Co jest naszą tajną bronią

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 98 i czytamy drugą Księgę Samuela, rozdziały od 16 do 18. W tych rozdziałach widzimy Dawida, który ucieka. Dawida, który musi uciekać z Jerozolimy, z miasta, które było stolicą jego królestwa, królestwa, które było mu obiecane przez samego Boga. I po ostatnich odcinkach wiemy, jak doszliśmy do tego miejsca.

Wiemy, jak to się stało, że Dawid teraz musi uciekać, choć nie jest to coś, co jakkolwiek miałoby być jego ostatecznym losem. Niemniej jednak wciąż ponosi konsekwencje tego, co sam zrobił i co tak naprawdę później spowodowało, że w jego rodzinie nie było dobrze. I problem, który teraz Dawid ma, to jest problem z synem, który najpierw zabił swojego brata, o czym rozmawialiśmy wczoraj, a później stwierdził: Hej, w sumie to ja mogę być królem. Czemu ja miałbym nie być królem? Przecież jestem taki wyrąbisty, jestem taki fajny, mam piękne włosy, które ostatecznie też doprowadzą go do całkowitego upadku, tak całkiem przy okazji.

Niemniej jednak to, co robi Absalom, jest skandaliczne, ale też znowu, czy my czasami tak nie mamy albo czy nie znamy ludzi, którzy tak mają, że jak Absalom zdobył sobie przychylność ludzi, którzy szli do króla, i co Absalom robił? Siedział i ich nagabywał, mówił: Hej, słuchaj, ja to bym pomógł ci rozwiązać twoją sprawę. Ja to bym był tym, który będzie po twojej stronie. I tak zjednał sobie ludzi, nie po to, żeby on jakkolwiek chciał im pomóc, no daleko do tego, ale Absalom zwyczajnie był wrednym gnojkiem, który chciał dorwać się do władzy i żeby to zrobić, wykorzystywał ludzi, traktował ich przedmiotowo. Udawał, że jest po ich stronie, nie był w ogóle po ich stronie, zależało mu tylko na jego własnym interesie, który też dzięki tym swoim różnym przekrętom udało mu się zrealizować.

Zostaje, znaczy zostaje, nie zostaje królem, ale wcina się w miejsce Dawida, przez co Dawid musi uciekać. Sam siebie ogłasza królem, co jest kompletnym nieporozumieniem, bo tylko jemu się chyba wydawało, że tym królem jest, no i jeszcze grupie jakichś tam ludzi, którzy wokół niego się zebrali. Niemniej jednak, kiedy Dawid ucieka, mamy miejsce, historia, która jest bardzo ciekawa, bo czytamy, że Dawid po drodze spotyka różnych... Dzisiaj na początku rozdziału szesnastego czytamy o Sybie, Sybie, który też jest kolejnym naszym ananasem, bo Syba był sługą Mefiboszeta, o którym najprawdopodobniej jutro porozmawiamy. No i mówi, że w zasadzie to, wiesz, drogi królu, ja tak się o ciebie troszczę, ten Mefiboszet taki wredny został, bo liczy, że teraz on będzie królem.

No okazuje się, że to wcale nie była prawda. No a Dawid na tym etapie uwierzył, no i mówi: Dobra, to chodź ze mną, później tam dostaniesz wszystko, co było Mefiboszet. Spoko. I zaraz potem, w rozdziale szesnastym, czytamy taką historię o gościu, który ma na imię Szimei. I od piątego wersetu historia brzmi następująco.

Kiedy król Dawid dotarł do Bachurim, właśnie wyszedł stamtąd pewien człowiek z rodziny Saula. Pamiętajcie, z rodziny Saula. Miał na imię Szimei i był synem Gery. Szedł pewny siebie i ubliżał królowi. Ponadto zaczął obrzucać kamieniami zarówno Dawida, jak i jego służących, a także towarzyszący mu lud oraz wszystkich zbrojnych kroczących po prawej i lewej stronie króla.

