Jak zyskać na złej inwestycji

Cześć, z tej strony Jacek, słuchasz właśnie podcastu Przeczytaj Biblię w rok. Dzisiaj mamy dzień 271 i czytamy drugą Księgę Kronik, rozdziały od 25 do 27. Gdybyście chcieli dowiedzieć się więcej na temat tego podcastu, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl. Dzisiaj kontynuujemy historię, którą zakończyliśmy wczoraj śmiercią króla Jozjasza i po nim władzę przejmuje jego syn, jak to zresztą w całej tej historii, w większości absolutnej przypadków się dzieje, że po prostu synowie przejmują władzę po swoich ojcach. I teraz w dzisiejszych rozdziałach mamy w zasadzie trzy stosunkowo krótkie historie trzech władców, którzy ogólnie są podsumowani jako władcy dobrzy.

I to jest też takie dosyć wyjątkowe, że akurat robi nam się taka super seria królów, którzy są dosyć pozytywni, no bo później już będzie trochę różnie. Choć z drugiej strony też mamy za sobą kilku władców, którzy no niczym ciekawym się nie zasłużyli i byli oceniani jak najbardziej negatywnie. Dzisiaj jesteśmy mniej więcej już w środku naszego przeglądu królów Judy. Mówię w środku dlatego, że na 20 władców, których mieliśmy między synem Salomona Rechoboamem a ostatnim władcą, którego będziemy mieli kończąc drugą Księgę Królewską, jest dokładnie 20 postaci, z czego dzisiejsi to są pozycje 9, 10 i 11, więc jesteśmy w środku. I też tych władców, których mamy dzisiaj, oni całkiem długo porządzili, bo patrząc na trzy kolejne osoby, o których dzisiaj będziemy rozmawiali, to mamy tak naprawdę 29 lat, 52, 16, niespełna 100 lat panowania, ogólnie rzecz biorąc dobrych władców, którzy, co nie zaskoczy absolutnie nikogo z nas, kto już kilka odcinków tego podcastu ma za sobą, mieli też swoje wtopy.

I tak, zaczynamy dzisiaj w rozdziale 25 od króla Amazjasza, który w wersecie 2 tego rozdziału jest podsumowany jako gość, który czynił to, co prawe w oczach Pana, lecz nie z pełnym poświęceniem, gdy umocnił się władzy, ukarał śmiercią zabójców króla swego ojca. I tu ważna informacja dalej jest w czwartym wersecie, że nie ukarał jednocześnie synów, zgodnie... sprawy Mojżesza. Jakkolwiek nie jest to wcale najciekawsza historia związana z Amazjaszem, bo patrząc na to, jakim był królem, jest jedna szczególnie ważna historia, która dla nas osobiście może być naprawdę fantastyczną lekcją, bo często możemy mieć takie poczucie, że okej, dobra, jeżeli zdecydowałbym się pójść za Jezusem, to generalnie będzie mnie to kosztowało dużo, będzie mnie to kosztowało pewne poświęcenia, będzie mnie to najprawdopodobniej kosztowało to, że będę musiał zrewidować swoje życie, sprawdzić, co z tego, jak funkcjonuję, faktycznie pasuje do drogi, którą Bóg przygotował dla mnie, z czego powinienem zrezygnować. I możemy w tym miejscu dojść do takiej sytuacji, w której pomyślimy sobie: ja nie wiem, czy mi się to opłaca, bo tak naprawdę czas, środki, jakąś energię zainwestowałem w pewne rzeczy, z których teraz powinienem zrezygnować. I może być tak, że jesteśmy właśnie w takim miejscu w życiu, gdzie się zastanawiamy: okej, tyle poświęciłem na jakiś obszar mojego życia i teraz wygląda na to, że jeżeli chcę wiernie iść za Bogiem, być takim oddanym uczniem Jezusa, to powinienem z czegoś zrezygnować.

