Werset dnia
Wtedy powiedziałem do nich: Widzicie, w jakiej niedoli się znajdujemy, Jerozolima jest spustoszona i jej bramy spalone są ogniem. Chodźcie i odbudujmy mur Jerozolimy, abyśmy już nie byli zhańbieni.
Własnymi słowami: Widzicie, w jakim jesteśmy położeniu: miasto leży w gruzach, a bramy spalone. Chodźcie, odbudujmy mur, żeby nikt nie musiał się już wstydzić.
Księga Nehemiasza 2,17 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska
Kim chcesz być? Pytają o to dorośli, matura i własna głowa o trzeciej w nocy. Wierzący dodają jeszcze drugie pytanie: jak mam służyć Bogu, skoro nie zamierzam zostać duchownym ani misjonarzem? Nehemiasz, bohater dzisiejszego czytania, też nie był nikim takim. Pracował jako ten, który podaje królowi wino. A jednak to on ruszył z miejsca coś, o czym czytamy po dwudziestu pięciu wiekach.
Nehemiasz mieszka w pałacu w Suzie, w stolicy Persji. Jest podczaszym króla Artakserksesa, czyli osobą, która podaje królowi wino. Zanim kielich trafi do króla, ktoś musi sprawdzić, czy nie ma w nim trucizny. W tamtych czasach to nie było przesadne ryzyko. Ta praca wymagała więc dużego zaufania i odrobiny odwagi. Nehemiasz jest Żydem, którego rodzina została kiedyś wywieziona z Judei. Do Jerozolimy wróciła część ludzi i odbudowali świątynię, ale miasto wciąż stało bez murów.
Pewnego dnia przychodzi do niego brat Chanani z kilkoma ludźmi z Judy. Nehemiasz pyta, jak tam jest. Słyszy, że ludzie żyją w nędzy i upokorzeniu, mur jest zburzony, a bramy spalone. Wtedy siada i płacze. Przez kilka dni pości i modli się. W modlitwie nie wskazuje palcem na innych. Mówi „my” i dodaje: „Również ja i dom mego ojca zgrzeszyliśmy”. Nie rzuca też wszystkiego od razu. Z tekstu wynika, że do rozmowy z królem mija kilka miesięcy, od miesiąca Kislew do Nisan. Przez ten czas dalej wykonuje swoją robotę.
W końcu król widzi, że podczaszy ma smutną minę. Nehemiasz się przeraża, bo smutek w obecności władcy mógł być odebrany jako zniewaga. Mimo to mówi prawdę: miasto, w którym leżą jego przodkowie, jest w ruinie. Król pyta, o co chciałby prosić. Nehemiasz zdąży się tylko krótko pomodlić i prosi o wysłanie go do Judy. Ma przygotowaną resztę: listy do namiestników i drewno na bramy. Na pytanie o termin podaje konkretną datę. Król się zgadza.
W Jerozolimie Nehemiasz przez trzy dni nikomu nic nie mówi. Potem nocą objeżdża zniszczony mur i dopiero wtedy zwołuje ludzi: „Chodźcie i odbudujmy mur Jerozolimy”. Odpowiadają: „Wstańmy i budujmy”. Szybko pojawia się też szyderstwo. Sanballat, Tobiasz i Geszem pytają, czy to nie bunt przeciw królowi. A trzeci rozdział to lista, kto buduje który kawałek. Bardzo wielu naprawia mur naprzeciw własnego domu. Jest złotnik, syn aptekarza i mężczyzna razem z córkami. Są też dostojnicy z miasta Tekoa, którzy nie chcieli się schylić do tej pracy.
Głębiej
Zwróć uwagę na to, czego w tej historii nie ma. Nie ma ognia z nieba ani głosu z obłoku. Nehemiasz dwa razy mówi, że nad nim była „łaskawa ręka” jego Boga, a konkretnie widać tylko wino, zaufanie króla, listy z pieczęcią, drewno i eskortę. Bóg działa tu przez znajomości, zawód i plan. To dlatego Jacek wskazuje na Księgę Przysłów (22,29): kto jest pilny w swoich sprawach, stanie przed królami. Nehemiasz mógł rozmawiać z królem, bo król mu ufał, a takie zaufanie się zdobywa. Tekst nie mówi, że ta praca była planowanym przygotowaniem do misji. Wiemy tylko, że właśnie ona dała mu dostęp do ucha władcy.
Trudne pytanie
Czyli mam czekać, aż coś mnie wkurzy, i uznać to za głos Boga? Przecież mnie wkurza mnóstwo rzeczy.
Słusznie się czepiasz. Samo oburzenie niczego nie dowodzi. Można się wściekać na wszystko i skończyć na kłótniach w komentarzach. Nehemiasz robi coś więcej. Najpierw płacze i się modli, czyli nie reaguje pierwszą emocją. Potem czeka kilka miesięcy. Ma plan, sprawdza stan muru i dopiero wtedy wchodzi w działanie. Do tego jest w miejscu, z którego może coś zrobić. Wniosek z tej historii jest więc ostrożniejszy niż hasło „oburzenie to powołanie”. Oburzenie może być początkiem tropu. Sprawdza go to, czy po kilku tygodniach nadal cię to rusza, czy masz do tego realne możliwości i co mówią o tym ludzie, którym ufasz.
Co z tym zrobić
Jeśli ktoś pyta cię, co będziesz robić po maturze, a ty czujesz, że nie masz żadnej odpowiedzi, ta historia nie daje gotowca. Daje trzy wskazówki. Po pierwsze, zapisz, co naprawdę cię porusza w klasie, w rodzinie, w twojej okolicy: niesprawiedliwość, samotność kogoś z ławki obok, hejt. Po drugie, zobacz, gdzie już dziś masz wpływ, nawet w małej rzeczy, jak praca w sklepie, w kuchni czy korepetycje. Rób ją dobrze, bo Nehemiasz dopiero stamtąd poszedł dalej. Po trzecie, powiedz o tym komuś, komu ufasz, zanim podejmiesz wielką decyzję. Krok na dziś: napisz jedną rzecz, która cię oburza, i jedną rzecz, którą można z tym zrobić w tym tygodniu.
Do przemyślenia
- Co sprawia, że ledwo możesz znieść patrzenie na to, jak jest? Czy to uczucie mija po tygodniu, czy wraca?
- Nehemiasz nie był duchownym, a Bóg użył jego zwykłej pracy. Co w twoim zwykłym dniu mogłoby być takim miejscem?
- W trzecim rozdziale każdy naprawia kawałek muru naprzeciw swojego domu. Gdzie jest twój kawałek muru, którego nikt poza tobą nie naprawi?
Jeden krok
Weź kartkę i zapisz trzy rzeczy, które naprawdę cię oburzają. Przy jednej dopisz, co możesz zrobić już w tym tygodniu, i zrób to. Choćby jedną małą rzecz.
Modlitwa
Boże, nie wiem, do czego mnie wzywasz, i czasem boję się, że do niczego wielkiego. Pokaż mi, co mnie naprawdę rusza, i naucz mnie robić dobrze to, co mam dziś w rękach. Daj mi cierpliwość Nehemiasza i odwagę, gdy przyjdzie czas działać. Amen.