we mnie po to, żebyśmy my byli nośnikami Jego obecności, żebyśmy Jego obecność mogli nieść do ludzi, którzy potrzebują nadziei.

I żeby ci ludzie, korzystając z tej, uchwycili się tej nadziei i korzystając z wiary opartej na Słowie Bożym, mogli również stać się częścią tego projektu, który Bóg tworzy w taki duchowy, wyjątkowy sposób. To jest coś, do czego każdy uczeń... Jezusa jest powołany do tego, żeby być częścią tego właśnie projektu budowy świątyni duchowej, o której czytamy zresztą w Nowym Testamencie. I mi osobiście to się jak najbardziej trzyma kupy. Jednocześnie absolutnie nie wykluczam tego, że są grupy żydowskie, które dzisiaj patrzą jeszcze na Ezechiela i mówią: dobra, musimy to zbudować.

I okej, dobra, nie ma sprawy. W sensie, jeżeli to ma być zbudowane, niech będzie zbudowane. Jakby mi to nie robi większej różnicy. Ważne jest to, żebym ja wiedział, jakie jest moje miejsce w tej świątyni, którą Bóg tworzy. Żebym ja jako członek ciała Chrystusa wiedział, jakie jest moje miejsce w Kościele, w tym planie, który Bóg realizuje właśnie przez Kościół, po to, żeby ludzie mogli poznać Boga, żeby mogli również spotkać się z Jego obecnością, żeby mogli doświadczyć tej obecności i żeby Jego obecność również ich przemieniła, tak jak przemieniła mnie i przemieniła masę innych ludzi, którzy swoją wiarę złożyli w Jezusie, tak jak to też czytaliśmy u Piotra dzisiaj.

Mam nadzieję, że tym odcinkiem trochę udało nam się wyjaśnić kwestię tej końcówki Ezechiela, która znowu nie jest koniecznie jakąś wybitnie lekką lekturą, ale okazuje się, że kiedy pozbieramy sobie różne miejsca z Biblii, to nagle okaże się, że rysuje nam się bardzo klarowny i ciekawy obraz tego, o czym mógł mówić nam Ezechiel. I ważna w tym wszystkim prawda jest taka, że Biblię powinniśmy tłumaczyć Biblią, nie tym, że: a, bo wydaje mi się, bo tak mam takie wrażenie. Jeżeli komuś się wydaje, że to trzeba zbudować i to zbuduje, to jakby okej, mnie tym nie urazi w żaden sposób i nie będę czuł się smutny z tego powodu, że w tym odcinku przedstawiłem taką wersję, w ramach której ta świątynia mogłaby być faktycznie pewnym duchowym obrazem. Niemniej jednak to, co jest niezaprzeczalną prawdą biblijną, nowotestamentową, jest to, że uczniowie Jezusa jako Kościół, będąc częścią Kościoła, tworzą świątynię, w której Bóg może zamieszkać w tobie i we mnie, po to, żebyśmy nieśli Jego obecność do tego świata, który jest ciemny, w którym jest masa ludzi, którzy żyją bez nadziei, żebyśmy mogli wnieść nadzieję do ich życia, a oni dzięki wierze opartej na Słowie Bożym, że mogli doświadczyć tego życia, które Bóg dla nich ma przygotowane. Mam nadzieję, że ten odcinek trochę nam rozjaśnił, trochę pomógł nam lepiej załapać, o co takiego tutaj chodzi i jednocześnie sprawił, że właśnie nawet takie trudne fragmenty, jak chociażby końcówka Ezechiela, staną się dla nas bardziej wyraźne, nabiorą jeszcze więcej znaczenia i w pewien sposób znajdziemy też odniesienie do naszego życia i do tej duchowej rzeczywistości, której dzisiaj jesteśmy częścią.

Gdybyście mieli dodatkowe pytania, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy sobie porozmawiać, podyskutować. Możecie do mnie napisać bezpośrednio, prywatnie, możecie się również odezwać publicznie, do czego jak najbardziej zachęcam, żebyśmy sobie podyskutowali i słyszymy się w ostatnim odcinku na temat księgi Ezechiela. Do usłyszenia.