Król, który okazuje łaskę

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok, dzisiaj mamy dzień 99 i czytamy drugą księgę Samuela, rozdziały od 19 do 21. Czytając Biblię spotykamy masę postaci, z którymi moglibyśmy chcieć się utożsamiać w jakiś sposób, bo jednak, co by nie było, w Biblii jest całkiem sporo pozytywnych bohaterów. Jest naprawdę ogromna ilość osób, które mogą wzbudzać w nas takie poczucie, że ej, chciałbym być jak ten, czy tamten, chciałbym mieć wiarę jak Abraham, albo może być taki jak Dawid, poza tymi wtopami, które miał. I rzeczywiście takich osób jest gęsto. Niemniej jednak mamy bardzo dużo osób, które są też bardzo niepozorne, które w ogóle gdzieś tam o nich możemy przeczytać i pomyśleć sobie, że w ogóle co to jest, albo w ogóle czytamy o nich i nawet nie zwracamy za bardzo uwagi, nie bardzo się zastanawiamy nad nimi, bo są takimi osobami, które nic ciekawego.

Jedną z takich osób mamy w dzisiejszej naszej historii i to nie jest pierwszy raz, kiedy ona się pojawia, niemniej jednak wydaje mi się, że ta postać jest jedną z postaci, z którymi najbardziej w całej Biblii możemy się utożsamiać. Jest osobą, która dzieli tak ogromną ilość naszych cech, że w zasadzie szkoda by było o niej nie porozmawiać. I choć pominęliśmy jej historię nieco wcześniej, to dzisiaj pojawia się ona po raz kolejny i chciałbym, żebyśmy do niej wrócili. A tą postacią jest jeden z synów Jonatana, który miał na imię Mefiboszet. Mefiboszet był gościem, który... no właśnie, to nie jest raczej postać, na którą patrzymy i myślimy: ej, kurna, chciałbym być jak Mefiboszet.

Wiecie, no nie, no nie. Nie wiem, czy pamiętacie w ogóle gościa. On dzisiaj akurat wraca nam, kiedy Dawid już po tej swojej ucieczce wrócił na tron, odzyskuje królestwo, które wcześniej chciał chapnąć jego syn Absalom, Mefiboszet wychodzi mu na spotkanie. I chciałbym, żebyśmy, zanim dojdziemy do tego miejsca, w którym jesteśmy dzisiaj, wrócili sobie do tego, kim w ogóle ten Mefiboszet był, poza tym, że ma całkiem śmieszne imię. Ale w Mefiboszecie właśnie jest ogromna ilość rzeczy, które są bardzo podobne do nas, które sprawiają, że nie sposób wobec niego jest przejść obojętnie i nie sposób jest się z nim nie utożsamić.

Sądzę, że każdy z nas... Powinien spróbować utożsamić się z Mefiboszetem po to, żeby jeszcze lepiej zrozumieć, do jakiej relacji zaprasza nas Bóg. O Mefiboszecie na samym początku czytamy w Drugiej Księdze Samuela, w czwartym rozdziale, gdzie jest napisane, że Jonatan, syn Saula, miał z kolei syna imieniem Mefiboszet. Cierpiał on na niesprawność nóg. Kiedy miał pięć lat, nadeszła z Izraela wieść o śmierci Saula i Jonatana.

Wówczas niańka Mefiboszeta rzuciła się z nim do ucieczki, lecz przy całym pośpiechu upadł on i doznał urazu nóg. No, szkoda chłopa. Niepełnosprawny. Mamy takiego niepełnosprawnego naszego bohatera, który w zasadzie, no właśnie, jest takim gościem, który tutaj się pojawia jako taki, wiecie, okej, był syn Saula, Jonatana, a właśnie wcześniej chyba wspomniałem, że Jonatan miał syna. Wygląda na to, że miał jednego.

Więc tak, mamy Mefiboszeta, który jest synem Jonatana, no i ma problem z nogami. Jaki to był problem? No nie wiemy za bardzo do końca i to w sumie ostatecznie nie ma większego znaczenia. Niemniej jednak szansa jest całkiem spora, że Mefiboszet był gościem, który nie chodził. Najprawdopodobniej musiał być zdany na łaskę innych, żeby jakkolwiek móc funkcjonować, żeby jakkolwiek móc żyć.

