Biblia w rok/Dla dzieci/Dzień 5

Dzień 5 · dla dzieci 7 do 12 lat

Co robić, gdy czekanie się wlecze?

Księga Rodzaju 18,1-15 · około 5 minut czytania

Co robić, gdy czekanie się wlecze?

📖 Z Biblii

Bóg odwiedził Abrahama, kiedy ten siedział przed swoim namiotem. Był upalny dzień.

Abraham zobaczył trzech wędrowców. Pobiegł im naprzeciw i ukłonił się nisko. Powiedział: „Zostańcie u mnie! Przyniosę wodę, żebyście umyli nogi. Odpoczniecie w cieniu pod drzewem. Dam wam coś do jedzenia”. Goście odpowiedzieli: „Dobrze, zrób tak”.

Abraham szybko poprosił Sarę o chleb. Sam wybrał młode, najlepsze cielę, a jego pracownik je przygotował. Abraham postawił przed gośćmi chleb, masło, mleko i mięso. Goście jedli, a on stał obok pod drzewem.

Goście zapytali: „Gdzie jest twoja żona Sara?”. Abraham odpowiedział: „W namiocie”.

Bóg powiedział: „Za rok o tej porze wrócę. Sara będzie miała syna”. Sara stała przy wejściu do namiotu i wszystko słyszała. Oboje byli bardzo starzy.

Sara roześmiała się cicho w sobie. Bóg zapytał Abrahama: „Dlaczego Sara się śmieje? Myśli, że jest za stara na dziecko. Czy coś jest dla Mnie za trudne? Za rok o tej porze wrócę, a Sara będzie miała syna”.

Sara przestraszyła się i powiedziała: „Wcale się nie śmiałam”. Ale Bóg odpowiedział: „Jednak się śmiałaś”.

1Potem PAN ukazał mu się na równinie Mamre, a on siedział u wejścia do swego namiotu w najgorętszej porze dnia. 2I podniósł swe oczy, i zobaczył, że naprzeciwko niego stanęli trzej mężczyźni. Gdy ich ujrzał, pobiegł od wejścia do namiotu na ich spotkanie i skłonił się do ziemi. 3I powiedział: (…) 4Pozwól, by przyniesiono trochę wody, abyście mogli obmyć sobie nogi, potem odpoczniecie pod drzewem. 5I przyniosę kęs chleba, abyście posilili swoje serca. Potem odejdziecie, po to bowiem przyszliście do mnie, swego sługi. A oni powiedzieli: Uczyń tak, jak powiedziałeś. (…) 9I zapytali go: Gdzie jest twoja żona Sara? A on odpowiedział: Jest w namiocie. 10Wtedy powiedział PAN: Na pewno wrócę do ciebie za rok o tej porze, a oto twoja żona Sara będzie miała syna. A Sara przysłuchiwała się u wejścia do namiotu, które było za nim. (…) 13Wtedy PAN powiedział do Abrahama: Dlaczego Sara roześmiała się, mówiąc: Czy naprawdę urodzę, gdy się zestarzałam? 14Czy jakakolwiek rzecz jest za trudna dla PANA? W przyszłym roku o tej porze wrócę do ciebie, a Sara będzie miała syna. 15I Sara zaparła się, mówiąc: Nie śmiałam się – bo się bała. A on powiedział: Przeciwnie, śmiałaś się.

Tak opowiadamy ten fragment dzieciom. Dokładne słowa z Biblii są pod przyciskiem „Tak jest w Biblii”.

Księga Rodzaju 18,1-15 · Uwspółcześniona Biblia Gdańska

Pamiętasz Abrama? Bóg dał mu w międzyczasie nowe imię: Abraham. To ważna historia, ale dziś nie o tym. Dziś o czekaniu. Bóg obiecał Abrahamowi, że jego rodzina będzie wielka. Był tylko jeden kłopot. Abraham i jego żona Sara nie mieli dzieci. A lata mijały. Zdarza ci się czekać na coś tak długo, że przestajesz wierzyć, że to się stanie?

Abrahamowi i Sarze też się to zdarzało. Czekali i czekali. W końcu próbowali załatwić sprawę po swojemu. Kombinowali na różne sposoby. I nic dobrego z tego nie wyszło, tylko kłótnie i łzy. Więcej o tym jutro.

