Dzień 227 z 365 · Otwórz w Spotify

Ten dzień w minutę

Nie masz teraz czasu na cały odcinek? Najważniejsza myśl w krótkim wideo.

Przeczytaj wstęp do księgi: Księga Przysłów

W skrócie

Dzisiaj mówię o pracy, pracowitości i lenistwie: jak Księga Przysłów patrzy na tę sprawę i dlaczego postawa „Pan Bóg się zatroszczy” bywa wygodną wymówką. Przyglądam się też życiu Jezusa i Pawła, bo oni również pracowali.

Najważniejsze myśli

  1. Lenistwo prowadzi do biedy

    Księga Przysłów mówi o ospałości i o ręce leniwej, która sprowadza ubóstwo, a pracowitość i zaradność są w niej wyraźnie chwalone.

  2. Praca jako służba

    Jeśli ktoś płaci ci za czas i pracę, to znaczy, że wnosisz coś dobrego do jego życia, więc praca nie jest tylko przykrym obowiązkiem.

  3. To Bóg daje siłę do pracy

    Nie myśl, że to tylko twoja siła zdobyła bogactwo, bo to Bóg daje nam siły i zdolności, żebyśmy mogli zarabiać i dzielić się z innymi.

  4. Paweł i namioty

    Paweł mógł liczyć na wsparcie wspólnot, ale w Koryncie pracował własnymi rękami, bo nie chciał stawiać przeszkód Ewangelii.

Z odcinka

Jeżeli ktoś jest gotowy dać ci pieniądze za twój czas i twoją pracę, to znaczy, że wnosisz coś dobrego do życia tej osoby.

Jakkolwiek Biblia jest pełna ludzi, którzy pracują, którzy są pracowici, którzy są zaradni.

Nie, to Bóg nam udzielił tej siły po to, żebyśmy my mogli to zrobić.

Fragmenty, o których mowa w odcinku

  • Lenistwo pogrąża w ospałość, a dusza niedbała cierpi głód.
  • To obraz zarośniętej winnicy próżniaka z morałem: trochę snu i drzemania, a przyjdzie niedostatek.
  • Nie mów, że to twoja siła zdobyła ci bogactwo, tylko pamiętaj o Panu, który daje ci siłę do zdobywania majątku.
  • Paweł w Koryncie spotyka Akwilę i Pryscyllę i razem z nimi pracuje jako rzemieślnik.
  • Paweł pisze, że miał prawo do utrzymania od wspólnoty, ale z niego nie korzystał, żeby nie stawiać przeszkód Ewangelii.

Kliknij odnośnik, żeby przeczytać fragment.

Gdzie jeszcze w Biblii wraca ten temat

  • Paweł mówi wprost: kto nie chce pracować, niech nie je, i zachęca do spokojnej pracy na własne utrzymanie.
  • Cokolwiek czynicie, czyńcie z serca, jakby dla Pana, bo praca może być formą służby Bogu.
  • Jezus zachęca, żeby nie martwić się o jedzenie i ubranie, bo Ojciec wie, czego potrzebujemy, ale nie jest to zachęta do bezczynności.

Do przemyślenia

  • Czy moja praca jest dla mnie tylko obowiązkiem, czy widzę w niej sposób, by komuś służyć?
  • W czym mogę dziś zadbać o swoje sprawy, zamiast tylko czekać, aż jakoś to będzie?

Powiązane odcinki

praca pracowitość lenistwo Księga Przysłów apostoł Paweł pieniądze

Fragmenty Biblii w dymkach pochodzą z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej (Fundacja Wrota Nadziei, licencja CC BY-ND 4.0). W podcaście czytam z innego przekładu. Tutaj korzystamy z UBG, bo jej licencja pozwala swobodnie udostępniać tekst.

Transkrypcja odcinka

Zapis powstał automatycznie i może zawierać drobne błędy. Najważniejsze zdania są wyróżnione, a podkreślone miejsca otwierają fragment Biblii, o którym mowa.

