Biblia w rok/Dla nastolatków/Dzień 107

Dzień 107 · dla nastolatków 16+

Eliasz i wiara, która nie prosi grzecznie

Dzisiaj z Biblii: 1 Księga Królewska 17,1-24 · około 7 minut czytania

Werset dnia

Wtedy Eliasz Tiszbita, jeden z mieszkańców Gileadu, powiedział do Achaba: Jak żyje PAN, Bóg Izraela, przed którym stoję, nie będzie w tych latach ani rosy, ani deszczu jak tylko na moje słowo.

Własnymi słowami: Eliasz oświadcza królowi, że Bóg naprawdę żyje i że on przed Nim stoi. Dlatego nie spadnie ani kropla deszczu, dopóki on nie powie inaczej.

1 Księga Królewska 17,1 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska

Wielu ludzi uczy się modlitwy tak: grzecznie, cicho, z formułką na początku i na końcu. Eliasz robi to inaczej. Pojawia się znikąd, staje przed najgorszym królem w kraju i oznajmia mu, że nie będzie deszczu. Dziś ktoś z twojej klasy powiedziałby, że ten człowiek jest nienormalny. Ten dzień nie jest o tym, że masz być głośny. Jest o tym, skąd bierze się odwaga i co ma wspólnego z tym, co naprawdę wiesz o Bogu.

Najpierw tło. W Izraelu rządzą kolejni królowie i większość z nich ma Boga za nic. Najgorszy jest Achab. Tekst mówi wprost, że robił zło bardziej niż wszyscy przed nim. Ożenił się z Jezabel, córką króla Sydonu, i zaczął oddawać pokłon Baalowi, bogu, któremu w tamtych stronach przypisywano deszcz i urodzaj. Kraj dostaje nowego boga, a stary przestaje się liczyć.

I wtedy pojawia się Eliasz. Nie wiemy, skąd się wziął, tekst podaje tylko, że z Gileadu. Mówi królowi, że nie będzie rosy ani deszczu, dopóki on sam nie powie inaczej. Skąd miał do tego prawo? Odpowiedź jest w Księdze Powtórzonego Prawa, gdzie Bóg ostrzega swój lud, że jeśli odwróci się do obcych bogów, zatrzyma deszcz. Eliasz zna ten tekst i bierze go na serio. Nie zmyśla. Powołuje się na to, co Bóg już powiedział.

Dopiero teraz Bóg się odzywa i kieruje Eliasza nad potok Kerit, gdzie kruki przynoszą mu chleb i mięso. Można to czytać tak, że Bóg nie zostawia go samego z konsekwencjami jego odwagi. Potem potok wysycha, bo deszczu nie ma. Człowiek, który ogłosił suszę, patrzy, jak ona opróżnia jego własne źródło wody. Bóg wysyła go do Sarepty, w okolice Sydonu, czyli do kraju Jezabel.

Tam czeka wdowa, która zbiera drewno. Eliasz prosi ją o wodę, a potem o chleb. Ona odpowiada, że ma garść mąki i odrobinę oliwy, że właśnie robi z tego ostatni posiłek dla siebie i syna, a potem umrą. Eliasz każe jej najpierw upiec chleb dla niego, bo Bóg obiecał, że mąka i oliwa nie skończą się do dnia deszczu. Ta prośba brzmi bezczelnie i tekst nie próbuje tego ukryć. Kobieta jednak idzie i robi, a mąka rzeczywiście nie kończy się przez wiele dni.

Potem dzieje się coś, czego w opowieściach o cudach zwykle nie ma. Syn wdowy choruje i przestaje oddychać. Kobieta mówi do Eliasza: przyszedłeś, żeby przypomnieć mi mój grzech i zabić mi syna? Eliasz jej nie poucza. Zanosi chłopca na górę i woła do Boga, prawie jej słowami: czy także tej wdowie chcesz zrobić coś złego? Prosi trzy razy, a dziecko wraca do życia. Wdowa mówi: teraz wiem, że słowo Pana w twoich ustach jest prawdą.