Minęło jeszcze wiele lat. Abraham miał prawie sto lat, a Sara prawie dziewięćdziesiąt. Pewnego dnia Abraham siedział przed namiotem w największy upał. Jeśli zdarzyło ci się być latem w jakimś gorącym kraju, to był właśnie taki upał. Albo jeszcze większy! Nagle zobaczył trzech wędrowców. To nie byli zwykli goście. Biblia mówi, że w ten sposób odwiedził go sam Bóg. Abraham pobiegł im naprzeciw i ukłonił się nisko. Zaprosił ich do cienia. Kazał przynieść wodę, żeby umyli zmęczone nogi. Poprosił Sarę o świeży chleb. Przygotował też dla nich najlepsze mięso, jakie miał. Prawdziwa uczta!

Goście zjedli i odpoczęli. Potem Bóg powiedział coś dziwnego: „Za rok o tej porze Sara będzie miała syna”. Sara usłyszała to zza namiotu. Roześmiała się cicho w sobie. Przecież oboje byli już bardzo starzy! To trochę tak, jakby twoja babcia powiedziała, że będzie miała dziecko. Że co?! Wtedy Bóg zapytał Abrahama: „Dlaczego Sara się śmieje?”. I dodał: „Czy coś jest dla Mnie za trudne?”. Sara przestraszyła się i powiedziała, że wcale się nie śmiała. Ale Bóg odpowiedział: „A jednak się śmiałaś”.

Rok później urodził się Izaak, dokładnie tak, jak Bóg obiecał. Sara znów się śmiała. Ale tym razem ze szczęścia. Powiedziała: „Bóg dał mi powód do śmiechu”. Obietnica spełniła się nie dzięki sprytnym planom. Spełniła się, bo Bóg dotrzymał słowa.

Czy wiesz, że…

Od dnia, gdy Abraham usłyszał pierwszą obietnicę, do narodzin Izaaka minęło dwadzieścia pięć lat. Na początku miał siedemdziesiąt pięć lat. Gdy urodził się Izaak, miał równo sto. Imię Izaak wybrał sam Bóg, jeszcze zanim chłopiec się urodził. Sara najpierw śmiała się z niedowierzania. Potem śmiała się ze szczęścia. Wątpliwość zamieniła się w radosny śmiech.

Spójrz na Jezusa

Wiele lat później anioł powiedział Maryi, że urodzi syna, Jezusa. Maryja zapytała, jak to możliwe. Anioł odpowiedział: „Dla Boga nie ma nic niemożliwego”. To prawie te same słowa, które usłyszeli Abraham i Sara. Bóg znów dotrzymał obietnicy. Jezus przyszedł na świat właśnie dlatego, że Bóg dotrzymuje słowa.

A u ciebie?

Może czekasz, aż rodzice zgodzą się na kota, na nowy rower albo na wyjazd na obóz. Czekanie jest trudne! Najłatwiej jest marudzić i pytać co pięć minut. Spróbuj inaczej. Zajmij się tym, co możesz zrobić już teraz. Poczytaj o opiece nad zwierzęciem. Odkładaj kieszonkowe. Pomóż w domu bez przypominania. I powiedz Bogu: „Bardzo na to czekam. Pomóż mi czekać cierpliwie”. Czekanie jest łatwiejsze, kiedy robisz w tym czasie coś dobrego.

Pogadajcie o tym

  • Na co czekasz najdłużej? Jak ci się wtedy czeka?
  • Co zrobili Abraham i Sara, kiedy czekanie im się dłużyło? Przypomnij sobie z opowieści.
  • Co możesz robić, gdy czekasz na odpowiedź od rodziców albo od kolegów? A może wymyślicie coś jeszcze?

Wyzwanie na dziś

Wybierz jedną rzecz, na którą czekasz. Zrób dziś jedną małą rzecz, która cię do niej przybliża. Potem powiedz o tym Bogu.

Modlitwa

Boże, czekanie bywa trudne. Pomóż mi czekać cierpliwie i nie marudzić. Chcę robić to, co mogę, i Tobie ufać. Dziękuję, że dla Ciebie nic nie jest za trudne. Amen.

Dla rodziców

To rozważanie idzie tym samym planem co podcast „Biblia w rok”. Tego dnia czytamy: Księga Rodzaju 16-18.