I to jest moment, w którym zaczyna się taka kalkulacja: no okej, czy mi się to opłaca, bo tak naprawdę z mojej strony została poczyniona pewna inwestycja i teraz wygląda na to, że była to inwestycja zła. No i ze złymi inwestycjami generalnie tak jest, że my nie bardzo chcemy z takich inwestycji wychodzić, no bo wiemy, że wiążą się one z pewną stratą. I podobną historię mamy w przypadku króla Amazjasza, który to startując do walki z Edomitami decyduje się na bardzo niefortunny krok, mianowicie wynajmuje do swojej armii, do jego armii dołączyli wojownicy z Izraela i jest to sto tysięcy osób za sto talentów srebra, czyli jakieś pięć ton. To domyślamy się, że inwestycja jest naprawdę bardzo, ale to bardzo poważna. Problem z tą inwestycją jest jednak taki, że do Amazjasza przychodzi prorok, który mówi: słuchaj, no to nie jest dobry pomysł, żebyś szedł z Izraelitami, bo Boga z nimi nie ma.

Jeżeli nie ma z nimi Boga, no to tak naprawdę skazujesz się na klęskę i nawet jeżeli tobie będzie dobrze szło, to Bóg sprawi, że Ostatecznie ci się nie powiedzie, bo zwyczajnie On jest tym, który może człowiekowi pomóc, ale może też sprawić, że tej pomocy nie uzyska i poniesie porażkę. Co jest właśnie napisane bardzo pięknie w wersecie 8, gdzie jest napisane: Przecież On ma moc, aby człowieka wesprzeć lub doprowadzić do upadku. I dalej czytamy w wersecie 9 reakcję Amazjasza, który zapytał męża Bożego: A co mam zrobić ze stu talentami, które już przekazałem wojsku Izraela? Mąż Boży odpowiedział: Pan ma tyle, że może dać ci więcej, niż im przekazałeś. Bardzo ważna lekcja.

Kiedy mamy jakiekolwiek takie rozkminy w stylu: Okej, czy mi się to opłaca? Co z tą inwestycją moją, jakakolwiek inwestycja by to nie była, w jakiś obszar mojego życia, który wygląda na to, że przyniesie mi stratę, to pamiętajmy o tym, że wierne pójście za Bogiem daje nam możliwości do tego, żeby Bóg nam te straty zrekompensował, co jest zdecydowanie lepszą opcją, niemniej jednak wymaga od nas wiary, bo z jednej strony nie wiemy, jak to będzie zrekompensowane, nie wiemy kiedy, do końca możemy też nie wiedzieć, czy, w jaki sposób, czy w takiej formie, jaka mi się w ogóle będzie podobała. Niemniej jednak Amazjasz, który generalnie najwybitniejszym królem nie był, ale był całkiem takim przyzwoitym, powiedzmy sobie, zdecydował się na odwagę i odesłał tych żołnierzy, za których już zdążył zapłacić fantastyczna lekcja. I naprawdę taka bardzo współczesna lekcja, w zasadzie ponadczasowa lekcja, że w sytuacjach, kiedy podejmujemy złe decyzje, możemy się od nich odwrócić, nawet jeśli będą nas coś kosztowały, i liczyć na to, że Bóg kolokwialnie mówiąc pomoże nam się z tej pozornej w sumie straty odkuć. Niemniej jednak Amazjasz nie do końca jest takim wybitnym zawodnikiem, no bo też właśnie w 14 wersecie tego samego rozdziału czytamy, że po pobiciu Edomitów wrócił razem z bożkami, których oni czcili.

No i tutaj, sorry stary, niestety już sprawy mają się źle. I co więcej, przypał jest o tyle większy, że kiedy prorok zwraca mu uwagę: Hej, dlaczego szukasz woli bogów, którzy nawet swojego ludu nie potrafili wyrwać z swojej ręki?, król odpowiada: Czy my ustanowiliśmy cię doradcą króla? zapytał. Przestań mówić. Dlaczego miałbyś zginąć? I prorok zamilkł, ale przedtem dodał: Wiem, że Bóg postanowił cię zgubić za to, że tak postąpiłeś, a nie posłuchałeś mojej rady. mojej rady.