Precz! — krzyczał Szimei. Precz, krwiopijco, nikczemniku! Pan pociągnął cię do odpowiedzialności za całą krew przelaną w domu Saula, zamiast którego zapanowałeś i przekazał panowanie Absalomowi, twojemu synowi. Wreszcie dopadło cię nieszczęście, bo ciąży na tobie krew. Wtedy Abiszaj, syn Serui, powiedział do króla: Dlaczego ten zdechły pies tak złorzeczy mojemu panu królowi?

Pozwól, że podejdę i zetnę mu głowę. Ale król odpowiedział: Niech się to nie boli. On ubliża mnie, a nie wam, synowie Serui. Ubliża mi tak z przyzwolenia Pana. To On mu polecił złorzeczyć Dawidowi.

Więc kto powie, dlaczego tak czynisz? Ponadto Dawid zwrócił się do Abiszaja i do towarzyszącej mu służby: Mój własny syn, który wyszedł z mojego wnętrza, chce odebrać mi życie. Dlaczego więc dziwicie się temu Beniaminitcie? Zostawcie go. Niech złorzeczy, skoro Pan go do tego pobudził.

Może Pan wejrzy na moją krzywdę i przywróci mi powodzenie w zamian za te dzisiejsze obelgi. I Dawid ze swoimi ludźmi ruszył w dalszą drogę. Szimei zaś szedł zboczem góry równolegle do niego i ciągle mu ubliżał, obrzucał go kamieniami, ciskał garście piasku. W końcu król i towarzyszący mu ludzie dotarli zmęczeni na Jordan i tam odpoczęli. Nie bardzo jest co dziwić się Szimeiemu, bo był on z rodziny Saula, był Beniaminitą.

To jest oczywiste, że nie podobało mu się to. To, że Dawid panował. Niemniej jednak ciekawe jest bardzo to, że to, co mówi Szimei, mogło być czymś, co Dawid mógł sobie wziąć do serca. Ale wydaje mi się, że też w tym widzimy jedną rzecz, która była jasna dla Dawida. Bo kiedy Szimei mówi, że hej, to Bóg ciebie teraz pociąga do odpowiedzialności za całą przelaną krew.

Dlatego Absalom jest teraz na tronie, wreszcie dopadło cię nieszczęście, ciąży na tobie krew. Z jednej strony Dawid mógł się tym przejąć i mógł sobie pomyśleć: kurczę, rzeczywiście, rzeczywiście, to sam się w to wpakowałem. Niemniej jednak, pomimo tego, że Dawid się w to sam wpakował, to to, co mówił Szimei, nie jest powodem, dla którego Dawid się wpakował w tą swoją bardzo pokręconą historię rodzinną. Bo to nie było związane z Saulem, to było związane z grzechem Dawida. Dawid za to ponosił konsekwencje, dlatego to, co mówił Szimei, było zwyczajnie po prostu, wiecie, krzykiem sfrustrowanego gościa, który mógł się przejąć Dawid.

Mógł pomyśleć sobie, że może rzeczywiście, może nie powinienem być nigdy królem. Może, wiecie, mógł zacząć wątpić w powołanie, które było nad jego życiem z powodu tego, co ten gość teraz mówił. Ale Dawid rozumiał. Wydaje mi się, że on rozumiał to, że z jednej strony Bóg mu przebaczył i to, co teraz się dzieje, jest konsekwencją tego, co Dawid zrobił, tego, jak później ta jego rodzina dalej funkcjonowała w ten swój dziwaczny sposób, jeśli chodzi o te układy, rodzeństwa między sobą, które zresztą dalej jeszcze będą się działy, bo to jeszcze nie koniec Dawida, jeszcze tam, zanim przekaże władzę swojemu synowi, to jeszcze będzie ciekawie, więc tutaj rodzinnych historii nam nie będzie brakowało. Ale Dawid rozumiał, że to nie jest kwestią tego, że z powodu historii z Saulem on teraz musi uciekać.