I tu nawet nie chcę mówić normalnie żyć, bo nie mógł żyć normalnie, bo zwyczajnie no nie mógł wsiąść na wózek i sobie tam, wiecie, popylać po mieście i jakoś sobie radzić. Nie miał takich warunków, jakie często dzisiaj próbuje się stworzyć ludziom, którzy zwyczajnie mają fizyczne problemy z poruszaniem się. I możecie teraz pomyśleć, że no dobra, ale Jacek, co mi do Mefiboszeta? No po prostu sam widzisz, co to jest za zawodnik. No ja nie mam problemów z nogami, ja w ogóle nie mam żadnych problemów.

Albo jak mam, to takie, wiecie, niepozorne. Mefiboszet wraca nam w historii w dziewiątym rozdziale tejże Drugiej Księgi Samuela i pojawia się on w bardzo ciekawych okolicznościach, bo czytamy o nim wtedy, kiedy Dawid już jest królem, kiedy robi porządek z królestwem, kiedy w zasadzie jednoczy to królestwo wokół siebie i w pewnym momencie zadaje bardzo ważne pytanie. I to pytanie pojawia się właśnie w dziewiątym rozdziale Drugiej Księgi Samuela, w pierwszym wersecie, gdzie czytamy, że pewnego razu Dawid rzucił pytanie: Czy jest jeszcze ktoś, kto pozostał z domu Saula? aby mógł okazać mu łaskę ze względu na Jonatana. To samo w sobie jest mistrzowskie pytanie. I to, jak to pytanie pokazuje to, jak Bóg na nas patrzy, jest absolutnie fenomenalne.

Bo nagle król szuka kogoś, komu mógłby okazać łaskę ze względu na swojego najlepszego przyjaciela. Dawid chce okazać swoją dobroć, swoje miłosierdzie, chce po prostu pokazać, jakim jest królem i jak ten król chce traktować ludzi związanych z jego najlepszym przyjacielem Jonatanem. Chce okazać łaskę, szuka kogoś, komu okazać łaskę. I dalej czytamy, że w domu Saula natomiast był pewien sługa, miał na imię Syba. Wezwano go do Dawida, który go zapytał: Czy ty jesteś Syba?

Tak, to ja, twój sługa, odpowiedział. Czy pozostał jeszcze ktoś z domu Saula? pytał dalej król, komu mógłbym wyświadczyć, słuchajcie tego, Bożą łaskę. Jeszcze lepiej, Bożą łaskę. Tak, oznajmił Syba, pozostał jeszcze syn Jonatana, który cierpi na niesprawność nóg. Gdzie on przebywa? chciał wiedzieć król.

Syba na to: Obecnie mieszka w domu Makira, syna Amiela, w Lodebar. Król Dawid posłał zatem po niego i sprowadził go z domu Makira, syna Amiela, z Lodebar. A gdy Mefiboszet, syn Jonatana, wnuk Saula, przyszedł do króla, upadł na twarz, złożył mu pokłon. Mefiboszecie, ucieszył się Dawid, to właśnie ja, twój sługa, odpowiedział Mefiboszet. Wtedy Dawid zapewnił: Nie bój się, bardzo chcę wyświadczyć ci łaskę ze względu na twojego ojca Jonatana.

Zwracam ci całą posiadłość twojego dziadka Saula. Jeśli zaś chodzi o mnie, to chciałbym, abyś zawsze jadał przy moim stole. Mefiboszet skłonił się i powiedział: Czym jest twój sługa, że zwróciłeś na mnie, martwego psa, uwagę? Kiedy czytamy historię Mefiboszeta, to możemy właśnie z tego go zapamiętać, że z jednej strony niepełnosprawny, z drugiej strony on właśnie tak na siebie patrzy, jako na taką osobę, która jest nic niewarta. Bo co innego znaczyłoby to pytanie: Hej, kim ja jestem, że w ogóle zwróciłeś na takiego dziada jak ja uwagę?