No i dalej już Amazjasz. Cwaniakuje, cwaniakuje dosyć mocno, stawia się królowi Izraela, gdzie nawet ten król Izraela mówi: Ale stary, to, że pobiłeś Edomitów, to jeszcze nic nie znaczy i wiesz, że ze mną nie wygrasz. Znaczy powinieneś to wiedzieć. Wygląda na to, że z jakiegoś powodu nie wiesz. Niemniej mimo wszystko podejmuje walkę i zgodnie z tym, co mówi król Izraela, sam sobie wyzywa nieszczęście i upada on i Juda razem z nim.

Więc taką to postacią jest Amazjasz i ogólnie znowu niekoniecznie jest to jakiś najwybitniejszy z władców Królestwa Judy, niemniej jednak towarzyszy mu pewna historia, w której postąpił w bardzo szlachetny sposób i jednocześnie historia, która dla nas może być naprawdę fantastyczną lekcją. No ale Amazjasz to jest tylko jedna z postaci, w zasadzie pierwsza postać, którą dzisiaj mamy. Zaraz po nim na tron wstępuje Uzjasz i Uzjasz jest najdłużej panującym królem w Izraelu. Sam ten jeden gość panuje w Izraelu 52 lata, więc naprawdę widzimy, że miał czas na to, żeby się w Królestwie Judy zasłużyć. No i co by nie było, wchodzi na tron kiedy ma 16 lat, jest dosyć młodym królem, nie takim totalnie dzieciakiem, ale znowu mówimy tutaj o nastolatku tak naprawdę.

I czytamy, że czynił on to, co prawe w oczach Pana, dokładnie tak jak jego ojciec Amazjasz. Dochodził on jednak woli Boga, dopóki żył Zachariasz, który miał rozeznanie co do widzeń pochodzących od Boga. W czasie zaś, gdy szukał woli Pana, Bóg darzył go powodzeniem. I dalej na początku rozdziału 26 czytamy właśnie o tym, w jaki to sposób Uzjasz był naprawdę porządnym władcą, który dbał też o swój lud. Pobudował wieże, zadbał o umocnienie obrony Królestwa Judy, wykuł cysterny, miał stada, dbał o to, żeby dobrze się ludziom powodziło, rolnicy, winogrodnicy, w górach.

Po prostu naprawdę widzimy, że gość zadbał o swoich podwładnych, widzimy, że był królem, który też w pewien sposób próbował służyć ludziom, no i zdecydowanie mu się powodziło. Powodziło mu się też w tym, że miał doświadczone wojsko. Niemniej jednak w tym wszystkim, co wyglądało na naprawdę świetny start Uzjasza, i ten start zdecydowanie był świetny, bo to nie chciałbym teraz powiedzieć, że nie był, start miał absolutnie mistrzowski. I widzimy, że że Bóg wraz z wiernością Uzjasza przynosi mu powodzenie na różnych płaszczyznach. Dalej widzimy, że Bóg też wspiera go w walkach przeciwko Arabom mieszkającym w górach, przeciw Meunitów, co jest napisane w wersecie siódmym, więc początek jest naprawdę dobry.

Dochodzi jednak do takiego miejsca, gdzie Uzjasz wbija się w pychę. I generalnie problem jego jest taki, jak bardzo często problem nas. Kiedy zaczynamy rozglądać się po innych ludziach, z jednej strony sobie myślimy: okej, jeżeli w jakimś obszarze mi naprawdę dobrze idzie, to może będę tak samo fantastycznym w obszarze, którym zajmuje się ktoś inny. I to jest generalnie duży problem, kiedy zaczynamy rozglądać się dookoła, patrzeć, co robią inni i myśleć sobie: hej, może ja bym mógł to robić. No bo ważne jest to, żeby dbać o naszą drogę z Bogiem, a nie próbować wchodzić na drogę, która zwyczajnie naszą drogą nie jest.

I coś takiego wydarza się w życiu króla Uzjasza, który w wersecie szesnastym czytamy, że gdy doszedł do potęgi, wbił się w pychę ku własnej zgubie i sprzeniewierzył się Panu, swemu Bogu. Wszedł bowiem do przybytku Pana, aby na ołtarzu kadzielnianym złożyć ofiarę z kadzidła. I tutaj widzimy, że zdecydował się on na zrobienie czegoś, co było kompletnie poza jego jakimkolwiek zakresem odpowiedzialności. On był królem, a nie kapłanem i składanie jakichkolwiek ofiar nie było w obszarze jego kompetencji. Jednak przez to, że dobrze mu się powodziło, no właśnie, stwierdził, że okej, to jeszcze na to się szarpnę, już jestem taki fajny, że czemu miałbym przy tej okazji też nie złożyć Bogu ofiary.

