Zapamiętaj
Kiedy Izrael był jeszcze dzieckiem, Bóg go pokochał i wyprowadził z Egiptu.
W Biblii brzmi to tak: „Gdy Izrael był dzieckiem, umiłowałem go, a z Egiptu wezwałem mego syna.”
Księga Ozeasza 11,1
Nikt z nas nie urodził się z umiejętnością chodzenia. Ktoś trzymał nas za ręce, łapał, kiedy się przewracaliśmy, i klaskał, gdy się udało. Tego już nie pamiętasz. A Bóg pamięta, bo mówi o sobie podobnie.
Ozeasz był prorokiem. To człowiek, który przekazywał ludziom słowa Boga. Pewnego razu Bóg przemówił do swoich ludzi tak, jakby mówił o małym dziecku, które bardzo kocha. Przypomniał im: kiedy byliście mali, pokochałem was. Wyprowadziłem was z kraju, gdzie byliście niewolnikami.
A potem dodał coś pięknego. Powiedział, że to On uczył ich chodzić. Brał ich na ręce. Karmił ich. Leczył, kiedy coś bolało. Pilnował, żeby nikt się nie zgubił. Dbał o nich tak, jak dbają rodzice o malucha, który jeszcze nic nie umie. Ale ludzie tego nie zauważali. Im bardziej Bóg ich wołał, tym bardziej szli swoją drogą. Nawet nie wiedzieli, że to On im pomagał.
Bóg mógłby się obrazić i machnąć ręką. Ale tak nie zrobił. Powiedział: jak mógłbym cię zostawić? Moje serce się wzrusza, kiedy o tobie myślę. Bóg nie udaje, że wszystko jest w porządku. Wołał ludzi, żeby wrócili. Ale robił to jak rodzic, który nigdy nie przestaje kochać swojego dziecka.
Czy wiesz, że…
Mateusz napisał jedną z czterech opowieści o życiu Jezusa. Użył w niej słów z tej księgi, kiedy pisał o małym Jezusie. Jezus jako dziecko uciekł z rodzicami do Egiptu i potem wrócił. Mateusz napisał, że wypełniło się zdanie: z Egiptu wezwałem mojego Syna. Dawne słowa Ozeasza dostały nowe znaczenie. Biblia jest jak jedna wielka historia, w której różne kawałki do siebie pasują.
A u ciebie?
Pomyśl o rzeczach, których ktoś cię nauczył. Jazda na rowerze, pływanie, wiązanie butów, szachy z dziadkiem. Ktoś biegł obok, trzymał siodełko i cierpliwie powtarzał. Zwykle nie pamiętamy, że ktoś nam wtedy poświęcił czas. Dziś pomyśl o jednej takiej osobie i podziękuj jej. Bóg też pamięta o tobie z taką czułością.
Pogadajcie o tym
- Kto cię nauczył czegoś ważnego? Jak to wyglądało?
- Co czujesz, kiedy ktoś cierpliwie ci pomaga, choć mu nie wychodzi?
- Jak myślisz, czemu Bóg porównuje się do rodzica, który uczy dziecko chodzić?
Wyzwanie na dziś
Podziękuj dziś jednej osobie za to, czego cię nauczyła. Napisz do niej wiadomość albo powiedz to prosto w oczy.
Modlitwa
Boże, dziękuję, że jesteś przy mnie jak dobry rodzic. Pomóż mi zauważać ludzi, którzy mi pomagają, i umieć im za to podziękować. Amen.