Jak żyć wiarą każdego dnia

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj jest 23 dzień i czytamy Księgę Wyjścia, rozdziały od 16 do 18. Pomimo tego, że już ponad miesiąc Izrael jest w drodze do tak zwanej Ziemi Obiecanej, do miejsca, które Bóg dla nich przeznaczył, które już od setek lat zapowiadał, że będzie miejscem ostatecznego ich przeznaczenia, że będzie miejscem, w którym będą mogli żyć absolutnie pełnią życia, to droga nie jest prosta. Droga nie jest prosta i choć widzieli w Egipcie spektakularne historie, tak samo po wyjściu z Egiptu są świeżo po przejściu przez Morze Czerwone i dochodzą do miejsca, w którym znowu pojawiają się problemy. I tym razem te problemy to już nie jest jakiekolwiek zagrożenie związane z Egipcjanami czy czymkolwiek, co może ich zaatakować w jakikolwiek sposób.

Zagrożenie jest bardzo, bardzo proste. Zwyczajnie ekipa jest głodna. W rozdziale 16 od drugiego wersetu czytamy takie słowa: Tam na pustyni cała społeczność Izraela zaczęła szemrać przeciw Mojżeszowi i Aaronowi. Szkoda, że już w Egipcie nie uśmiercił nas Pan, narzekali, gdzie mogliśmy sobie usiąść przy garnku pełnym mięsa i najeść się chleba do syta. Wygląda na to, że wyprowadziliście nas na tę pustynię, żeby nas wszystkich zamorzyć głodem.

Wtedy Pan oznajmił Mojżeszowi: Wkrótce ja sam spuszczę wam chleb z nieba, niczym deszcz. Lud będzie wychodził i zbierał tyle, by zaspokoić swe codzienne potrzeby. Chcę go w ten sposób wypróbować, czy będzie żył zgodnie z moim prawem, czy nie. W szóstym dniu niech lud zbiera na dwa dni. Mojżesz i Aaron przekazali zatem Izraelitom: Już wieczorem przekonacie się, że to sam Pan wyprowadził was z ziemi egipskiej.

Jakby jeszcze do tego czasu nie mogli się przekonać, że to, w jaki sposób wyszli z ziemi egipskiej, to była taka dosyć wątpliwa akcja, w której jakikolwiek człowiek mógłby to ukartować. Było to dosyć spektakularne, ale... Zostawmy to na boku, że oni znowu muszą się przekonywać, czy to Bóg ich wyprowadził, czy nie Bóg. Jedna ważna rzecz w tej historii, dla mnie szczególnie ważna dzisiaj, jest to, że kiedy Bóg obiecuje im to, że: okej, dam im chleb, dam im chleb z nieba, specjalny chleb, mistrzowski chleb. Będą wychodzili, będą zbierali tyle, żeby zaspokoić swoje dzienne potrzeby.

W szóstym dniu, z uwagi na to, że w czasie szabatu mieli nie pracować, to mają zbierać na dwa dni, żeby mieć jeden dzień całkowitej przerwy od pracy. I oczywiście są ludzie, którzy tego nie przestrzegają. Są ludzie, którzy próbują zebrać więcej, to później jedzenie im się psuje. W jakiś wyjątkowy sposób, kiedy zbiorą w szóstym dniu na dwa dni, to jak najbardziej wytrzymuje. Okej, jakkolwiek może to nam się nie wydawać, być: okej, dobra, no to to rzeczywiście, to rzeczywiście ciekawa historia.

W każdym razie, patrzcie na to. Bóg mówi, że chce ich w ten sposób wypróbować, czy będą żyli zgodnie z Jego prawem, czy nie. I to nam pokazuje, że tak naprawdę to prawo, które zaraz będziemy poznawać, już wiem, że nie możecie się doczekać, jest niesamowicie związane właśnie z zaufaniem, bo Bóg mówi: słuchajcie, ja wam dam wszystko, co potrzebujecie, dokładnie tyle, ile potrzebujecie. Nikt nie będzie miał za mało, nikt nie będzie miał za dużo. Dzień po dniu będziecie dostawać dokładnie tyle, ile wam jest potrzebne.