Choć Bóg ani tego od niego nie oczekiwał, ani w ogóle Bogu do głowy nie przyszło, żeby Uzjasz miał składać Bogu osobiście ofiary, no bo to było właśnie poza obszarem jego kompetencji. No i problem jest taki, że przy składaniu tej ofiary, kiedy tam inni próbują go odwieść: Stary, nie rób tego, nie, nie, nie rób, a co wy mi tu będziecie gadać, pojawia mu się na czole trąd i w wersecie dwudziestym pierwszym czytamy, że król Uzjasz pozostał trędowaty do śmierci i jako trędowaty mieszkał w odosobnieniu, odcięty od świątyni Pana, a sprawami pałacu i rozstrzyganiem spraw ludu zajmował się jego syn Jotam, który też później przejmuje władzę po swoim ojcu i w rozdziale dwudziestym siódmym czytamy, że Jotam miał dwadzieścia pięć lat, kiedy został królem, a panował w Jerozolimie szesnaście lat. Jego matka miała na imię Jerusza i była córką Sadoka. Czynił on to, co prawe. W oczach Pana, dokładnie tak, jak jego ojciec Uzjasz.

Poza tym, że nie wszedł do świątyni Pana, lud jednak nadal pozostawał zepsuty. I dalej czytamy o tym, że znowu Jotamowi, który był potomkiem, synem Uzjasza, powodziło się bardzo dobrze. I też czytamy wyraźnie dlaczego. W wersecie 6, rozdział 27 jest napisane, że Jotam doszedł do takiej potęgi dlatego, że uporządkował swoje drogi przed Panem, swoim Bogiem. W tych trzech historiach królów, których mamy dzisiaj, z których każdy ogólnie jest jak najbardziej pozytywnym władcą, każdemu zdarzyły się wtopy, mniejsze lub większe.

Widzimy, że dbanie o naszą drogę z Bogiem, o to, żebyśmy szli naszą drogą, nie drogą kogoś innego, poświęcenia, które też ta nasza droga może wymagać, są warte tego, żeby mimo wszystko kroczyć nią wiernie, patrzeć na to, co Bóg przygotował dla nas, być wiernym Jemu, być wiernym temu, żeby pomagać też innym ludziom w ich sprawach i w ten sposób doświadczać też Bożej przychylności w naszym życiu. Znowu nie chcę mówić, że doświadczać Bożej przychylności na zasadzie: kiedy będziesz robił dobrze, to Bóg będzie ci robił dobrze, bo nie o to w tym chodzi. Chodzi zwyczajnie o to, że kiedy idziemy zgodnie z naszą drogą, którą Bóg ma przygotowaną dla nas, to wtedy tak naprawdę w pewien sposób, że pozwolę sobie użyć tego słowa, przyciągamy Bożą przychylność. Bóg ma możliwość tego, żeby nas wspierać w naszej drodze, bo widzi, że idziemy dobrą drogą. No nie będzie nas przecież wspierał w naszej drodze, jeżeli widzi, że gdzieś się kręcimy po jakichś dziwnych trasach, które do żadnego dobrego miejsca nas nie doprowadzą.

O to generalnie chodzi i też, jak widzicie, mamy tutaj bardzo fajne lekcje z tych historii, które dzisiaj przeczytaliśmy. Trzech może trochę niepozornych władców, może nawet niekoniecznie ich pamiętaliśmy z perspektywy czytania wcześniej Ksiąg Królewskich, niemniej jednak bardzo fajne postaci, od których możemy się bardzo wiele nauczyć. Mam nadzieję, że ten odcinek był dla was wartościowy. Gdybyście mieli pytania, chcieli się dowiedzieć czegoś więcej, wejdźcie na stronę bibliawrok.pl bądź możecie też do mnie napisać na adres jacek@bibliawrok.pl. I do usłyszenia w kolejnym odcinku.