Cześć, z tej strony Jacek Słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 227 i czytamy Księgę Przysłów, rozdziały od 19 do 21. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Kolejnym tematem, który chciałbym, żebyśmy dzisiaj nieco szerzej omówili, który pojawia się w Księdze Przysłów dosyć gęsto, ale w Biblii w ogóle bardzo, bardzo dużo, jest związany bezpośrednio z naszą pracą, z pracą, pracowitością, jak również przeciwieństwem pracowitości, czyli lenistwem. I tak , że lenistwo pogrąża w ospałość, głód cierpi dusza niedbała.

I dalej w rozdziale 21, który również mamy dzisiaj, czytamy, że zamiary pracowitego przynoszą zysk, a wszystkich spieszących się biedę. W innych miejscach też temat pracy, pracowitości, jak również lenistwa, pojawia się i jest on dosyć szeroko omówiony. Specjalnie dzisiaj chciałbym odpuścić sobie samą końcówkę Księgi Przysłów, bo na jej temat będziemy mieli dedykowany odcinek i tam się pojawia pewna bardzo pracowita postać, jeżeli bardzo chcecie i już nie możecie wytrzymać, to możecie sięgnąć po rozdział 31 i spojrzeć na postać, która tam się pojawia z perspektywy właśnie pracowitości. O tym najprawdopodobniej nie będziemy za bardzo rozmawiać, kiedy dojdziemy do tego rozdziału, bo jest tam coś również bardzo ciekawego, co chciałbym omówić przy okazji tej postaci, która tam się pojawi. Niemniej jednak w innych miejscach, jako chociażby w rozdziale 10, czytamy, że ręka leniwa sprowadza ubóstwo, ręka zaś pilnych wzbogaca.

Syn to mądry, co w lecie gromadzi, a kto prześpi czas żniwa, hańbą okryty. I to jest rozdział 10, wersety 4 i 5. Dodatkowo rozdział 24 chociażby ma taki bardzo charakterystyczny fragment o lenistwie, gdzie mamy końcówkę tego rozdziału , czyli tej postawie, gdzie jest napisane: Szedłem koło roli próżniaka i koło winnicy głupiego, a oto wszystko zarosło pokrzywą, ciernie całą jej powierzchnię pokryły, kamienny mur rozwalony. Skierowałem uwagę, spojrzałem, zobaczyłem i wysnułem naukę: trochę snu i trochę drzemania, trochę założenia rąk, aby zasnąć. A przyjdzie na ciebie nędza, jak włóczęga i niedostatek, jak biedak żebrzący.

Gdybyśmy byli wobec siebie bardzo, bardzo brutalnie szczerzy, to w zasadzie każdy z nas mógłby powiedzieć, że no fajnie byłoby mieć trochę więcej, fajnie byłoby być bardziej zamożnym, bo zdecydowanie jakkolwiek pieniądze szczęścia nie dają, dużo łatwiej z nimi się żyje w wielu aspektach. Nie zmienia to jednak tego, że pieniądze nie rosną na drzewie i konieczne jest to, żeby zakasać rękawy, wziąć się do roboty po to, żeby móc być w lepszej sytuacji finansowej, co z perspektywy też tego wszystkiego, co omawiamy tutaj sobie w podcaście, wiąże się między innymi bardzo mocno z tym, że my posiadając więcej, możemy więcej się dzielić, więcej wspierać innych. Nie zmienia to jednak tego, że nie ma absolutnie problemu z tym, że też sami korzystamy z tego, co posiadamy, sami możemy cieszyć się tym, co posiadamy. I temat pracy i pieniędzy jest tak szeroki, że, wiecie, masę książek na ten temat napisano, a my mamy raptem kilka minut w tym podcaście, żeby sobie temat lekko liznąć. Dlatego chciałem odnieść się bardzo króciutko do kilku postaw, które widziałem na własne oczy, które słyszałem, i spróbuję pokazać nam drogę, która w moim odczuciu jest bardzo szlachetną drogą, jeśli chodzi o podejście do pracy.