Pytanie tylko, czy będziecie mnie słuchać, czy będziecie ufać temu, że wasz byt jest w moich rękach i że możecie być spokojni o swoje zaopatrzenie. To jest bardzo ważne, bo często, jeśli chodzi o nasze zaopatrzenie, o naszą sytuację materialną, możemy się zachowywać tak, jakby to w ogóle nie zależało od Boga, żeby zadbać o to, żebyśmy mieli wszystko to, co jest nam potrzebne. I tutaj jest bardzo ważna rzecz: wszystko to, co jest nam potrzebne. Zwróćcie uwagę na to, mieli nie mieć ani za dużo, ani za mało, dokładnie tyle, ile jest im potrzebne. I żeby było jasne, ja wcale nie uważam, i tutaj wydaje mi się, że z tej historii też dosyć wyraźnie widać, że nie chodzi o to, że każdy miał mieć po równo.

Każdy miał mieć dokładnie tyle, ile jest mu potrzebne, na miarę możliwości, na miarę jego sytuacji, na miarę tego, jak liczna jest jego rodzina i tak dalej. Każdy z nas może być spokojny o to, że w kwestii naszego zaopatrzenia, w kwestii tego, co posiadamy, w kwestii tego, co nam jest potrzebne do rozwoju, do życia, Bóg to już wszystko zaplanował. Bóg już wszystko ma ogarnięte. I nie musimy się martwić tym, co wydarzy się jutro, za dwa dni, za tydzień, miesiąc, rok. Możemy być spokojni o to, że jeżeli będzie sytuacja, w której będzie potrzeba, to znajdzie się na nią zaopatrzenie.

I osobiście znam historię ludzi, którzy mówili, że modliłem się o jakąś konkretną kwotę, bo potrzebowałem jej na coś, cokolwiek by to nie było. Po prostu nie wiedziałem drogi, nie wiedziałem, jak mam to zrobić. Wiedziałem, że zarabiam, ile zarabiam, wiedziałem, że jestem w sytuacji, w jakiej jestem, ale życie zmusiło mnie do tego, sytuacja doprowadziła mnie do miejsca, w którym potrzebowałem jakąś tam konkretną kwotę pieniędzy i modląc się o to, okazało się, że ktoś mi wysłał przelew. Znaczy oczywiście najpierw: Słuchaj, nie wiem, modliłem się i czy mogę ci coś wysłać. I takie historie się dzieją.

I okej, żeby było jasne, ja nie twierdzę, że każdy z nas będzie dostawał jakieś tajemnicze przelewy zaraz. Ale z drugiej strony nie powinno nas zdziwić to, że kiedy idziemy za Jezusem, kiedy ufamy Bogu i kiedy wiemy, że realizujemy Jego misję dla naszego życia, to On bierze na siebie odpowiedzialność tego, żeby zadbać o nasze zaopatrzenie. To dla nikogo nie powinno być żadnym zaskoczeniem. Ale dodatkowo zaopatrzenie to jest jedno, ale kiedy spojrzymy na to, że tak naprawdę później sam Jezus powie o sobie, że On jest chlebem życia, to też jest sytuacja, która już w Starym Testamencie pokazywała nam to, w jaki sposób powinniśmy podchodzić do naszej relacji z Bogiem. Nie jesteśmy w stanie jej załatwić raz w tygodniu na siedem dni.

To w ogóle tak nie działa. I często niestety tak jest, że chrześcijanie funkcjonują w taki sposób, jakoby można było swoją relację z Bogiem załatwić jednym wydarzeniem, jeden dzień w tygodniu i później mieć wszystko z głowy. Ta historia już pokazuje nam, że jeżeli chcesz słyszeć to, co Bóg ma ci do powiedzenia, chcesz się karmić, nazwijmy to sobie, w duchowy sposób, chcesz mieć wiarę, która będzie w stanie przeprowadzić cię przez sytuacje, które wiary będą wymagały, to nie wystarczy to, że raz na jakiś czas próbujesz załatwić jakimś religijnym wydarzeniem, jakąś religijną czynnością coś do przodu. Nie ma absolutnie takiej opcji. Już w tej historii Bóg nam pokazuje, że hej, codziennie, codziennie mam coś dla ciebie, codziennie jest coś, co chcę ci powiedzieć, codziennie jest coś, czym chcę ciebie nakarmić, czym chcę ciebie wesprzeć.