Głębiej

Słowo „prorok” kojarzy się z kimś, kto przepowiada przyszłość. W Biblii prorok to zwykle ktoś inny: człowiek, który przychodzi do władzy i mówi jej, że zeszła z drogi, którą wskazał Bóg. Nie ma stanowiska, wojska ani poparcia. Ma tylko to, co usłyszał, i gotowość, żeby to powiedzieć. Dlatego Eliasz jest w Biblii tak ważny. Wiele wieków później, gdy ludzie zastanawiają się, kim jest Jezus, niektórzy mówią, że to Eliasz (Mt 16,14). Ta postać zostawiła w ludziach pamięć, że ktoś naprawdę stanął przed królem i nie ustąpił.

Trudne pytanie

Skoro Bóg przywrócił życie temu dziecku, to dlaczego nie robi tego dla ludzi, którzy dziś tracą bliskich?

Nie wiem i nie będę udawać, że wiem. Ten tekst nie tłumaczy, dlaczego jedno dziecko wróciło, a wiele innych nie. Biblia opowiada o takich wydarzeniach rzadko i traktuje je jak wyjątki, nie jak regułę. Zwróć uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, wdowa podejrzewa, że śmierć syna jest karą za jej grzech. Tekst tego nie potwierdza i Eliasz też tak nie mówi. Po drugie, Eliasz nie odpowiada jej wykładem, tylko woła do Boga z pretensją. Jeśli ktoś ci umarł, twój żal ma prawo być głośny, a nie grzeczny. Nie dostajesz przez to wyjaśnienia, ale dostajesz pozwolenie, żeby nie udawać.

Co z tym zrobić

Wiele osób w twoim wieku modli się grzecznie albo wcale, bo ma wrażenie, że z Bogiem trzeba rozmawiać jak z nauczycielem. Eliasz mówił Bogu to, co o Nim wiedział z Pisma, a gdy czegoś nie rozumiał, mówił wprost. Nie chodzi o magiczne słowa ani o to, że dostaniesz wszystko, o co poprosisz. Chodzi o rozmowę opartą na tym, co o Bogu wiesz. Krok na dziś: otwórz Psalm 13 i powiedz Bogu własnymi słowami, co ci w nim pasuje, razem z pretensją, jeśli jakaś jest. Odwaga zaczyna się zresztą od małych rzeczy. Na przykład od tego, że gdy w klasie wszyscy ośmieszają jedną osobę, ty nie dołączasz.

Do przemyślenia

  • Jak wygląda twoja modlitwa: jak formułka, jak rozmowa, czy coś pomiędzy? Co by się zmieniło, gdyby brzmiała tak szczerze jak rozmowa z najlepszym przyjacielem?
  • Eliasz opierał swoje słowa na tym, co Bóg już powiedział. Co o Bogu wiesz tak pewnie, że możesz na tym oprzeć swoją prośbę?
  • Wdowa uwierzyła Eliaszowi, gdy zobaczyła, że jego słowa mają pokrycie. Po czym ludzie wokół ciebie mogą poznać, że to, co mówisz o swojej wierze, jest prawdą?

Jeden krok

Dziś zrób jedną rzecz, która pokazuje, że twoja wiara ma pokrycie w czynach. Na przykład pomóż osobie, której nikt nie zauważa, albo dotrzymaj obietnicy, o której wszyscy zapomnieli. I nie mów o tym nikomu.

Modlitwa

Boże, nie chcę rozmawiać z Tobą jak z kimś, kogo trzeba się bać. Naucz mnie mówić do Ciebie szczerze, także wtedy, gdy mam pretensje. Niech moje słowa o Tobie mają pokrycie w tym, jak żyję. Amen.

Chcesz więcej?

To rozważanie idzie tym samym planem co podcast „Biblia w rok”. Tego dnia czytamy: 1 Księga Królewska 15-17.