I co jest szczególne, pojawia się Abiszaj, który mówi królowi: hej, pozwól, że pójdę i zetnę mu łeb. No co taki gnojek będzie się stawiał do króla? Przecież to jest całkowicie niepoważne, przecież to nie powinno mieć miejsca. Jak to? Taki gość jak król idzie, totalnie poniżony, jeszcze jakiś cymbał będzie tutaj się darł.

Reakcja Dawida jest bardzo ciekawa, bo Dawid w zasadzie, wiecie, czytam dalej o tym, co Dawid mówi Abiszajowi: hej, daj sobie spokój, może to Bóg go do tego pobudził. Niech sobie krzyczy, niech sobie krzyczy, nie ma najmniejszego problemu, niech sobie krzyczy. Jak kumam, że może mieć powody do krzyku, może być obrażony wciąż na mnie, niech sobie tam gada, co... To chcę, ale mam nadzieję. I tę nadzieję wyraża, że może Pan wejrzy na moją krzywdę i przywróci mi powodzenie w zamian za te dzisiejsze obelgi.

Tak naprawdę, pomimo tego, że właśnie Dawid sam sobie zgotował w jakiejś części tę historię, to on konsekwencje swojego grzechu już poniósł, bo tak naprawdę taką pierwszą konsekwencją jego grzechu było to, że okej, Bóg powiedział przez Natana, że mu wybacza, ale jednocześnie ten syn, który urodził się Dawidowi, pierwszy syn Batszeby, zmarł. I to było coś, co było bezpośrednią karą wobec Dawida. I tutaj Dawid mówi: Hej, może Pan wejrzy na moją krzywdę i przywróci mi powodzenie w zamian za te dzisiejsze obelgi. Tak, to, co się działo, to była krzywda wobec Dawida. To nie powinno było się wydarzyć, to nie powinno było mieć miejsca.

Ale reakcja Dawida w tym wszystkim jest naprawdę ciekawa, no bo jak my się zachowujemy, kiedy ktoś gada coś na nasz temat? Wiecie, naturalne jest to, że chciałbyś odpyskować, coś odpowiedzieć. Tutaj Dawid mógł skorzystać z arsenału różnych innych możliwości, nie tylko mógł mu odpowiedzieć. Mógł tak naprawdę puścić jednego z drugim, żeby skrócili chłopa o głowę, mógł się tłumaczyć, mógł sobie z nim dyskutować, mógł próbować go przekonać do tego, że hej, ale to nie tak. Choć wydaje mi się, że z tym skróceniem o głowę to byłaby taka najbardziej w tamtych czasach, i tak jak widzimy tę historię, opcja, która była realnym zagrożeniem dla Szimejego, że mogło go to naprawdę dużo kosztować.

A pomimo tego on się nie bał, on się w ogóle cwaniakował, a Dawid się nie odezwał. Co my robimy, kiedy ktoś coś mówi na nasz temat? Co robimy, kiedy ktoś nam obrabia tyłek? Co robimy, kiedy ktoś opowiada historię związane z nami, które nie są kompletnie prawdą, które w jakiś sposób mogą właśnie wpływać na nas, mogą sprawić, że może pomyślimy sobie: Ty, a może rzeczywiście, może ze mną jest coś nie tak. I żeby było jasne, ja nie mówię, że czasami z nami nie jest coś nie tak.

Ja nie mówię, że czasami nie ma ludzi w naszym życiu i Bóg nie daje nam ludzi, którzy wyraźnie powiedzą nam, że z nami jest coś nie tak, tak jak to miało miejsce chociażby w przypadku Dawida i Natana. To tak naprawdę, gdyby nie Natan, to być może nikt by się nie dowiedział o tym, co Dawid zrobił. Tacy ludzie są bardzo ważni w naszym życiu, którzy nam powiedzą: Hej, przeginasz, ale tutaj Dawid wiedział, że nie przegiął. Tutaj Dawid wiedział, że w zasadzie już nie zrobimy już nic nie tak, tak? A na pewno to, co mówi Szimei, to nie jest powodem, dla którego ta cała historia się dzieje.