Bo teraz spotkałem w życiu osoby, które generalnie niewiele robiły i zawsze miały taką postawę, że bo Pan Bóg się zaopiekuje, Pan Bóg się zatroszczy. I teraz ja nie mówię, że Pan Bóg się nie zaopiekuje i Pan Bóg się nie zatroszczy o nasze potrzeby. Zresztą są na to bardzo mocne fragmenty, gdzie Pan Jezus też zwraca na to uwagę, że hej, nie musicie się martwić o to wszystko, o co się martwicie, bo dobry Ojciec dba o was i da wam wszystko to, co jest wam potrzebne. Masa, masa fragmentów, które można by było znaleźć, generalnie rozwijających tę myśl. Nie mówię, że tak nie jest.

Tak jest jak najbardziej. Ale często w tym wszystkim postawa taka może nas bardzo łatwo prowadzić do lenistwa, do tego, że nic nie robimy i liczymy na to, że no jakoś to będzie. Kiedy idziemy do pracy, to wiecie, żeby odbębnić swoje, wyjść i tyle. Niekoniecznie patrzymy na naszą pracę jako na formę Służby jako na coś, co może sprawić, że życie innych będzie lepsze, tylko patrzymy na naszą pracę jako na taki przykry obowiązek, który musimy spełnić, bo jednak coś tam trzeba w życiu robić. Ostatecznie ciężko byłoby siedzieć cały dzień i nic nie robić.

Być może są osoby, które tak potrafią. Ja osobiście bym tak nie mógł i bym był niesamowicie zmęczony robieniem absolutnie niczego. I patrząc nawet na te fragmenty, które przytoczyłem przed chwilą, bardzo wyraźnie widzimy w nich zachętę do pracowitości, do takiej zaradności, do tego, żeby brać sprawy w swoje ręce i zadbać o swoją sytuację materialną najlepiej, jak tylko możemy. Bo tak szczerze mówiąc, jeżeli mieszkasz w Polsce i jesteś zdrowy, no to raczej ciężko, żebyś nie miał jakiejś przestrzeni na to, żeby rozwijać się zawodowo. W zasadzie jedynie kwestią naszych chęci czy niechęci jest to, czy będziemy się rozwijać i będziemy przez to też w stanie dobrze zarabiać po to, żeby zadbać o siebie, zadbać o swoje życie, o swoją rodzinę, jak również o ludzi, którzy być może nie są w tak korzystnej sytuacji jak my.

Sam Pan Jezus zresztą, choć ja wiem, że niektórzy patrzą na Pana Jezusa jako na postawę największego ubóstwa, no wcale niekoniecznie jestem przekonany, że taką postawę w 100% reprezentował, jeśli chodzi o jego sytuację materialną, no bo chociażby teraz, skąd to się wzięło, to już jakby jest kompletnie inny temat, ale być może pamiętacie sytuację przed ukrzyżowaniem, kiedy to żołnierze rzucali losy o szatę Jezusa, dlatego właśnie, że ona była niesamowicie droga, niesamowicie cenna. I teraz, żeby powiedzieć, przecież można było sprzedać, rozdać ubogim. Okej, dobra, o tym jeszcze będziemy sobie przy innej okazji rozmawiać. Pan Jezus miał bardzo, okazuje się, drogie ciuchy i o tym dowiadujemy się w najbardziej tragicznym momencie jego życia, znaczy tragicznym z perspektywy takiej ludzkiej, dla nas najbardziej chwalebnym, kiedy to oddał za nas swoje życie. Widzimy wtedy, że Pan Jezus był dobrze ubrany do tego stopnia, że zwyczajnie chłopaki rzucali losy, no bo nie było czego rozrywać, tego w ogóle nie można było rozrywać, to było tak dobre, tak jakościowe.

Jednocześnie wiemy też o tym, że Pan Jezus był rzemieślnikiem. I teraz wiem, że często pojawia się... Ja właśnie tutaj słowo cieśla, o tym znowu nie będziemy za bardzo się rozwodzić, ale wcale niekoniecznie był stolarzem, bardziej był kamieniarzem i są powody na to, żeby zwrócić się właśnie ku temu, że Pan Jezus niekoniecznie pracował w drewnie, a bardziej w kamieniu. Niemniej jednak nie ma większego znaczenia, był rzemieślnikiem. Tak jego ludzie też kojarzyli z jego okolic.