Mówi akurat martwego psa. Ale no okej, jestem nieprzydatny, stanowię kłopot. Po co ja ci jestem, drogi królu? Czy nie tak jest z Bogiem, który szuka człowieka, który zwyczajnie do Boga zbliżyć się... Nie może.

Jeżeli wydaje nam się, że możemy się zbliżyć do Boga tak na dzień dobry, bez niczego, to no jest problem, tak? O tym problemie pisze nam apostoł Paweł w liście do Rzymian w trzecim rozdziale, gdzie czytamy, że wszyscy zgrzeszyli i są pozbawieni Bożej chwały, usprawiedliwienia natomiast otrzymują w darze z Jego łaski, dzięki temu, że Jezus Chrystus dokonał odkupienia, to Jego Bóg ustanowił przebłaganiem, z którego skorzystać można przez wiarę. Jest ono w Jego krwi. W ten sposób Bóg okazuje swoją sprawiedliwość, wyraża się ona w nieuwzględnieniu grzechów popełnionych wcześniej w okresie powściągliwości Boga. Wyraża się ona też teraz, aby stało się jasne, że tylko On jest sprawiedliwy i usprawiedliwieniem darzy tego, kto zawierzył Jezusowi.

Zanim zawierzymy Jezusowi, tak jak pisze tutaj Paweł, zanim uwierzymy w Jezusa, zanim Jemu zaufamy, zanim swoje życie z Nim zwiążemy, zanim podejmiemy tę decyzję, że hej, chcę być uczniem Jezusa, bo nikt się nie rodzi uczniem Jezusa. To jest kwestia naszej osobistej decyzji, żeby tym uczniem Jezusa się stać. I dzieje się to przez wiarę. Wtedy możemy skorzystać z tego, że Bóg przykrywa nasze grzechy, że do naszych grzechów nie wraca, nie wspomina ich. Po prostu nie ma, okej, nie rozmawiajmy o tym.

Dzieje się to dzięki ofierze, którą złożył Jezus. Jeżeli się zastanawiacie, co to ma wspólnego z historią Mefiboszeta, czy naprawdę tutaj, nie wiem, to tak bardzo się pokrywa, to zwróćcie uwagę na to, że Dawid zrobił bardzo ciekawą rzecz, jeśli chodzi właśnie o Mefiboszeta. Poza tym, że przywrócił mu posiadłość jego dziadka Saula, to jeszcze zrobił taki jeden szczególny gest, który mógłby nam się wydawać być bardzo niepozorny, ale o nim samym moglibyśmy pewnie porozmawiać naprawdę długą chwilę, bo czytamy o tym, że Dawid chciał, aby Mefiboszet zawsze jadał przy jego stole. Samo jedzenie i to, co w tamtej kulturze znaczyło, to poza wieloma względami jest kwestia pewnej bliskości, pewnej relacji. Ale w tej relacji Dawid robi coś czy inaczej, może to, że robi, to jest oczywiste, ale podkreśla coś wyjątkowego.

Zaprasza, żeby siedział z nim przy stole. Wiecie, co dzieje się przy stole, kiedy siedzimy, bez względu na to, czy siedzimy tak jak w tamtej kulturze... że gdzie to siedzenie przy stole wyglądało trochę inaczej niż my dzisiaj siedzimy na krzesłach. Niemniej jednak siedzenie przy stole sprawia, że nasze nogi nie mają znaczenia, że wszyscy wyglądamy w ten sam sposób, bez względu na to, czy mamy problem z nogami, czy nie. I Mefiboszet, który został zaproszony do stołu Saula, został właśnie tak potraktowany. Tym geście Dawid podkreślił to, że chce przykryć jego niepełnosprawność, nie chce o niej rozmawiać, nie chce jej w ogóle pokazywać, nie chce jej w żaden sposób eksponować.

Chce, żeby Mefiboszet wyglądał dokładnie tak, jak wszyscy inni siedzący przy stole, żeby w żaden sposób nie było widać, że jest z nim coś nie tak. To jest naprawdę piękny gest. I to jest gest, który Bóg chce wyświadczyć każdemu z nas, bo każdy z nas w którymś momencie swojego życia był zwyczajnie Mefiboszetem. Nie wiem, czy już podjąłeś decyzję w swoim życiu, że chcesz zaufać Jezusowi, że chcesz być Jego uczniem. Jeżeli tak, okej, to już Mefiboszetem możesz nie być.