Coś, co mogłoby go dodatkowo przebić, jest czymś, co Dawid obraca w szansę na to. na to, żeby Bóg wykorzystał tę historię i przywrócił mu powodzenie. To jest bardzo ciekawe. W Księdze Izajasza, którą za jakiś czas będziemy czytać, mamy napisane bardzo ciekawe słowa właśnie na temat tego, w jaki sposób czasami możemy reagować na problemy. I wiecie, w życiu chrześcijańskim jest trochę tak, że to nie jest tak, że my zawsze jesteśmy w stanie mieć jedną fantastyczną odpowiedź na wszystko. Tak zazwyczaj nie jest.

Tak naprawdę od nas zależy to, żebyśmy byli blisko Boga, żebyśmy rozumieli Boga, rozumieli to, co do nas mówi, jak nas prowadzi, żebyśmy dzięki temu byli w stanie dobrze ocenić sytuację, dobrze zrozumieć sytuację z Bożej perspektywy. I czasami może być tak, że rzeczywiście musimy wziąć sprawy w swoje ręce i musimy podjąć pewne działanie na podstawie wiary, którą Bóg nam daje. Ale są też historie, takie jak ta Dawida dzisiaj, kiedy najlepszą rzeczą, którą możemy zrobić, to jest po prostu się zamknąć. Zamknąć się, nie odzywać, nie bronić, nie tłumaczyć, tylko poczekać na to, aż Bóg da swoje rozwiązanie, aż Bóg przyjdzie z ostatecznym werdyktem na temat sytuacji, która ma miejsce, co później też w przypadku Dawida i Absaloma się dzieje. Niemniej jednak w Księdze Izajasza, w 30 rozdziale, są napisane bardzo ciekawe słowa.

Tak powiedział wszechmocny Pan, Święty Izraela. Czytam od 15 wersetu. Odpamiętanie się i spokój przyniesie wam ratunek, w ciszy i zaufaniu będzie wasza siła. Lecz nie chcieliście tego, mówiliście: Nie, raczej na koniach umkniemy, dlatego będziecie umykać, na wierzchowcach uciekniemy, dlatego wasi prześladowcy was dogonią. Jak często jest tak, że kiedy są problemy, kiedy ktoś zwraca się przeciw nam, kiedy ktoś właśnie mówi coś na nasz temat, coś zwyczajnie jest nieprawdą i my wiemy, że to jest nieprawdą, to chcemy podejmować jakieś działanie, chcemy się bronić, chcemy coś zrobić, tak, bo to nie może tak być, że ktoś będzie mówił coś na mój temat, że ktoś będzie mnie ubliżał w jakiś tam sposób.

Jakakolwiek krzywda by nam się nie działa, bardzo często może być tak, że to, co jest najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji, jest cisza i zaufanie. Cisza i zaufanie, które mogą stać się naszą siłą. Sytuacja, w której nie decydujemy się na to, żeby próbować kontrolować sytuację, której i tak nie jesteśmy w stanie kontrolować, bo wiecie, możemy zacząć się tłumaczyć, sami wiecie, winny się tłumaczy, to nam niczym raczej nie pomoże. A z drugiej strony możemy zdać się na Boga i powiedzieć: Boże... Może.

Ja nie mogę z tym nic zrobić. Nie mogę z tym nic zrobić, że takie historie mnie spotykają, że to wszystko się dzieje. Ja nie mam na to wpływu. Ja nie jestem w stanie odpowiedzieć na to zło, które gdzieś przeciw mnie jest wymierzone. Dlatego w ciszy i zaufaniu będę szukał siły w Tobie.