Więc był osobą jak najbardziej pracowitą, zajmującą się sobą, choć w pewnym momencie swojego życia zdecydowanie widzimy to, że też inni wspierali jego służbę. Kiedy już przyszedł moment jego życia, w którym zajął się tą taką pełną, etatową, powiedzmy sobie, publiczną służbą, kiedy podróżował, głosił, uzdrawiał i tak dalej, no to wtedy też z automatu był trochę odcięty od możliwości swoich aktywności zawodowych. Z drugiej strony dalej mamy jeszcze postaci, które Jezusowi towarzyszyły, czyli jego najbliższych uczniów. Większość z nich to byli, może nie większość, ale tam było grono rybaków. Znowu rybacy, w pewien sposób przedsiębiorcy, zaradni, okej, zostawili wszystko, poszli za Jezusem.

Ciekawe jest to, że tak zostawili wszystko i poszli za Jezusem, że kiedy Jezus umarł, później co prawda też zmartwychwstał, co jest bardzo ważne w tym wszystkim, i chłopaki jeszcze nie do końca wiedziały, jak ta historia dalej się rozwinie, to oni dalej wrócili do połowu ryb, co niektórzy wskazują na to, że to nam wskazuje na to, że oni prawdopodobnie w jakiś sposób też, nawet chodząc z Jezusem przez ten okres trzech lat, wciąż byli w rybołówstwo zaangażowani, bo zwyczajnie nie mogliby odłożyć swoich sieci, ot tak po prostu na trzy lata wrócić, jak gdyby nigdy nic, dalej sobie łowić, bo zwyczajnie sprzęt byłby zniszczony chociażby, więc niektórzy na to patrzą też w ten sposób, że gdzieś tam na różnych etapach mogli wciąż w to rybołówstwo być zaangażowani. Jakkolwiek Biblia jest pełna ludzi, którzy pracują, którzy są pracowici, którzy są zaradni. Sam Jezus jest taką postacią. I tutaj nie chcę mówić o tym, że Biblia jakkolwiek zachęca nas do tego, żebyśmy za wszelką cenę zabiegali o bogactwa. Doskonale wydaje mi się, że już wiemy o tym, że o to w tym nie chodzi, ale chodzi o to, żeby na maksa wykorzystać swoje możliwości do tego, żeby między innymi móc być aktywnym, użytecznym zawodowo.

I kiedy ja myślę o takiej naszej aktywności zawodowej, to zawsze patrzę na nią przez pryzmat tego, że czegokolwiek nie robisz i ktoś daje ci za to pieniądze, to zwyczajnie komuś służysz, komuś pomagasz, sprawiasz, że czyjeś życie jest lepsze. Bez względu na to, czy to jest twój pracodawca, czy jakiś klient, czy ktokolwiek. Jeżeli ktoś jest gotowy dać ci pieniądze za twój czas i twoją pracę, to znaczy, że wnosisz coś dobrego do życia tej osoby. I co więcej, fragment, który wcale niekoniecznie słyszałem, żeby był często wspominany z perspektywy właśnie tego, jak Pan Bóg się o nas troszczy, jest zapisany w ósmym rozdziale Księgi Powtórzonego Prawa, gdzie czytając od początku ten rozdział, mamy takie przypomnienie drogi, przez którą Bóg prowadził Izraelitów przez czterdzieści lat na pustyni. I to od wersetu pierwszego w zasadzie do szesnastego jest taką powtórką i streszczeniem tego, co takiego się wydarzyło i w jaki sposób Bóg prowadził Izraelitów.

I zaraz po tym, . Słowa, które chciałbym, żeby gdzieś naprawdę zapadły w serducho, bo one pokazują to, w jaki sposób Bóg o nas się troszczy, jeśli chodzi o kwestie materialne. I jest tu napisane, na samym początku, w tym wersecie siedemnastym jeszcze odnosi się właśnie do tego streszczenia i po co to wszystko jest tam przywołane. Po co? Abyś nie powiedział w swoim sercu: To moja siła i moc moich rąk zdobyły mi bogactwo.

