Werset dnia
I PAN powiedział do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi i od twojej rodziny, i z domu twego ojca do ziemi, którą ci pokażę.
Własnymi słowami: Bóg mówi Abramowi: ruszaj z domu i z miejsca, które znasz, do ziemi, którą ci pokażę.
Księga Rodzaju 12,1 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska
Matura, studia, praca, związek. Wszyscy dookoła pytają, co dalej, a ty możesz nie mieć pojęcia. Albo masz kilka pomysłów, które się wzajemnie wykluczają. Jedna z najstarszych historii o szukaniu swojej drogi dotyczy człowieka, który miał siedemdziesiąt pięć lat i też nie widział całej trasy. Mówi o tym coś prostszego, niż można się spodziewać.
Zacznijmy od tego, że podział na rozdziały i wersety dodano do Biblii dużo później. Dlatego historia Abrama zaczyna się już pod koniec rozdziału jedenastego. Jego ojciec Terach wyrusza z rodziną z miasta Ur do ziemi Kanaan. Po drodze zatrzymują się w mieście Charan i tam Terach umiera. Abram zostaje z całą ekipą w połowie drogi.
I właśnie wtedy Bóg mówi do Abrama: wyjdź z twojej ziemi, od rodziny i z domu ojca do ziemi, którą ci pokażę. Obiecuje, że zrobi z niego wielki naród i że przez niego dobro spotka wszystkie narody ziemi. Abram ma siedemdziesiąt pięć lat i rusza. To jest jego powołanie, czyli moment, w którym dowiaduje się, że jego życie ma cel większy niż spokojna starość.
W głowie mamy pewnie scenę z filmu: głos z nieba i człowiek, który idzie w nieznane. Tekst jest skromniejszy. Nie wiemy, jak Abram to usłyszał. Mógł to być głos, mogło też być głębokie wewnętrzne przekonanie. Wiemy za to, dokąd poszedł: do Kanaanu. A Kanaan to dokładnie ta ziemia, do której zmierzał wcześniej jego ojciec. Abram nie skoczył więc w pustkę. Kontynuował drogę, którą już zaczął.
Nie znaczy to, że było łatwo. Kilka rozdziałów dalej Abram jest już w Kanaanie i wciąż nie ma dziecka, które Bóg mu obiecał. Mówi o tym wprost: co mi dasz, skoro jestem bezdzietny? Nie udaje, że wszystko jest jasne. Bóg nie każe mu wstydzić się pytania. Wyprowadza go na dwór i mówi: spójrz na niebo i policz gwiazdy, tyle będzie twoich potomków. Abram uwierzył, a Bóg uznał to za coś, co się liczy.
Z tej historii wynika coś praktycznego. Nie dostajemy mapy na całe życie. Dostajemy kierunek i następny krok. Jak w nawigacji w samochodzie: możesz obejrzeć całą trasę, ale kolejną wskazówkę usłyszysz dopiero wtedy, gdy ruszysz.
Głębiej
Dwa teksty z Nowego Testamentu pokazują tę historię z dwóch stron i oba są prawdziwe. Autor Listu do Hebrajczyków pisze, że Abraham wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie (Hbr 11,8). A Szczepan, jeden z pierwszych chrześcijan, mówi w swojej mowie, że Bóg odezwał się do Abrahama jeszcze w Mezopotamii, zanim ten zamieszkał w Charanie (Dz 7,2-4). Czyli wezwanie mogło przyjść wcześniej, niż sugeruje podział na rozdziały, a droga jego ojca wcale nie była stracona. Abram nie znał całej trasy, ale znał kierunek i pierwszy krok.
Trudne pytanie
Skąd Abram miał wiedzieć, że to naprawdę Bóg do niego mówi, a nie jego własny pomysł?
Tekst tego nie wyjaśnia, więc nie będę udawać, że wiem. Nie opisuje głosu z nieba i nie mówi, skąd Abram miał pewność. Widać za to, że wszystko dzieje się po kolei: Abram idzie, a Bóg odzywa się do niego dalej, już w Kanaanie (Rdz 12,7). W praktyce wiele osób ma pewność dopiero w drodze. Ta historia nie znaczy, że każde silne przekonanie pochodzi od Boga. Dlatego warto robić kroki, które da się odwrócić, i rozmawiać z kimś mądrym, komu ufasz. Chrześcijanie rozumieją to różnie: dla jednych to cichy wewnętrzny głos, dla innych zdrowy rozsądek i okoliczności. Jedno i drugie wolno traktować poważnie.
Co z tym zrobić
Matura, kierunek studiów, praca, a może wcale nie studia. Każdy chce wiedzieć, co dalej, a ty możesz mieć wrażenie, że wszyscy wokół mają plan, tylko nie ty. Ta historia nie każe ci mieć planu na całe życie. Każe znaleźć jedną rzecz w zasięgu i ją zrobić. Pójdź na dzień otwarty, porozmawiaj z kimś, kto pracuje w zawodzie, który cię ciekawi, zapisz się na kurs albo spytaj kogoś starszego, jak wybierał swoją drogę. Za tydzień zobacz, co ci to powiedziało. Droga i tak się potem koryguje, u Abrama też tak było. Nie musisz wybrać na całe życie, tylko na następny krok.
Do przemyślenia
- Jaką jedną rzecz, którą możesz zrobić już teraz, odkładasz, bo czekasz, aż będzie jasne, co dalej?
- Czego najbardziej boisz się przy wyborze studiów albo pracy: pomyłki, rozczarowania innych czy tego, że nic cię naprawdę nie pociąga?
- Z kim możesz uczciwie porozmawiać o swoich wyborach, tak żeby ta osoba nie podsuwała ci gotowej odpowiedzi?
Jeden krok
Zapisz dwa zdania: co chcesz wiedzieć o swojej przyszłości i jaki jest najmniejszy krok, który możesz zrobić w tym tygodniu. Potem go zrób, choćby to była jedna rozmowa albo jedna wiadomość do kogoś.
Modlitwa
Boże, nie wiem, co ze sobą zrobić, i nie lubię tego uczucia. Pomóż mi zrobić jedną rzecz, na którą mnie teraz stać, zamiast czekać na pewność, której nie dostanę. Koryguj mnie po drodze, jeśli pójdę nie tam, gdzie trzeba. Amen.