Ale jeżeli tej decyzji jeszcze nie podjąłeś, nie podjęłaś, to najprawdopodobniej jesteś właśnie takim Mefiboszetem, nawet jeśli może ci się wydawać, że nim nie jesteś. Bo kiedy jesteśmy takimi Mefiboszetami, to jesteśmy niejako niepełnosprawni przed Bogiem. My nie możemy zbliżyć się do Boga, jesteśmy od Niego oddzieleni, jesteśmy oddzieleni od Króla, nie możemy doświadczyć Jego miłości, bo inaczej nie znamy Jego miłości. Może nam się wydawać, ale dopóki nie przyjmiemy przez wiarę tego, co uczynił dla nas Jezus, nie jesteśmy w stanie poznać tego, jak bardzo Król nas kocha. I tą łaskę, którą Król chce nam okazać, musimy w pokorze przyjąć.

Niekoniecznie musimy przez całe życie później mówić, jakimi jesteśmy sierotami, jak w ogóle ten Bóg dobrze się nad nami zlitował. Bo nie, Bóg chce właśnie zmienić nasz status, chce sprawić, żeby odnowić w nas nasze człowieczeństwo, żeby nasze człowieczeństwo było tym, czym ono oryginalnie miało być przed upadkiem pierwszych ludzi. Dzięki temu, dzięki temu zaproszeniu Króla, możemy siedzieć z Nim przy stole, możemy mieć z Nim relację. On nie zwraca już uwagi na naszą przeszłość, On tą przeszłość wymazuje. I co więcej, żeby tego było mało, to tak samo jak ofiara Jezusa zakrywa wszystkie nasze grzechy z przeszłości, tak samo zakrywa grzechy z teraz i z przyszłości.

Bóg nie chce wracać do naszych grzechów, bez względu na to, kim jesteśmy. I co zrobiliśmy? Król chce okazać nam bezwarunkową miłość w taki sposób, jak zrobił to też Dawid w tej historii, o której czytaliśmy kilka dni temu. A dlaczego mówię o tym dzisiaj? Bo oto dzisiaj Dawid wraca na tron, wraca do panowania i różni ludzie wychodzą mu na spotkanie.

I jedną z tych osób jest właśnie Mefiboszet. W dziewiętnastym rozdziale drugiej Księgi Samuela czytamy, że na spotkanie królowi wyszedł też Mefiboszet, syn Saula. Od czasu ucieczki króla do czasu jego szczęśliwego powrotu nie troszczył się ani o nogi, ani o zarost, ani nie prał szat. Gdy więc przybył do Jerozolimy, aby spotkać się z królem, król zapytał: Dlaczego nie poszedłeś ze mną, Mefiboszecie? Panie mój, królu — zaczął wyjaśniać Mefiboszet — mój sługa mnie oszukał.

Powiedziałem mu: Osiodłaj mi osła, a wsiądę i pojadę z królem, bo przecież mam niesprawne nogi. Lecz on oczernił mnie przed moim panem królem. Jednak mój pan król jest jak anioł Boży. Czyń więc, co uznasz za dobre, gdyż cały dom mojego ojca nie zasługiwał u mojego pana, króla, na nic jak tylko śmierć, tymczasem ty umieściłeś swego sługę wśród tych, którzy jadają u twojego stołu. Jakie więc mam jeszcze prawo, by liczyć na coś u ciebie?

Wtedy król powiedział do niego: Nie musisz już więcej mówić. Postanowiłem: ty i Syba podzielicie się posiadłością, a Mefiboszet na to: Teraz, gdy mój pan król przybył bezpiecznie z powrotem, niech Syba bierze nawet wszystko. Jednym z problemów Mefiboszeta, wydaje mi się, jest to, że on przez całe swoje życie wygląda na to, że patrzył na siebie właśnie jak na takiego, wiecie, nic niewartego dziada. Pomimo tego, że Dawid przywrócił mu jego godność i posadził go przy stole. I nie wiem, czy pamiętacie tę historię, czy zwróciliście na nią uwagę.