No to jak? To ja zapracowałem sobie na to bogactwo czy nie zapracowałem? I teraz w wersecie osiemnastym mamy rozwiązanie całej zagadki. Pamiętaj o Panu, Bogu twoim, bo On udziela ci siły do zdobywania bogactwa, aby wypełnić dzisiaj przymierze, jakie poprzysiągł twoim przodkom. Sposób, w jaki Bóg dba o to, żebyśmy mieli wszystko, co jest nam potrzebne, ba, do tego, żebyśmy mogli poprawiać naszą sytuację finansową, jest to, że to On daje nam siły do tego, żebyśmy mogli, jak tutaj jest napisane, zdobywać bogactwo.

Każdy na miarę tego, do czego został stworzony, może rozwijać się zawodowo, zarabiać, zarabiać, daj Boże dobrze, jak najlepiej, po to, że przez to z jednej strony móc samemu korzystać, a z drugiej strony, żeby móc wspierać innych. Masę jest o tym w Biblii, w jaki sposób. Sposób pieniądze powinny przez nas być wykorzystywane do tego, żeby też wspierać słabszych, tych, którzy są w trudniejszej sytuacji. I w tym konkretnym fragmencie jest bardzo wyraźnie pokazane, jak powinniśmy rozumieć nasze możliwości. Bo teraz możemy oczywiście być bardzo pracowici i taki, wiecie, etos pracowitości może nas prowadzić do tego, że będziemy patrzeć na swoje życie z perspektywy: Patrz, jak ja się napapierniczałem, jak ja na to wszystko zapracowałem, w jaki sposób ja się starałem, jak ja to zdobyłem moimi własnymi ręcyma, w krwi, pocie i znoju.

Pracowałem ciężko, żeby zdobyć to, co dzisiaj posiadam i jestem tam w jakiejś sytuacji. Jakkolwiek. To, co my widzimy, to jest bardzo wyraźnie pokazane to, że nie powinniśmy pomyśleć, że to nasza siła i moc naszych rąk zdobyły nam bogactwo. Nie, to Bóg nam udzielił tej siły po to, żebyśmy my mogli to zrobić. Czyli bez względu na to, w jakiej jesteśmy sytuacji finansowej, powinniśmy patrzeć na nią z perspektywy możliwości tego, do czego Bóg udziela nam siły i tego, że ostatecznie, jeżeli rzeczywiście będziemy w dobrej sytuacji, to wtedy nie myślmy sobie, że to my sami sobie na to wszystko zapracowaliśmy.

Tak, my realizowaliśmy, podejmowaliśmy się pewnych działań, ale to Bóg dał nam siły do tego, żeby móc być efektywnym zawodowo. I teraz jedna ważna postać, którą bardzo osobiście lubię i w zasadzie dla mnie bardzo bliski mojemu w ogóle życiu jest apostoł Paweł, którego my raczej kojarzymy z perspektywy jego wkładu w ogromną ilość Nowego Testamentu i kojarzymy go... Z tym, że był apostołem, że głosił Ewangelię, że był zaangażowany w bardzo duchowe dzieło. Ale historii drogi Pawła, kiedy to on opuścił Ateny i przybył do Koryntu. I dalej od wersetu drugiego jest napisane, że znalazł tam pewnego Żyda imieniem Akwila, rodem z Pontu, który z żoną Pryscyllą przybył niedawno z Italii, ponieważ Klaudiusz wysiedlił z Rzymu wszystkich Żydów.