Jeżeli chcę poważnie podchodzić do swojej wiary i chcę zadbać o to, żeby ta wiara była w ogóle w moim życiu, żeby ta wiara była stała, żeby ta wiara mogła wzrastać, to jest jedna rada, którą daje nam apostoł Paweł w liście, który napisał do wspólnoty, która wtedy była w Rzymie, gdzie w dziesiątym rozdziale i w siedemnastym wersecie czytamy, że wiara zatem rodzi się ze słuchania, a tym, co się słyszy, jest przesłanie Chrystusa. Wiara rodzi się ze słuchania. Wiara nie rodzi się z tego, że gdzieś kiedyś coś usłyszałem, tylko ona rodzi się z tego, że ciągle mam nastawienie do tego, żeby słuchać. Więc tym bardziej, jeżeli słuchasz tego podcastu, jeżeli robisz to regularnie, To to może być coś, co pomoże ci wyrobić sobie nawyk tego, żeby samodzielnie czytać Biblię, żeby samodzielnie sięgać po to, co tam jest napisane i żeby słuchać tego, co Bóg ma ci do powiedzenia każdego dnia, żeby na każdy dzień, na każdą sytuację, jaka cię spotka, mieć wiarę do tego, żeby stawić czoła wszelkim okolicznościom, mieć wiarę do tego, żeby podejmować odważne działanie w realizacji swojej misji i swojego powołania, mieć wiarę do tego, żeby być osobą, która będzie w stanie sprawić, że ten świat stanie się choć trochę lepszym miejscem. Do tego wszystkiego jest nam bardzo, ale to bardzo potrzebna wiara, żeby zwyczajnie życie nas nie zaskoczyło, żeby nie było takich sytuacji, w których nagle: Ojejku, i co mam teraz zrobić?

Wiara rodzi się ze słuchania, a tym, co się słyszy, jest przesłanie Chrystusa. To jest coś, czym możemy się karmić każdego dnia, dlatego tym bardziej, jeżeli podjąłeś wyzwanie, żeby przeczytać Biblię w ciągu roku od początku do końca, gratuluję, wytrwaj w tym wyzwaniu. Nawet jeżeli czasami się zdarzy pominąć jakiś dzień, nic się nie stanie, po prostu wracaj do czytania, spokojnie sobie nadrób, co jest do nadrobienia lub przeskocz jakieś rozdziały, ale pamiętaj o tym, że najlepsza rzecz, której możesz się nauczyć w tym wyzwaniu, jeżeli podejmujesz je po raz pierwszy, to jest to, żeby wyrobić w sobie nawyk. I to będzie się wiązało z tym, że czasami po prostu nam nie wyjdzie, czasami jakiś dzień nas pokona. Okej, ale pamiętaj, żeby wracać, żeby wrócić i żeby nauczyć się tego, jak żyć wiarą każdego dnia, a żeby żyć wiarą każdego dnia, musimy nauczyć się najpierw słuchać każdego dnia i ufać Temu, który kieruje do nas swoje słowo.

Wielkie dzięki za dzisiaj. Mam nadzieję, że ten kolejny odcinek choć trochę pomoże nam bardziej nauczyć się tego, w jaki sposób żyć wiarą, w jaki sposób ufać Bogu i w jaki sposób stawiać kolejne kroki na naszej drodze wiary. Każdego droga jest inna. Dla każdego ta droga będzie wyglądała inaczej. To jest twoja droga.

To, co jest ważne w tej drodze, to jest to, że nie musisz się porównywać z tym, jak wygląda droga kogoś innego. Patrz na swoją drogę, patrz na to, jak Bóg ciebie prowadzi, co Bóg do ciebie mówi i ufaj. Jeżeli macie dodatkowe pytania, jak zwykle zapraszamy na grupę na Facebooku. Wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, zostańcie przekierowani do grupy. Tam możemy zadawać sobie dodatkowe pytania, tam możemy wymieniać się swoimi spostrzeżeniami, tam możemy się wspierać i motywować w tym, żeby w ciągu tego roku przeczytać Biblię od początku do końca.

Wielkie dzięki za dzisiaj i do usłyszenia w kolejnym odcinku.