Zapamiętaj
Bóg zaprasza: chodźcie, wyjaśnijmy to sobie. Nawet czerwona plama zła może zostać biała jak śnieg.
W Biblii brzmi to tak: „Chodźcie teraz, a rozsądźmy, mówi PAN: Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby były czerwone jak karmazyn, staną się białe jak wełna.”
Księga Izajasza 1,18
Czerwony sok wylany na białą koszulkę. Pranie, mydło, szorowanie i plama dalej jest. Czasem coś się zepsuje tak, że nie da się tego już naprawić. Tak bywa też z tym, co zrobimy innym: z kłótnią, kłamstwem albo przykrym słowem. Czy da się to jakoś zmyć?
Izajasz był prorokiem, czyli człowiekiem, który przekazywał ludziom słowa Boga. Miał ważną wiadomość. Jego księga zaczyna się od mocnych słów. Bóg mówi do ludzi, którzy cały czas chodzą do świątyni. Robią uroczyste obchody, przynoszą dary i długo się modlą. Wszystko wygląda bardzo pięknie.
Ale Bóg mówi: dość. Nie chcę już tego. Powód był prosty. Ci sami ludzie, którzy ładnie się modlili, oszukiwali i krzywdzili słabszych. Zapominali o dzieciach bez rodziców i o ludziach, którzy zostali sami. Bogu zależało na ich sercu. Bóg nie chce pokazu. Chce, żeby ludzie uczyli się robić dobrze: byli uczciwi i pomagali tym, którzy potrzebują pomocy.
I wtedy Bóg mówi coś zaskakującego. Zaprasza ich do rozmowy: chodźcie, wyjaśnijmy to sobie. Mówi, że zło, które zrobili, jest jak czerwona plama. Ale On potrafi ją wybielić jak śnieg. Bóg nie chce ludzi odrzucić. Chce, żeby wrócili do Niego i zaczęli od nowa. Plama nie musi zostać na zawsze.
Czy wiesz, że…
Księga Izajasza jest bardzo długa. Ma sześćdziesiąt sześć rozdziałów. Pierwsza część to głównie ostrzeżenia. Od rozdziału czterdziestego zaczyna się pocieszenie. Dlatego niektórzy mówią o tej księdze: dobra nowina według Izajasza. Już na samym początku widać, o co w niej chodzi: Bóg chce naprawiać, a nie wyrzucać.
A u ciebie?
Zdarza się, że pokłócisz się z bratem albo siostrą i rzucisz przykre słowo. Potem mruczysz pod nosem: no przepraszam. To jak granie w przedstawieniu. Prawdziwe przeprosiny brzmią inaczej. Patrzysz na drugą osobę i mówisz, za co jest ci przykro. Pytasz, co możesz zrobić, żeby było lepiej. Dziś spróbuj tak przeprosić. Bóg robi to samo dla ciebie: daje ci nowy początek.
Pogadajcie o tym
- Czym różnią się przeprosiny na niby od prawdziwych?
- Jak się czujesz, kiedy ktoś naprawdę cię przeprosi?
- Co dla ciebie znaczy, że Bóg daje nowy początek?
Wyzwanie na dziś
Przeproś dziś kogoś naprawdę: powiedz, za co jest ci przykro, i zapytaj, co możesz zrobić. Jeśli nikogo nie masz za co przepraszać, zrób komuś coś miłego bez okazji.
Modlitwa
Boże, nie chcę udawać, że wszystko jest dobrze. Pokaż mi, gdzie ktoś ucierpiał przeze mnie, i daj mi odwagę, żeby przeprosić. Dziękuję, że dajesz nowy początek. Amen.