Przyszedł do nich, a ponieważ znał to samo rzemiosło, zamieszkał u nich i pracował. Zajmowali się wyrobem namiotów. I na podstawie tego chociażby fragmentu można odnosić się do Pawła jako do właśnie osoby, która wyrabiała namioty. Był rzemieślnikiem. I teraz znowu sama kwestia związana z wyrabianiem namiotów może wymagać trochę głębszej analizy, no bo jeżeli miałby naprawdę profesjonalnie tak zajmować się wyrabianiem namiotów, to musiałby mieć jakiś swój zakład, swój sprzęt i tak dalej, co niektórzy by wskazali na to, że no okej, z perspektywy jego wszystkich podróży to jest trochę problematyczne, no bo jeżeli miał być naprawdę porządnym wyrabiaczem namiotów, no to zwyczajnie to trochę nie idzie w parze z jego podróżami.

Ale spokojnie, może być tak, że on był zwyczajnie osobą, która pracowała w skórze, zajmowała się rzemiosłem właśnie z tym związanym i częścią tego mogło być wyrabianie namiotów. I tutaj widzimy tak naprawdę, że on dołączył do innych wierzących, którzy tym się zajmowali i oni z kolei już mieszkali w Koryncie na tamtym etapie, dlatego oni mogli właśnie być takimi już lokalnymi rzemieślnikami, do których to Paweł dołączył i dbał o swoje utrzymanie. To jest bardzo ciekawe, że z jednej strony gość, który mógł spokojnie korzystać z różnych przywilejów, które, jak sam zresztą zaraz zobaczymy, napisze, przysługiwały mu z tytułu tego, że głosił Ewangelię, że służył, że nauczał, że w taki duchowy sposób dzielił się różnymi dobrami ze wspólnotami, które zakładał czy które odwiedzał, pomimo tego wszystkiego on nie zawsze z tego korzystał. Mówię nie zawsze, bo żeby było jasne, są sytuacje, gdzie Paweł bardzo wyraźnie odniesie się do tego, że były wspólnoty, które jego finansowo wspierały. Ale...

Ale to była tylko część jego misji. Były wspólnoty, które go wspierały w pewnych konkretnych momentach, gdzie zwyczajnie, jeżeli gość pełnoetatowo był zaangażowany w to, żeby głosić i żeby służyć innym, i żeby z nimi spędzać czas, i jakkolwiek by to nie wyglądało, no to zwyczajnie nie mógł być też zaangażowany tak bardzo zawodowo. Więc znajdziemy momenty w Nowym Testamencie, w listach Pawła, w których on dziękuje konkretnym wspólnotom za to, że jego wspierały finansowo. Ale jeśli chodzi o Koryntian, to do nich Paweł bardzo wyraźnie pisze i pokazuje, że hej, dużo mi się należało z waszej strony, ale ja z tego nie korzystałem. Wcześniej widzieliśmy, że właśnie w Koryncie był on zaangażowany w tą pracę związaną z wyrabianiem namiotów.

I teraz, gdybyście sięgnęli sobie do pierwszego listu do Koryntian, rozdział dziewiątego, w zasadzie większość tego rozdziału właśnie Tyczy się tego, jak wyglądało życie Pawła w Koryncie. I on właśnie pisze do tej wspólnoty, w której wcześniej był, w której życie był bardzo zaangażowany. Zresztą jeszcze przyjdzie czas na Nowy Testament. Już niedługo tam będziemy i będziemy mieli więcej czasu na to, żeby sobie porozmawiać. Ale tak wyłuskując pojedyncze fragmenty, żeby nie czytać prawie że całego rozdziału, , który mówi: Jeżeli inni mają udział w waszej majątności, to czemuż raczej nie my?

Nie korzystaliśmy jednak z tej możliwości, lecz znosimy wszystko, byle nie stawiać żadnych przeszkód Ewangelii Chrystusowej. I dalej od wersetu szesnastego Paweł pisze: Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadomy jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii. Gdybym to czynił z własnej woli, miałbym zapłatę.

Lecz jeśli działam nie z własnej woli, to tylko spełniam obowiązki szafarza. Jakąż przeto mam zapłatę? Otóż właśnie tę, że głosząc Ewangelię bez żadnej zapłaty, nie korzystam z praw, jakie daje mi Ewangelia. Jakbyśmy przeczytali sobie cały ten rozdział, to bardzo wyraźnie widzimy w nim rozmowę Pawła, czy przesłanie Pawła do wspólnoty, którą bardzo dobrze znał. Słuchajcie, generalnie wy powinniście mnie utrzymywać.