Będę szukał siły, którą Ty możesz mi dać. Siły nie do tego, żeby później z kimś się tłuc, ale siły do tego, żeby przejść przez tę sytuację i ostatecznie czekać, aż Ty wydasz werdykt. Nie chcę być sędzią sam w swojej sprawie. Nie chcę sam siebie bronić, ale chcę, żebyś to Ty stanął w mojej obronie. Żebyś Ty był tym, który da mi siły do tego, żeby móc zachować spokój, żebym mógł zwyczajnie być cicho, a nie żebym samemu kombinował, żebym coś robił, żebym podejmował się jakichś różnych działań, bo tak jak u Izajasza czytamy, Izraelici — tam wiadomo, że chodzi o bardzo konkretną historię, w której Izajasz mówi te słowa, ale nawet nie patrząc na cały kontekst tego, co tam się dzieje, dowiedzieli, wiecie, Izraelici mówią: Nie, nie, nie będziemy cicho.

Na konia chumkniemy, no to będziecie uciekać. Na wierzchowcach uciekniemy, no to was dorwą. I wiecie, nie mówię, że czasami nie jest tak, że jest jakieś działanie z naszej strony, które możemy podjąć, ale pierwszą rzeczą, w trudnościach, które nas spotykają, możemy robić, która da nam właściwą perspektywę na sytuację, jest to, żeby spytać Boga: Boże, co jest najlepszą rzeczą, którą mogę w tym zrobić? Bo może zwyczajnie to nie jest sytuacja, w której ja powinienem wstać i bronić, ja powinienem podejmować jakieś działanie, ja powinienem przeciwstawiać się temu wszystkiemu, co się dzieje w taki bardzo aktywny sposób, a może zwyczajnie powinienem właśnie nauczyć się ciszy i zaufania wobec Ciebie, która da mi siłę do tego, żeby przejść przez daną trudność i żeby doczekać się tego, aż Ty przyjdziesz z Twoim rozwiązaniem. Czego też przykładem jest setki lat później Jezus.

Jezus, który staje na przesłuchaniu u Piłata, o czym w zasadzie już niedługo będziemy tę całą historię wspominać. Jezus staje przed Piłatem i w Ewangelii Mateusza w 27 rozdziale czytamy, że Jezus stanął przed namiestnikiem. Czy Ty jesteś Królem Żydów? — zapytał namiestnik. Ty to mówisz — odpowiedział Jezus. A gdy arcykapłani i starsi oskarżali Go, nie odpowiadał ani słowem.

Wówczas Piłat zapytał: Słyszysz, jak wiele ci zarzucają? On jednak nie odpowiedział na żadne oskarżenie. Namiestnik był bardzo zdziwiony. Jezus w tej historii pokazał swoją siłę. On rozumiał, że nie jest jego...

Rolą to, żeby się teraz bronić, żeby się tłumaczyć. Wiedział, że i tak nic z tego nie będzie. Wiedział, że i tak on sam siebie nie jest w stanie wybronić i wiedział, że cokolwiek mu się nie przydarzy, to ostatecznie jego ojciec wyda werdykt w tej sprawie. I w przypadku Jezusa tym werdyktem było zmartwychwstanie, kiedy ojciec pokazał, że mój syn umarł niewinnie, ja wskrzeszam go z martwych. Jezus nie musiał się bronić, choć mógł.

Choć mógł zagadać, mógł im przedstawić wszystkie argumenty na swoją korzyść. To jednak tego nie zrobił, bo rozumiał, że nie taka była jego rola w tej sytuacji. W ciszy i w zaufaniu zdał się na Boga, który dał mu siłę do tego, żeby przejść przez najbardziej dramatyczny czas w swoim życiu, który ostatecznie skończył się największym sukcesem, a tym sukcesem było jego zmartwychwstanie. Mam nadzieję, że ta historia, której dzisiaj czytaliśmy, będzie dla was inspiracją do lepszego życia, do stawiania kolejnych kroków wiary, właśnie do tego, żeby szukać w sobie wiary wtedy, kiedy chcemy podejmować działanie. Ale gdybyście mieli jednak jakieś dodatkowe pytania do tej historii albo być może do jakichś innych, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl, tam możemy porozmawiać, podyskutować i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.