Mefiboszet był jednym z tych, których właśnie ten Syba, który tutaj jest wspomniany, oczernił, bo Syba powiedział, że hej, że on chce przejąć władzę. Nie, nie, Mefiboszet nie chciał przejąć władzy. Syba był, on tutaj zdecydowanie zachował się jak dziad, bo zwyczajnie oczernił Mefiboszeta przed Dawidem. Ale nie wygląda na to, żeby Mefiboszet jakkolwiek chciał jakąś władzę przejmować, bo kiedy czytamy o to, że nie troszczył się o nogi, o zarost, nie prał szat, no to nie zapowiada się to jak osoba, która miałaby potencjalnie wrócić na tron, więc żeby to było jasne. Ale dzisiaj chciałem właśnie wrócić do Mefiboszeta, bo jest on naprawdę postacią, z którą każdy z nas nas może się spokojnie utożsamić.

Jeżeli nigdy nie utożsamiałeś się z Mefiboszetem, to może warto się nad tym zastanowić. Może warto chwilę zastanowić się nad tym, czy właśnie nie ma czegoś, co nas w tym wszystkim łączy. Czy my trochę nie jesteśmy właśnie jak takie Mefiboszety, tacy Mefiboszeci, jakkolwiek by się tego nie odmieniało, którzy no właśnie potrzebują doświadczyć łaski króla. I żeby było jeszcze ciekawiej, sam Bóg myśli o nas właśnie w ten sposób, jaki pomyślał Dawid w rozdziale dziewiątym drugiej Księgi Samuela. Komu może okazać łaskę?

Komu może wyświadczyć Bożą łaskę? Komu może okazać miłosierdzie? Bóg chce nas do tego zaprosić, żebyśmy bez względu na to, jak wygląda nasza przeszłość, bez względu może na te braki, które my widzimy w swoim życiu, bo też nie ukrywajmy, większość z nas kuma, w jakich momentach nam brakuje, w jakich momentach mamy poczucie, że nie możemy zbliżyć się do Boga z powodu tego, jak wygląda nasze życie, z powodu tego, jak wyglądają być może rzeczy, o których nikt za bardzo nie wie, tego, co się dzieje w naszej głowie, w naszych myślach. Jest masa rzeczy, po których my sami widzimy, że no, ale jak ja mam się zbliżyć do Boga? Z wiarą to, co uczynił Jezus, bo Jego ofiara jest w stanie zakryć nasze grzechy i sprawić, że możemy Królem zasiąść do stołu.

Mam nadzieję, że ta dzisiejsza historia była dla was inspirująca, wartościowa i że też pozwoli wam w taki świeży sposób spojrzeć na nasze życie. I jeżeli dzisiaj jeszcze czujecie się jak taki Mefiboszet, widzicie, że możecie doświadczyć Bożego miłosierdzia, Bożej łaski. A jeżeli już tym Mefiboszetem nie jesteś, bo doświadczyłeś tego Bożego zaproszenia, odpowiedziałeś na to zaproszenie, które Bóg skierował do ciebie, to dobra wiadomość jest taka, że nie musisz się zachowywać jak Mefiboszet dzisiaj, kiedy dalej mówi o sobie, że jestem tylko dziadem i w ogóle, królu. Nie musisz na mnie zwracać jakichkolwiek uwagi. Nie, nie, nie, nie.

Bóg odnawia nasze człowieczeństwo i przywraca nas do tej rangi, z którą stworzył człowieka na samym początku, przed upadkiem. Dzięki temu, z odwagą możemy do Niego przychodzić, możemy z Nim zasiąść do stołu, z Nim spędzać czas, z Nim mieć bliską, intymną relację. Relację, w której nie musimy się bać tego, jacy jesteśmy, bo Król chce nam okazywać łaskę. Gdybyście mieli dodatkowe pytania, zapraszam was na stronę bibliawrok.pl. Możecie dołączyć do grupy na Facebooku, tam możemy sobie dalej.

Co dalej? Podyskutować, a tymczasem słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.