Tyle, co ja wniosłem do waszego życia. Z perspektywy duchowej stawia mnie w miejscu, w którym spokojnie mógłbym korzystać z waszych dóbr materialnych, bo tak bardzo wam służyłem i wymagało to ode mnie czasu, energii. Ja jednak w tym samym czasie dbałem o to, żeby zapracować na swoje utrzymanie. Bardzo chwalebna, bardzo szlachetna postawa, którą w tym konkretnym miejscu Paweł nam pokazuje. Mógłbym oczekiwać, mam do tego pełne prawo.

Zresztą w wersecie czternastym, który tutaj akurat ominęliśmy, jest napisane, że tak też i Pan postanowił, ażeby z Ewangelii żyli ci, którzy głoszą Ewangelię. W tamtej konkretnej sytuacji jednak Paweł z tego nie skorzystał, co było dla niego powodem do chluby. Mówię o tym wszystkim dzisiaj dlatego, że zależy mi na tym, żebyśmy mieli właściwe spojrzenie na to, w jaki sposób podchodzimy do naszego życia. Z perspektywy Księgi Przysłów pochwała pracowitości jest bardzo wyraźna i jednocześnie jest bardzo wyraźne potępienie lenistwa. I teraz niekoniecznie musi to znaczyć, że dla każdego z nas będzie to aktywność zawodowa.

Bo chyląc czoła matkom, które zajmują się domami i dziećmi, to też jest bardzo konkretna praca, bardzo konkretna służba. I też w ten sposób, może nie jesteśmy, panie nie są aktywne zawodowo, chyba że panowie też, może być taka sytuacja, pewnie rzadsza, to wciąż jest to bardzo konkretna praca, bardzo konkretna robota i służba naszym rodzinom. Z drugiej strony, jeżeli ktoś z nas ma możliwość bycia zaangażowanym zawodowo, to jak najbardziej powinien to robić, powinien się w tym rozwijać i patrzeć na to jako również na służbę innym. I w ten sposób doceniać to, że Bóg daje nam zdolności do tego, żebyśmy mogli zarabiać, dbać o swoje rodziny, dbać o innych, którzy są w trudniejszej sytuacji finansowej. Ciężko byłoby mi naprawdę znaleźć w Biblii miejsce, które jest pochwałą całkowitego ubóstwa.

W sensie znajdzie się może kilka fragmentów, które jakby dobrze wyrwać z kontekstu, to mogą nam służyć takim celom, ale wydaje mi się, że dużo bardziej wyraźne przesłanie, które Biblia ma dla nas w kontekście naszego zaangażowania zawodowego, pracy w ogóle, jest właśnie to, że jesteśmy pracowici i korzystamy z sił, które Bóg nam daje po to, żeby służyć innym najlepiej jak tylko możemy. Tyle z mojej strony na dzisiaj. Gdybyście chcieli dowiedzieć się czegoś więcej, zachęcam was do tego, żebyście weszli na stronę bibliawrok.pl. Tam na blogu jest całkiem sporo artykułów, które pomogą nam ze lepszym zrozumieniem niektórych ksiąg. Tych artykułów będzie pojawiało się jeszcze więcej, ale na teraz mamy całkiem sporo wstępów do ksiąg właśnie ze Starego Testamentu.

Link też zresztą do księgi przysłów macie w opisie tego odcinka. Gdybyście mieli do mnie jakieś pytania, komentarze, uwagi, chcielibyście dowiedzieć się czegoś więcej, możecie do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. Nie było jeszcze sytuacji, żebym nikomu nie odpisał, żebym komuś nie odpisał na maila, a te maile są też dla mnie o tyle dużą zachętą, że widzę, że słuchacie, macie jakieś swoje przemyślenia, rozważania, pytania, uwagi, więc jest to dla mnie też bardzo zachęcające. Wielkie dzięki za dzisiaj i słyszymy się już jutro w kolejnym odcinku.